ماشین، انسان را می کشد؛ چه یکباره، چه ذره ذره!

برخلاف تصور عمومی که بحرانِ ماشین را محصولِ دهه های اخیر می داند، عصر تسلط ماشین بر انسان ریشه در اعماق قرن نوزدهم و انقلاب صنعتی دارد.

- برخلاف تصور عمومی که بحرانِ ماشین را محصولِ دهه های اخیر می داند، عصر تسلط ماشین بر انسان ریشه در اعماق قرن نوزدهم و انقلاب صنعتی دارد.

عصر ایران - این مقاله به قلم فیلمساز با سابقه علیرضا داوودنژاد به صورت اختصاصی در اختیار سایت عصر ایران قرار گرفته است: تقدیم به رضا عطایی در بابِ زوالِ فاعلیت و بازگشت به امضای انسانی در عصرِ ابتلا به خودکاری ابزار مقدمه: جنایت در دو جبهه تاریخِ تراژدی های بشری همواره با خون، فریاد و هیاهو همراه بوده است؛ اما هولناک ترین جنایتِ قرن های اخیر، نه در میدان های جنگِ کلاسیک، که در بطنِ تمدنی رخ داده است که خود را عصر پیشرفت می نامد.

  این جنایت که از اواسط قرن نوزدهم میلادی نطفه بست، امروز در سکوتی مرگبار و در پسِ درخششِ خیره کننده ی نمایشگرها به اوج رسیده است.

سخن تنها از انهدامِ فیزیکی کالبد بشر نیست، بلکه سخن از زوالِ تدریجیِ ماهیتِ انسانی است.

ادعای این نوشتار صریح و گزنده است: ماشین، چه در هیبتِ آهنِ سردِ جاده ها و چه در ساحتِ کدهای نامرییِ هوش مصنوعی، به قاتلِ بلامنازعِ بشر بدل شده است.