از الواح تا سند تک برگ؛ حافظه تمدنی ایران

در سرزمینی که هزاران سال پیش فرمان های حکومتی بر گل، سنگ و پوست نگاشته می شد و امروز اسناد مالکیت آثار تاریخی اش در سامانه های ثبتی تثبیت می شود، - در سرزمینی که هزاران سال پیش فرمان های حکومتی بر گل، سنگ و پوست نگاشته می شد و امروز اسناد مالکیت آثار تاریخی اش در سامانه های ثبتی تثبیت می شود، ثبت تلاشی تاریخی برای صیانت از حافظه یک ملت است.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، ایران، تمدنی که از کتیبه ها تا وقف نامه های اسلامی و از نسخه های خطی تا سند های تک برگ معاصر، همواره خود را نوشته، ثبت کرده و به نسل های بعد سپرده است، اکنون در مرحله ای تازه از پاسداری هویتی قرار گرفته؛ مرحله ای که در آن، سنددار شدن بنا ها و محوطه های تاریخی، بخشی از پروژه بزرگ حفاظت از حافظه تمدنی ایران به شمار می رود.

 اسناد، حافظه عینی یک تمدن اند؛ نشانه هایی که به یک ملت امکان می دهند گذشته خود را بازخوانی کند، مالکیت تاریخی اش را تثبیت کند و روایت فرهنگی خود را به آینده منتقل سازد.

اگر امروز نسخه های خطی، وقف نامه ها، قباله ها، فرمان ها، سفرنامه ها و آرشیو های تاریخی ایران، منابع اصلی شناخت هویت ایرانی به شمار می روند، به این دلیل است که ایرانیان از دیرباز، فرهنگ ثبت و ضبط را بخشی از نظام حکمرانی، فرهنگ و حیات اجتماعی خود دانسته اند.