قطبی سازی، این بار در سایه اقلیت ناسازگار

در شرایطی که کشور در یکی از حساس ترین برهه های تاریخی خود قرار دارد و با تهاجم هایی سنگین و تحمیلی آمریکا و اسراییل روبه روست، حفظ انسجام ملی و صیانت از جبهه واحد داخلی، فراتر از یک توصیه اخلاقی، بلکه به یک ضرورت حیاتی و راهبردی تبدیل شده است.

واکاوی صحنه سیاسی کشور در دوران پس از نبردهای اخیر نشان می دهد که الگوهای سنتی رقابت سیاسی، یعنی الگوی دوگانه اصلاح طلب و اصولگرا، کارکرد پیشین خود را از دست داده و جای خود را به آرایش جدیدی داده اند که محور اصلی آن، تقابل میان [عقلانیتِ معطوف به بقای ملی] با [رادیکالیسمِ هزینه ساز] است.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، شاهد شکل گیری یک ائتلاف نانوشته اما هوشمندانه میان ارکان اصلی حاکمیت هستیم.

هم گرایی بی سابقه میان رؤسای قوای [مجریه و مقننه] و بازگشت چهره های باسابقه امنیتی و سیاسی به چرخه تصمیم گیری، نشان از درکی عمیق در لایه های بالای نظام دارد؛ درکی که می گوید در زمانه جنگ و بحران های وجودی، مدیریت کشور نیازمند تدبیرِ واقع گرایانه است، نه شعارهای مهیج اما بی سرانجام.

انتصاب و استقرار رهبر عظیم الشان جدید در این دوران حساس نیز پیامی روشن از ثبات و تداوم رویکردی است که پیوند مستحکم با تجربیات میدانی و عملیاتی دوران دفاع و مقاومت دارد.