بحران ها در سکوت متولد می شوند

بحران ها معمولاً آن گونه که تصور می کنیم ناگهانی از راه نمی رسند؛ آن ها در سکوت و در دل بی توجهی های روزمره شکل می گیرند.

از فرسودگی روانی و روابط آسیب دیده گرفته تا مسائل اجتماعی و شهری، - به گزارش جماران به نقل از مجله روانشناسی ما منتظر بحران ها نمی مانیم، بلکه آن ها را در سکوت، در لابه لای روزهای مان می بافیم.

چشم بر ترک های کوچکی می بندیم که خیلی زود به شکاف هایی عمیق تبدیل می شوند، در حالی که خیال می کنیم فاجعه ها ناگهانی رخ می دهند؛ اما حقیقت این است که آن ها محصول صبورانه ی بی توجهی ما هستند.

چرا پس از ویرانی، بازسازی را جشن می گیریم و پیشگیری را نوعی تجمل غیرضروری می دانیم، تا جایی که فروپاشی به سرنوشتی اجتناب ناپذیر تبدیل می شود؟ یک ضرب المثل می گوید: قبل از شکستن سر، دارو آماده نکن در ظاهر منطقی به نظر می رسد؛ زیرا انسان ها ذاتاً دوست ندارند پیش از وقوع درد، به آن فکر کنند و تا وقتی همه چیز آرام و باثبات به نظر می رسد، پیشگیری را در اولویت نمی بینند.

چرا باید پیش از بیماری، درمان را آماده کرد؟ و چرا انسان باید خود را نگران چیزی کند که هنوز اتفاق نیفتاده است؟ اما مشکل اینجاست که بسیاری از فاجعه ها ناگهانی از راه نمی رسند، بلکه آرام و کوچک آغاز می شوند؛ آن قدر آرام که به سختی می توان متوجه شان شد.