دو راهیِ افراطیون؛ همراهی یا شورش

راست ِافراطی که روزی از دنده ی چپ و از موقعیت پوزیسیون، با ظاهری اپوزیسیونی، از متن و کانون ِ قدرت، علیه ی بخشی از آن شورید، اکنون نه ماهیتی پوزیسیونی دارد و نه اپوزیسیونی.

- دگماتیسم ِ راست افراطی داخلی، بی التفات به سیالیت ِسیاست، این جریان را به تزلزلی بنیادین سوق داده است؛ به گونه ای که نه می تواند در وضعیت ِ دفاع از ساختار و مهم ترین تصمیم ِ آن یعنی تفاهم یا توافق ظاهر شود و نه می تواند در برابر ِ آن بایستد؛ بپذیرد و در ساختار، مستحیل و مضمحل شود، بر گذشته ی رادیکال خود، مهر توقف زده است، نپذیرد و بر بیراهه، پایداری کند!! علیه ساختار شوریده است.

شاید هیچ جریانی در ایران، به وقت اکنون، بسان ِ بنیادگرایان توسعه ستیز ایرانی، در وضعیت ِ بی مبنایی و بی مضمونی قرار نگرفته است.

آنچه این جریان به عنوان مضمون خود تعریف می کرد، علیه روایتی است که از مبنا برداشت می کند و آنچه مبنا و اساس می خواهد، مضمون گفتمانی ِ این جریان به وقت اکنون را بر نمی تابد.

تیزاب ِ واقعیات و سهم امر واقع در سیاست، اما افراطیون داخلی را به این بی قراری رسانده است.

راست ِافراطی ، علت ِ موجده ی خود را از دست داده است؛ زیرا در وضعیتی سر برآورد به شدت متفاوت از اکنون.