ساخت گوی آتشین مینیاتوری در آزمایشگاه برای درک چگونگی شکل گیری بارش رادیواکتیو

از دید ساختارشناسی هسته ای، این ذرات مانند «فسیل های شیمیایی» بسیار کوچک عمل می کنند که می توان آن ها را تحلیل کرد.

این ذرات سرنخ هایی را درباره این که چه موادی حضور داشته اند، - ساخت گوی آتشین مینیاتوری در آزمایشگاه برای درک چگونگی شکل گیری بارش رادیواکتیو از دید ساختارشناسی هسته ای، این ذرات مانند فسیل های شیمیایی بسیار کوچک عمل می کنند که می توان آن ها را تحلیل کرد.

این ذرات سرنخ هایی را درباره این که چه موادی حضور داشته اند، دما تا چه حد بالا رفته، چه مدت دما در سطح بالا باقی مانده و احتمالاً چه نوع رویداد هسته ای رخ داده، در خود حفظ می کنند.

پژوهشگران آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور (LLNL) تلاش می کنند بفهمند در جریان بارش رادیواکتیو (nuclear fallout) دقیقاً چه اتفاقی رخ می دهد.

یافته های آن ها می تواند به بهبود مدل های ایمنی برای رآکتورهای هسته ای کمک کند و همچنین برای برنامه ریزی های اضطراری و عملیات پاکسازی بسیار مفید باشد.

بر اساس آنچه فعلاً می دانیم، هنگام یک انفجار هسته ای، دما به شدت بالا می رود؛ معمولاً داغ تر از سطح خورشید.

این دما باعث می شود مواد اطراف مانند خاک، بتن، اجزای بمب یا رآکتور، مواد آلی و غیره، در لحظه تبخیر شوند.