جانبازان دیروز، نگهبانان امروز

رزمندگانی که 39 سال پیش جان دادند و هنوز دلشان آرام نمی گیرد اگر مردم بی پناه بمانند.

- رزمندگانی که 39 سال پیش جان دادند و هنوز دلشان آرام نمی گیرد اگر مردم بی پناه بمانند.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مازندران؛  در اتاقی که دیوارهایش سال هاست شاهد رفت وآمد عصا ها و قدم های آهسته رزمندگان است، هنوز بوی جبهه می آید.

مردانی که جوانی شان را در طوفان گلوله جا گذاشتند، حالا در سکوت خانه هایشان، زخم هایی را نگه می دارند که نه برای درد، که برای یادآوری عهد مانده اند.

یکی شان می گوید 39 سال است با درد می خوابد و با درد بیدار می شود؛ اما دلش آرام است، چون برای مردمش بوده.

دیگری هنوز پوتین خاک خورده اش را نگه داشته؛ یادگار روز هایی که نفسش به اندازه هر قدم، برای آرامش امروز کسی هزینه شد.

می گویند: ما همان هایی هستیم که یک روز برای خاک رفتیم؛ امروز اگر پای مردم باشد، برای آرامششان دوباره می ایستیم.

ما از درد نمی ترسیم، از بی پناهی مردم می ترسیم.

این رزمندگان، هرچند سال هاست از میدان جنگ فاصله گرفته اند، اما هنوز گوش دلشان با ندای مسئولیت و خدمت هماهنگ است.

مردانی که خم شدند، اما نشکستند.

مردانی که نفس شان را وقف امنیت نسل هایی کردند که حتی آنها را ندیده اند.