ترامپ و تله های ذهنی در مواجهه با ایران

ترامپ در یک تمثیل نمادین در اتاقی بسته و در مقابل یک آینه قدی نطق می کند، مذاکره می کند، فرمان می دهد و پیروز می شود و این چرخه باطل دوباره و دوباره تکرار می شود.

- خبرگزاری مهر، گروه بین الملل- یادداشت مهمان، سید احمد موسوی صمدی: در تحلیل سیاست خارجی، معمولاً تمرکز بر ابزارهاست: قدرت نظامی، اهرم های اقتصادی، ائتلاف ها و فشارهای دیپلماتیک.

اما یک متغیر کمتر دیده شده و در عین حال تعیین کننده ذهن تصمیم گیر است.

این که رهبر سیاسی، جهان را چگونه می بیند، چه چیزهایی را برجسته می کند و چه چیزهایی را نادیده می گیرد، می تواند مسیر یک بحران را تغییر دهد.

در مواجهه با ایران، رفتارها و مواضع ترامپ را می توان نه فقط در چارچوب محاسبات سیاسی، بلکه در پرتو چند سوگیری شناختی کلیدی تحلیل کرد؛ سوگیری هایی که به صورت هم افزا، به خطای راهبردی منجر شده اند و امکان یک طرح ریزی عاقلانه و درست را از رییس جمهور امریکا سلب کردند.

اعتماد به نفس کاذب؛ وقتی پیچیدگی نادیده گرفته می شود یکی از برجسته ترین الگوها، اعتماد به نفس کاذب (Overconfidence Bias) است؛ یعنی برآورد بیش از حد از توان کنترل یک وضعیت پیچیده.

در این چارچوب، سیاست فشار حداکثری نه به عنوان یک ابزار در کنار سایر گزینه ها، بلکه به مثابه راه حل اصلی دیده می شود؛ گویی یک سیستم چندلایه سیاسی-اجتماعی را