مغزِ زخمی اما زنده؛ فرماندهی از زیر آوار دوباره قد می کشد

حالا مثلا آتش بس شده ، مثلا آمریکا و شگ وفادارش اسراییل به ایران حمله ای نمی کنند ، اما همین الان وقت سر بندی و حال خوب شدن نیروهای فرماندهی مرکزی است ، - به گزارش تابناک؛ جنگ را همیشه با دود و آتش می شناسند، اما آن جا که واقعاً سرنوشتش نوشته می شود، اتاق هایی است که هیچ کس نمی بیند.

در روز هایی که آتش بس روی کاغذ آمده، در دل همان اتاق ها، یک مغز زخمی در حال ترمیم است؛ مغزی که اگر دوباره درست کار کند، می تواند کل میدان را برگرداند.

در روز های اول جنگ، همه چیز سریع اتفاق افتاد.

آن قدر سریع که حتی برخی از تصمیم ها، قبل از کامل شدن اطلاعات گرفته می شد.

فشار، سنگین بود.

نه فقط روی نیروها، بلکه روی همان شبکه ای که باید تصمیم بگیرد، هماهنگ کند و واکنش نشان دهد.

شبکه فرماندهی و کنترل، جایی که اگر حتی برای چند دقیقه دچار اختلال شود، اثرش در کل میدان پخش می شود.

آمریکا و اسراییل این را خوب می دانستند.

به همین دلیل، تمرکزشان فقط روی انهدام فیزیکی نبود.

آنها دنبال مغز بودند.

حملات سایبری، تلاش برای نفوذ، ایجاد اخلال در ارتباطات، فشار روی گره های کلیدی شبکه.

هدف این بود که تصمیم گیری کند شود، یا بدتر، اشتباه شود.

در بعضی لحظات، این فشار خودش را نشان داد.