تنگنای تنگه و بحران علیه بحران

در حالی که جهان با نفس های حبس شده، پیامدهای محاصره دریایی بنادر جنوبی ایران را رصد می کند، یک پرسش بنیادین در محافل تحلیلگری جهانی طنین انداز است: چرا سیاست مداران عاقل و نخبگان استراتژیک آمریکا، در برابر این مسیر پرخطر که می تواند اقتصاد جهانی را به لبه پرتگاه بکشاند، سکوت اختیار کرده اند؟ وقتی مذاکرات اسلام آباد به بن بست رسید و تنها راهکار تهاجمی آمریکا، محاصره دریایی انتخاب شد، مشخص گردید که واشینگتن از مدیریت بحران به سمت تولید بحران حرکت کرده است.

این حرکت، نه یک حرکت حساب شده، بلکه یک اشتباه تاکتیکی است که از لایه های عمیق تر سیاست خارجی نشأت می گیرد.

تنگنای تصمیم گیریاولین دلیل این بی ثباتی، پدیده تنگنای تصمیم گیری است.

سیاست مداران آمریکایی در میان دو خطر گیر کرده اند: پذیرش شکست در دیپلماسی یا پذیرش پیامدهای ویرانگر یک جنگ اقتصادی.

در ساختار قدرت فعلی، پذیرش اینکه مذاکره بهتر از محاصره است، به معنای ضعف استراتژیک تلقی می شود.

بنابراین، آن ها ترجیح می دهند در مسیر اشتباه بمانند تا اینکه با پذیرش شکست در میز مذاکره، وجهه قدرت خود را فدای عقلانیت کنند.

این یعنی غرور سیاسی بر خرد استراتژیک غلبه کرده است.