تفاهم کنونی میان ایران و آمریکا که پس از دو تجربه جنگی حاصل شده است، فراتر از یک توافق دوجانبه، می تواند سرآغاز تحولی بنیادین در سیاست خارجی کشور باشد.
- تفاهم کنونی میان ایران و آمریکا که پس از دو تجربه جنگی حاصل شده است، فراتر از یک توافق دوجانبه، می تواند سرآغاز تحولی بنیادین در سیاست خارجی کشور باشد.
این رخداد، فرصتی برای عبور از انزوای نسبی و تبدیل دیپلماسی به ابزار اصلی تأمین منافع ملی در دوران پساجنگ است.
در سطح منطقه ای، کاهش تنش میان تهران و واشینگتن می تواند از شدت نگرانی های امنیتی بکاهد و مسیر گفت وگو و همکاری با همسایگان را هموارتر کند.
از این منظر، تفاهم پس از جنگ را می توان نه پایان یک بحران، بلکه آغاز رنسانس دیپلماتیک ایران دانست.
به گزارش شرق، تفاهم میان ایران و آمریکا پس از دو جنگ، صرفا یک توافق دوجانبه نیست، بلکه می تواند آغازگر مرحله ای تازه در سیاست خارجی ایران باشد.
اگر جنگ نماد تشدید شکاف های دیپلماتیک و افزایش بی اعتمادی در روابط خارجی بود، تفاهم جدید می تواند زمینه بازسازی تدریجی این اعتماد را در سطح منطقه ای و بین المللی فراهم کند.
در چنین شرایطی، بسیاری از کشورها که در دوران بحران با احتیاط به تعامل با ایران می نگریستند، انگیزه بیشتری برای توسعه روابط سیاسی و اقتصادی خواهند داشت.
