هیچ قهرمانی شما را پای تخته نمی آورد که خود قهرمانید

نگین صدری زاده، نویسنده، پژوهش گر در یادداشتی برای دختران مدرسه شجره طیبه میناب نوشت: هیچ قهرمانی شما را پای تخته نمی آورد که خود قهرمانید.

- در مدرسه، در کلاس درس، در حیاط.

نشستن شان پشت نیمکت ها را، پچ پچ های شان را و خنده های دسته جمعی و حضور سرشارشان را.

  پیش از شما آه.

پیش از شنبه ی سرخ شما، روز های اول هفته بسیاری، کودکان را از جمعه کشیده ام بیرون تا با قصه، روز های هفته را سر بیندازند و با قهرمان داستان، تلخی روزگار را به سخره بگیرند.

شما، اما قواعد بازی را به هم زدید.

  زمان در گنجشک پر متوقف شد و دیگر صدای هیچ زنگی، شما را از حیات به حیاط و از بازی به کلاس درس راهی نمی کند، هیچ قصه ای شما را از شنبه به یک شنبه نمی کشاند و هیچ قهرمانی شما را پای تخته نمی آورد که خود قهرمانید.

قهرمانی با مقنعه سفید اتو کشیده که پیش از آن که با پفک ها نارنجی شوند، سرخ شدند.

  حالا نمی دانم در میانه کدامین بازی، شما یک سر پر شدید، به هوا شدید، جمجمک برگ خزون و لی لی شدید؟ اما می دانم پر کشیدن شما، ابر ها را به تماشا کشانده و گور ها را به زانو درآورده است.

  شما با آن دست های خالی با چشم های خواب آلود صبح شنبه، خون را زودتر از یادگیری الفبای حروفش، به دفترتان دیدید.