عدالت در اندیشه فردوسی یک انتخاب سیاسی نیست/ تجلی عدالت در شاهنامه

در شاهنامه مفاهیم حقوقی مانند پیمان، سوگند، آیین و کیفر با مفهوم داد درهم تنیده اند، فردوسی بر این باور است که فرمانروا، بدهکار ملت است و وظیفه دارد امنیت و معیشت آنان را تامین کند.

- در شاهنامه مفاهیم حقوقی مانند پیمان، سوگند، آیین و کیفر با مفهوم داد درهم تنیده اند، فردوسی بر این باور است که فرمانروا، بدهکار ملت است و وظیفه دارد امنیت و معیشت آنان را تامین کند.

به گزارش خبرنگار مهر، حکیم ابوالقاسم فردوسی، نه تنها بزرگ ترین حماسه سرای ایران، بلکه یکی از ژرف اندیش ترین حکیمان تاریخ است که شاهنامه را به مثابه دانشنامه ای از فرهنگ، اخلاق و جهان بینی ایرانی بنیان نهاد.

فردوسی در دورانی که ایران دستخوش تلاطم های سیاسی و فرهنگی بود، با احیای زبان فارسی و تدوین اساطیر و تاریخ باستان، ستون های هویت ملی را استوار کرد.

در این اثر سترگ، عدالت (داد) تنها یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه زیربنای هستی و محور اصلی سیاست و تدبیر بشری است.

او عدالت را حقیقتی الهی می داند که خداوند در نهاد جهان و انسان به ودیعه گذاشته است.

عدل به مثابه مفهوم الهی و اصل کیهانی از منظر فردوسی، خداوند سرچشمه مطلق دادگری است.

او در آغاز شاهنامه و در ستایش خرد، جهان را بر اساس نظمی عادلانه ترسیم می کند.