این بار کوتاه نمی آیم

دوره ی دانشجویی عضو بسیج بودم اما هیچ وقت کارت نداشتم.

- روایت دختری بدون کارت بسیج *دوازده بهمن 1404* سخنرانی آقا که تمام شد، پله های طبقه ی دوم حسینیه را گرفتم و پایین آمدم.

از همان اول صبحی این فکر زده بود به سرم که چطور می شود خادم بیت شد.

خادمان گُله به گُله ایستاده بودند.

جلو رفتم و به یکی که کمی دورتر بود، سلام کردم.

لبخند چهره ی گندمگونش را زیباتر و مهربان تر کرد و سلامم را علیک گرفت.

سوالم را پرسیدم.

گفت: کارت بسیج فعال داری؟ گفتم: دوره ی دانشجویی عضو بسیج بودم اما هیچ وقت کارت نداشتم.

شغلم را پرسید و گفت: همان سنگر را حفظ کن که داری جهادت را انجام می دهی.

خداحافظی کردم اما فکر خادمی گوشه ی ذهنم مانده بود و راه چاره می خواستم.

*دوم اردیبهشت 1405* سر خیابان کشوردوست یک حسینیه موقت کوچک با داربست و پارچه های سیاه به یاد حسینیه ی امام خمینی(س) ساخته اند.

خادمان چوب پر به دست، ورودی حسینیه ایستاده اند و به مهمانان آقا خوش آمد می گویند.

یکی قرآن دستت می دهد و آن دیگری نایلون کفش.

همه اما چه خادم و چه مردم در یک چیز مشترکند.

همه یک بغض فروخورده دارند که اینجا جای شکستنش است.

برگه ی قرآن را می خوانم و جلو می روم تا سر جایش بگذارم.