گریز از قفس های فولادی؛ چرا قلب ایران در روستاها دوباره می تپد؟

وقتی هزینه اجاره آپارتمانی معمولی در حاشیه تهران با کل حقوق یک کارمند برابری می کند، روستا به عنوان «پناهگاه مالی» قد علم می کند.

«مسکن» در روستا، - گریز از قفس های فولادی؛ چرا قلب ایران در روستاها دوباره می تپد؟ وقتی هزینه اجاره آپارتمانی معمولی در حاشیه تهران با کل حقوق یک کارمند برابری می کند، روستا به عنوان پناهگاه مالی قد علم می کند.

مسکن در روستا، کالای سرمایه ایِ دست نیافتنی نیست.

عصر ایران؛ یلدا آذرپی- اردیبهشت 1405 است و جاده های خروجیِ کلان شهرها شاهد منظره ای متفاوت؛ کامیون هایی که برای عزیمت همیشگی ، اسباب و اثاثیه خانواده های طبقه متوسط را به سمت روستاهای دورافتاده می برند.

تورم به 63 درصد رسیده و رؤیاهای شهرنشینان را به کابوس اجاره بها و هزینه های کمرشکنِ ماهیانه گره زده است.

این روزها روستا از فضایی تفننی و نوستالژیک، به پناهگاه استراتژیک تغییر ماهیت داده است.

این موج جدیدِ مهاجرت معکوس، شباهتی به گریزهای مقطعیِ دهه های گذشته ندارد.

ظاهراً با عقب نشینی تاکتیکی شهروندانی مواجهیم که در برزخِ نه جنگ و نه صلح ، زیر فشار تغییرات سیاسیِ پس از اسفند 1404، دریافته اند امنیت حقیقی در خاک روستا، هوای تازه و استقلال معیشتی نهفته است.