ناتوانی قدرتمندترین بازیگر نظامی جهان

به نظر می رسد آنچه تهران دنبال می کند، نه راهبرد پیروزی در میدان نبرد، بلکه راهبرد «انکار سیاسی» است.

هدف اصلی نه شکست نظامی ایالات متحده، - مرکز ثقل جنگ با ایران دیگر صرفاً محدود به خلیج فارس نیست.

این مرکز در حال انتقال به درون نظام سیاسی، نهادها، اقتصاد و محیط اطلاعاتی آمریکا است.

آنچه در ابتدا به عنوان یک رویاروییِ خارجی کنترل شده به نظر می رسید، اکنون به طور فزاینده ای تحت تأثیر 8 محدودیت داخلی قرار گرفته که اگرچه هنوز نهفته اند، اما در حال همگرایی به سمت یک نقطه عطف بالقوه هستند.

1.

شکاف درون ائتلاف جمهوری خواهان حزب جمهوری خواه هنوز به طور علنی دچار شورش نشده، اما دیگر متحد نیست.

آنچه در حال شکل گیری است نه یک شکاف ساده، بلکه واگرایی لایه مند میان جنگ طلبان سنتی، ملی گرایان پوپولیست و لیبرتارین های مخالف مداخله است.

رند پال همچنان صریح ترین صدای تردید نهادی را نمایندگی می کند و نسبت به گسترش مأموریت و فشار مالی هشدار می دهد.

موضع او به طور فزاینده ای با بخش هایی از پایگاه جمهوری خواه هم خوانی دارد که جنگ را انحرافی از اولویت های اول آمریکا می دانند.

در همین حال، فضای پوپولیستی که پیش تر به طور خودکار با ترامپ همسو بود، نشانه های قابل مشاهده ای از فشار را نشان می دهد.