اگر روایت نکنیم، روایت می شویم

به نظر می رسد امری مهم در جریان است، اینکه روایت را نباید واگذار کرد؛ چرا که آنچه در نهایت در ذهن ها باقی می ماند، نه خودِ رخداد، بلکه معنایی است که از آن ساخته و منتقل می شود.

- روایت جنگ تحمیلی آمریکا و اسراییل به ایران که در اسفند ماه 1404 شکل گرفت، در فضای رسانه ای دستخوش تحولاتی شده است.

نگاهی به نوع بازتاب آن شاید بتواند نقطه حساس روایتگری و بازنمایی روایت را معنا کند.

امروزه رسانه ها قدرت نرم سیاست ورزی در عرصه اجتماعی و سیاسی و حتی اقتصادی هستند؛ از این روی روایت های گوناگون از رخدادهای ناشی از جنگ نظیر حمله به مدرسه میناب که روایتگران برون مرزی و شبکه های جریان اصلی در صدد مخفی سازی یا به نوعی تقلیل گرایی داشتند، مؤید اهمیت مسأله رسانه و روایت است.

در این روایت های واقعی تخریب جدی مکان های غیر نظامی و زیرساخت های کشور به نوعی با تقلیل گرایی رو به رو شد و حقیقت پنهان مانده است.

این مهم حتی، در حمله به تأسیسات دانشگاهی و بیمارستانی و حتی ورزشگاه ها که جنایت جنگی محسوب می شود با اشکالی دیگر همراه شده است! وارونه سازی روایت، تقلیل گرایی یا حتی نادیده انگاری در فضای رسانه ای چیزی نیست بتوان آن را جدی نگرفت.

در ارزیابی این شرایط لازم است به این مهم توجه شود که، چگونه برخی از این رخدادها از سوی شبکه ها و نشردهندگان به حاشیه