صداوسیما؛ روایتی از یک مسأله دائمی

رسانه ای که بخواهد برای همه باشد، باید ظرفیت شنیدن صداهای متفاوت، بازنمایی شکاف ها و پذیرش تکثر را داشته باشد.

اما رسانه ای که خود را موظف به هدایت، - مقدمه در جمهوری اسلامی ایران، صداوسیما فقط یک سازمان رسانه ای نیست.

این نهاد در عمل هم زمان نقش رسانه عمومی، دستگاه تبلیغاتی، بازوی هویت سازی رسمی، ابزار تنظیم افکار عمومی و در بسیاری مواقع، وسیله ای برای وزن کشی در رقابت های سیاسی را بر عهده گرفته است.

شاید به همین دلیل است که بر خلاف بسیاری از رسانه های عمومی در جهان، در ایران صداوسیما هیچ گاه به نهادی کم حاشیه، تثبیت شده و مورد اجماع تبدیل نشده است.

هر دولت که بر سر کار آمده، دیر یا زود به نوعی با این نهاد درگیر شده است: گاه با گلایه از بی مهری و کارشکنی، گاه با بهره گیری از حمایت آن، و گاه با تجربه هم زمان حمایت در یک مقطع و تقابل در مقطعی دیگر.

اگر بخواهیم این مسأله را به سطحی عمیق تر ببریم، باید از نگاه های شخصی و جناحی عبور کنیم.

مسأله صداوسیما صرفاً این نیست که چه کسی رییس آن باشد یا کدام جناح بر آن نفوذ بیشتری پیدا کرده باشد.

مسأله در طراحی نهادی، در اقتصاد سیاسی، در تصور حاکم بر رسانه، و در نسبت میان واقعیت اجتماعی و روایت رسمی نهفته است.