مرگ تدریجی خاک رهاورد آتش زدن مزارع

سوزاندن کاه و کلش و بقایای گیاهان در مزارع یک سنت غیرعلمی است که علاوه بر ایجاد خسارت غیرقابل جبران زیست محیطی، تن زمین را تهی از جان می سازد و مرگ تدریجی خاک را رقم می زند.

- خبرگزاری مهر، گروه استان ها - رویا رجبی: در دل زمین های کشاورزی جایی که خاک، سال ها پذیرای گام های پر امید و گاه بی رمق کشاورز بوده، آتشی به ظاهر بی صدا زبانه می کشد، شعله ای که با نیت پاکسازی کاه و کلش و آماده سازی زمین برای کشت جدید روشن می شود اما آهسته آهسته چهره ای دیگر از خود نشان می دهد و صدایی از جنس نابودی در زمین می پیچد، گویی آتش و خاکستر، سهم و پاداش خاکی است که با رشد و پرورش محصولات موجبات شادکامی کشاورز و رونق بازار را فراهم آورده است.

با هر بار به آتش کشیده شدن کاه و کلش و بقایای گیاهان در مزارع، گویی صدای فریادهای خاک، تن زمین را می لرزاند اما هیچ فریادرسی وجود ندارد چرا که همان کشاورزی که بر سر سفره خاک نشسته و نان آن زمین و خاک را خورده و رزق و روزی خود را فراهم کرده، حرمت آن را نگه نداشته است و در این بین سرمایه های طبیعی در چند لحظه تبدیل به خاکستر می شوند و این میراث ناب به دست کشاورزی که خود باید اصلی ترین حافظ این نعمت باشد، دود می شود.