واکاوی جامعه شناختی حاشیه نشینی نمادین «شهدای نونهال لامرد»

چرا «شهدای نونهال لامرد» در بسیاری از قاب های رسانه ای و نشانه های شهری، حضوری کم رنگ یا حتی غایب دارند؟ - اگر این روزها در امتداد بزرگراه ها و میدان های تهران قدم بزنیم - جایی که بیلبوردها عملاً نقش حافظه عمومی را بر عهده گرفته اند - با مجموعه ای از روایت ها و تصاویر مواجه می شویم که بخشی از تجربه ایثار و شهادت را در سطح ملی بازنمایی می کنند.

همین منطق در رسانه ملی نیز دیده می شود؛ جایی که برخی رخدادها از سطح خبر فراتر می روند و به روایت های تثبیت شده در وجدان جمعی تبدیل می شوند.

بااین حال، در دل همین سازوکار دیده شدن، یک پرسش بنیادین باقی می ماند: سهم همه نام ها از این حافظه رسمی یکسان است؟ و چرا شهدای نونهال لامرد در بسیاری از قاب های رسانه ای و نشانه های شهری، حضوری کم رنگ یا حتی غایب دارند؟ این پرسش به هیچ وجه به معنای نفی یا تقابل با سایر روایت های ایثار نیست.

برعکس، نمونه هایی مانند بازنمایی شهدای میناب نشان می دهد که چگونه می توان یک رخداد را با زبان رسانه ای مؤثر، پیوست عاطفی و روایت انسانی، به سطحی از ادراک عمومی رساند که در حافظه ملی تثبیت شود؛ بنابراین، مسأله نه توان رسانه ، بلکه منطق گزینش روایت است: اینکه چه چیزی دیده شود و چه چیزی در حاشیه بماند.