ایران و زبان فارسی جانِ ملت ماست

شاهنامه فردوسی از بزرگترین کتاب های حماسی زنده دنیاست که بدون شک کتاب یاد آوری ست، یادآوری برای ملتی بزرگ، آزاده و اهل فرهنگ تا جوانه عشق به میهن در جان ایرانیان زنده بماند.

- چه شورانگیز محمد ذکایی می سراید: مرا تا به تن گوهر جان بُوَد دلم روشن از مهر ایران بُوَد سخن گفتن از ایران، آموختن و عشق ورزیدن به تاریخ و فرهنگ با شکوه مان را نُقل مجالس خانوادگی، فضای مجازی و جمع های دوستانه کنیم.

ایران را به وسعت آب و خاک زیبایش دوست بداریم که شکوه تمدن و فرهنگ ماندگارش پس از چند هزار سال با هر تولدی چون سلول های بنیادینی در جانِ ما مسیر تکامل خود را سپری خواهند کرد.

ایران از معدود تمدن های بشری ست که روح زایندگی، عدالت و نوع دوستی در آن از سرآغاز حضور در تاریخ تا اکنون جاری بوده است.

همه پرورده این آب و خاکیم و میهن، فرهنگ و تاریخِ این خانه تمام دارایی و تکیه گاه امن ایرانیان بوده و لاجرم مهم ترین سند و افتخار برای حضور هر ایرانی در عرصه جهانی ست، چنین وطن دوستی مستحسن است که بدون لکنت زبان و لرزش دل، مکلف به ستایش آن هستیم.

نیاکان عالم، هنرمند و دانشمند مان طی اعصار مختلف با وجود تنش ها بی هیچ مِنت و توقعی تنها از سر مهر ورزیدن آورده خود را بر این کُهن بوم و بَر با افتخار افزوده اند .