مرغِ یاکریمی در کنجِ خانهٔ ما لانه کرد...

در این ماه های سخت و بد، در میانهٔ آوارِ اخبار و هجومِ وحشت های بی نام، مرغِ یاکریمی در کنجِ خانهٔ ما لانه کرد.

  پیشِ چشمِ ما خاشاک آورد، جوجه هایش را زایید و حالا چنان با طمأنینه مراقب شان است که گویی امن ترین نقطهٔ جهان را یافته است.

می گویند در تاریخِ هزاران سالهٔ بشر، روی هم رفته 268 سال بوده که جنگی در کار نبوده!.

پیداست که سهمِ من و ما از زندگی، قرار نیست در همان معدود سال های آرام بگذرد.

در مقالات شمس آمده است که یک بار موسی نزد خدا رفت و پرسید: یا رب، فایده چه باشد چون فرعون قبول نخواهد کردن؟ خداوند در پاسخ گفت: تو از آنِ خود فرو مگذار، بگو.

به گمان من، تمامِ معنای زندگی همین به رغمِ همه چیز زیستن است.

همین که به موازاتِ هزارویک مصیبتِ کوچک و بزرگ، تو از آنِ خود فرو نگذاری و کارِ خودت را بکنی.

همین که پدافند بزند، موشک بترکاند، یاکریم بزاید، ما وصلت کنیم و دکان دارِ سرِ کوچه میوه هایش را دستمال بکشد.

به رغمِ تمامِ آن چه بر ما رفته و تمام دردهایی که در سال ها و ماه های پیشِ رو آبستنِ آنیم، به جوجه های کنجِ خانه نگاه می کنم و زادن، ساختن و حتی در شور و شعف ماندن را با خودم مرور می کنم.

بیش از هر زمانی برایم پررنگ است که زیستن در این روزگار را با تعابیر پرطمطراقی مانندِ دهن کجی به آشوبِ هستی یا کنشی شجاعانه و آنارشیستیک آغشته نکن