فکر می کردی بمب یک حیوان بیاید جان صد انسان بگیرد؟ 

محمدکاظم کاظمی، با سرودن شعری در محکومیت تجاوز به ایران، روایتی تلخ و انسانی از رنج جنگ و قربانی شدن بی گناهان ارائه کرد.

- محمدکاظم کاظمی، با سرودن شعری در محکومیت تجاوز به ایران، روایتی تلخ و انسانی از رنج جنگ و قربانی شدن بی گناهان ارائه کرد.

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما ؛ محمدکاظم کاظمی، شاعر افغانستانی ضمن محکوم کردن تجاوز دشمن آمریکایی صهیونی به خاک ایران، شعری الهام گرفته از جنگ رمضان و در رسای ایران و ایرانی سرود.

در ادامه این سروده را بخوانید:   آسمان، با ابر بارانی بگو باران بگیرد بلکه این بغضی که پرپر می شود، پایان بگیرد رفته بودی مشق آب و نان و بابا را بخوانی فکر می کردی که این مشق از تو شاید جان بگیرد؟ با خودت گفتی که مادر در مسیر روضه باشد با خودت گفتی که بابا رفته باشد نان بگیرد رفته باشد از دکانی میوهٔ ارزان بیابد یا از آن دکان دیگر پرچم ایران بگیرد پرچم ایران به دستش.

بر تن سرد خیابان باید اینجا آسمان ابری شود، باران بگیرد یک نفر حتی نشد آبی به دنبالش بریزد یک نفر حتی نشد آیینه و قرآن بگیرد.

فکر کن سقای این دشت عطش، ناچار باشد مشک آبی را که آورده است، با دندان بگیرد فکر کن سرنیزهٔ وحشی، جگر ها را بسوزد یک جگرخوار آن طرف جشن حنابندان بگیرد فکر می کردی که در .