وظیفه نخبگان بیان نگرانی و تضعیف روحیه عمومی است؟/قصه همیشگی نعل وارونه!

آیا وظیفه آنان صرفاً بیان نگرانی هایی است که ناخواسته می تواند به تضعیف روحیه عمومی بینجامد؟ یا آنکه انتظار می رود تحلیل و نقد خود را به گونه ای مطرح کنند که در عین حفظ حق پرسشگری، - به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، می گوید دلش برای کیانای سه ساله می سوزد و نگران آینده اوست.

دیگری می نویسد سرنوشت یک کشور را نمی توان در خیابان تعیین کرد و برای آن باید خرد و تدبیر و سیاست داشت.

سومی هشدار می دهد که در ایران امروز، به جای مردان سیاست، مداحان در اجتماعات مردمی مسیر تصمیم ها را تعیین می کنند.

این ها تنها چند نمونه از یادداشت هایی است که این روزها در فضای فکری و رسانه ای کشور منتشر می شود؛ نوشته هایی که در ظاهر با زبان دلسوزی و عقلانیت سخن می گویند، اما در بطن خود حامل نوعی تردیدافکنی در لحظه ای تاریخی اند.

این وضعیت بی اختیار انسان را به یاد کتاب کشتن یک ملت: یورش به یوگسلاوی اثر مایکل پرنتی می اندازد.

پرنتی در آن کتاب نشان می دهد که هدف نهایی بسیاری از جنگ ها صرفاً پیروزی نظامی نیست، بلکه از میان بردن امکان بقا و ایستادگی یک ملت است.

در چنین شرایطی، خطرناک ترین صدا الزاماً صدای دشمن خارجی نیست؛ خطرناک تر از آن، صدای هموطنی است که در لحظه تهاجم، از کناری نظاره می کند و ناخواسته یا آگاهانه برای فرود آمدن بمب ها دست تکان می دهد.