وصیت نامه سیاسی-الهی امام خمینی(س)، قطب نما و منشور تداوم انقلاب و شناسنامه جمهوری اسلامی ایران

زیبایی شناسیِ نوشتاریِ امام در وصیت نامه، آمیزه ای از صلابتِ یک فقیه و رقتِ یک عارف است.

او در پایانِ متن، با کلماتی که دلِ هر خواننده ای را می لرزاند، - 37 سال از آن شامگاه گدازان در جماران می گذرد؛ زمانی که نه فقط یک رهبر سیاسی، بلکه معمارِ یک دنیای جدید از میان ما رفت.

در سنتِ حکمرانی الهی، رهبران با جسمشان نمی مانند؛ بلکه با کلماتشان تداوم می یابند.

امام روح الله خمینی(س) با هوشمندیِ تاریخیِ خویش، میراثی را به جای گذاشت که فراتر از یک مکتوبِ اخلاقی، در حقیقت قانون اساسیِ حرکتِ انقلاب در دورانِ پس از خویش است.

وصیت نامه سیاسی-الهی او، سندی است که هویتِ جمهوری اسلامی را در تلاطم های زمانه صیانت می کند و مرزهایِ میانِ صرافت انقلابی و صلابت ساختاری را ترسیم می نماید.

بدیهی است که عظمت و ابعادِ کثرت گرای این متنِ متعالی، بسیار فراتر از گنجایشِ یک جستار یا تحلیلِ کوتاه است و آنچه در این چند خط بازخوانی می شود، تنها اشارتی است به قدر بضاعت و غواصی در ساحلِ اقیانوسی که امام برای نسل های آینده به یادگار نهاده است.

در این سند، امام با لحنی روشن، صریح و برخاسته از تجربه ای عمیق، مخاطب اصلی خود را ملت قرار می دهد.

آغاز وصیت گونه او با تعابیری چون وصیت اینجانب به ملت شریف آن است که.