«خیابان»، به مثابه زیرساخت اجتماعی

ترکیب راهپیمایی و هیأت و موکب و جبهه در خیابان است که امروز کشور را نگه داشته است.

همه این موارد، «زیرساخت های اجتماعی» موجود و تقویت شده در جامعه ایران پس از انقلاب است، - دکتر محمدرضا جوادی یگانه، جامه شناس، طی یادداشت که در اختیار جماران قرار داد، نوشت: این یادداشت در 9 فروردین 1405 در چند گروه بحث و گفت وگویی در تلگرام و بله ارائه شد.

بازنویسی یادداشت بر اساس نقدها و تذکرات مطرح شده، فرصت می خواهد و لذا متن اولیه به همان صورت بازنشر شده است: یکی، دو روز پس از شروع سهمگین جنگ دوم، ایده حضور مردم در خیابان مطرح شد؛ همزمان با بمباران و بدون ترس از آن.

تجمع و تظاهرات شبانه خیابانی، هر شب در همه جای ایران تکرار شد(علاوه بر تشییع ها و روز قدس و مناسبت ها و بهانه های دیگر) و این ایده درخشید و جامعه ایران را نجات داد.

این بار خیابان و میدان با هم ایران را نجات دادند.

ایده خیابان ایده اصیلی است که از دل انقلاب اسلامی برآمده است.

انقلاب اسلامی، انقلابی متفاوت بود و بدون اتکاء به نیروهای سیاسی و تنها با راهپیمایی هر روزه مردم در همه شهرها و روستاها، به پیروزی رسید.

یکی دو نمونه در دسترس و به اتکای حافظه، گزارش تظاهرات روستایی زمان انقلاب را خانم مری هگلند در روزهای انقلاب از روستایی در شیراز و سیدنورالدین عافی، در نورالدین پسر ایران ا