چشم هایی که غول آسمان را بلعیدند؛ سامانه پدافندی مادون اپتکی ایران

جنگ همیشه با صدا شناخته می شد؛ با غرش موتور، با قفل رادار، با آژیر و انفجار.

اما این بار، یک جای کار بی صدا جلو رفت.

نه موجی در کار بود، نه اخطاری که روی نمایشگر خلبان چشمک بزند.

- به گزارش تابناک، ماجرا از جایی جدی شد که طرف مقابل با اطمینان وارد میدان شد.

سال ها تمرین، ده ها رزمایش، و یک اعتماد قدیمی به برتری تکنولوژیک.

این تصور که اگر جنگ الکترونیک فعال شود، اگر رادار ها کور شوند، اگر شبکه ها مختل شوند، عملاً آسمان باز است.

همین ذهنیت بود که باعث شد پرنده های سنگین و گران قیمت، با خیال نسبتاً راحت وارد محدوده ای شوند که فکر می کردند همه چیزش را می شناسند.

اما زمین بازی عوض شده بود.

ایران از سال ها قبل آرام و بی سروصدا روی یک مسیر دیگر کار کرده بود.

مسیری که نه به موج وابسته بود، نه به سیگنال.

مسیری که اساسش دیدن بود، نه فرستادن .

سیستم های اپتیکی و مادون قرمز، همان چیزی که حالا در ادبیات نظامی به عنوان EO/IR شناخته می شود، کم کم از یک ابزار مکمل تبدیل شدند به یک ستون اصلی.

ستون اصلی یک پدافند که قرار نبود خودش را فریاد بزند.

این سیستم ها ساده به نظر می آیند، اما در واقع پیچیده تر از چیزی هستند که دیده می شود.

ما با یک دوربین طرف نیستیم؛ با یک شبکه طرفیم.