به بهانه 20 سالگی فیلم «آتش بس» ساخته تهمینه میلانی

همیشه اینطور نبود.

به خوبی به یاد دارم.

وقتی «آتش بس» را می شنیدیم به جنگ فکر نمی کردیم و بمب و موشک برایمان تداعی نمی شد.

پیش تر وقتی این اسم را می شنیدیم به حافظه سینمایی مان رجوع می کردیم.

- همیشه اینطور نبود.

به خوبی به یاد دارم.

وقتی آتش بس را می شنیدیم به جنگ فکر نمی کردیم و بمب و موشک برایمان تداعی نمی شد.

پیش تر وقتی این اسم را می شنیدیم به حافظه سینمایی مان رجوع می کردیم.

عصر ایران؛ هوداد مافی- همیشه اینطور نبود.

به خوبی به یاد دارم.

وقتی آتش بس را می شنیدیم به جنگ فکر نمی کردیم و بمب و موشک برایمان تداعی نمی شد.

پیش تر وقتی این اسم را می شنیدیم به حافظه سینمایی مان رجوع می کردیم.

فیلم را به خوبی به یاد داشتیم و اگر نه در زمان اکرانش در سال 1385، بعدتر و با آمدن سی دی به تماشایش نشسته بودیم.

   امروز و در این وضعیت بی ثبات و درهم صحبت از فیلم میلانی عجیب به نظر می رسد.

در این روزها صحبت درباره هر فیلمی عجیب و بیهوده به نظر می رسد.

بهانه بیست سالگی فیلم هم برای خواننده کافی نیست و سوال به قوت خودش باقی می ماند: آخر الان چه وقت کمدی رمانتیک است؟ سینمای ایران سال هاست این سوال را از خود می پرسد و ظاهرا برایش پاسخی قانع کننده پیدا نکرده است.