تفاهم امضا شد؛ حالا نوبت اصلاحات است

اشتباه بزرگ آن است که تصور کنیم گشایش خارجی، به خودی خود رفاه تولید می کند.

هیچ توافقی، حتی اگر از نظر سیاسی موفق باشد، به تنهایی سفره مردم را بزرگ تر نمی کند.

- اشتباه بزرگ آن است که تصور کنیم گشایش خارجی، به خودی خود رفاه تولید می کند.

هیچ توافقی، حتی اگر از نظر سیاسی موفق باشد، به تنهایی سفره مردم را بزرگ تر نمی کند.

توافق فقط می تواند قفل ها را باز کند؛ آنچه از درهای گشوده شده عبور می کند، به کیفیت حکمرانی، سیاست گذاری و مدیریت داخلی بستگی دارد.

عصرایران؛ سعید خادمی- توافق ها با امضای سیاستمداران آغاز می شوند؛ اما موفقیتشان را مردم امضا می کنند.

نه در سالن های مذاکره، نه زیر نور دوربین ها و نه در متن بیانیه های رسمی؛ بلکه در سفره خانواده ها، در امنیت شغلی، در ثبات قیمت ها و در امیدی که یک جوان برای آینده خود احساس می کند.

به همین دلیل، هر بار که سخن از تفاهمی میان تهران و واشینگتن به میان می آید، دو احساس هم زمان در جامعه زنده می شود: امید و تردید.

امید، زیرا هر گشایش دیپلماتیک می تواند بخشی از فشار تحریم ها را کاهش دهد و راه تنفس اقتصاد را بازتر کند.

تردید، زیرا تجربه به مردم آموخته است که میان امضای یک توافق و رسیدن آثار آن به زندگی روزمره، گاه فاصله ای طولانی وجود دارد.