امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست!

زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را نماز بردن؛ /زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره ی دردی بیهوده چیست؟ - زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را نماز بردن؛ /زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره ی دردی بیهوده چیست؟ خطابه ی آسان، در امید وطن کجاست که آوازِ آشنای تو چنین دور می نماید؟ امید کجاست تا خود        جهان              به قرار                      بازآید؟ هان، سنجیده باش که نومیدان را معادی مقدر نیست! □ معشوق در ذره ذره ی جانِ توست                                        که باور داشته ای، و رستاخیز             در چشم اندازِ همیشه ی تو                                             به کار است.

در زیجِ جُستجو                   ایستاده ی ابدی باش تا سفرِ بی انجامِ ستارگان بر تو گذر کند، که زمین          از اینگونه حقارت بار نمی مانْد اگر آدمی            به هنگام                      دیده ی حیرت می گشود.

□ زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را                                      نماز بردن؛ زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره ی دردی بیهوده چیست، هم از آن دست که مرگت؟ هم از آن دست که عبورِ قطارِ عقیمِ اَسترانِ تو از فاصله ی کویری میلاد و مرگت؟ مُعجزه کن مُعجزه کن که مُعجزه            تنها                دست کارِ توست اگر دادگر باشی؛ که در این گُستره