وقتی «صندوق احیا» به گره کور تبدیل می شود/ کاروان سرای شاه عباسی دامغان؛ 5 سال اسارت در پیچ وخم وعده ها

قصه پرغصه کاروان سرای شاه عباسی دامغان از تیرماه سال 1400 آغاز شد؛ زمانی که کلید این گنجینه تاریخی به دست سرمایه گذاری سپرده شد تا ظرف 21 ماه به بهره برداری برسد.

- سرویس فرهنگی جماران، مطهره کشاورز محمدیان: کاروان سرای شاه عباسی دامغان که قرار بود نگین درخشان گردشگری شهر و نمادی از شکوه معماری ایران باشد، امروز پس از پنج سال از واگذاری به بخش خصوصی، به آیینه تمام نمای وعده های بر زمین مانده و کلاف سردرگم بروکراسی تبدیل شده است.

این قصه پرغصه از تیرماه سال 1400 آغاز شد؛ زمانی که کلید این گنجینه تاریخی به دست سرمایه گذاری سپرده شد تا ظرف 21 ماه به بهره برداری برسد.

اما امروز این سرمایه ملی در مرکز شهر در چنبره مشکلات حقوقی و بی عملی گرفتار آمده و پیش چشم مردم در حال مستهلک شدن است.

مدیرعامل خانه تسنیم دامغان در این باره به خبرنگار جماران گفت: این بنا سال ها در اختیار نهادهای نظامی بود و در سال 1389 به میراث فرهنگی واگذار شد تا اقدامات لازم برای مرمت و احیا انجام شود.

اما باوجود گذشت بیش از یک دهه، هیچ اقدام مؤثری صورت نگرفته است.

مزایده های متعدد برگزار شده و سرمایه گذاران آمده اند و رفته اند، اما هیچ کدام گامی عملی برای احیای این هویت تاریخی برنداشتند.