فهیمه ها چراغ را روشن نگه می دارند

ساختمان های دانشگاه ها زخم عمیق بر می دارند، ستون هایشان اما باقی است.

- جماران: رشته ی دبیرستانی ام ریاضی بود.

از اول دوست داشتم خانم مهندس شوم حالا نه برای پز دادن برای اینکه مهندسی ته آرزوهای دوره ی نوجوانی ام بود.

دانشگاه های فنی_مهندسی تهران را خوب می شناختم.

هم محله شان را و هم رتبه ی علمی شان را.

علم و صنعت یکی از همان دانشگاه ها بود.

امام سال ها قبل گفته بود امید من به شما دبستانی هاست و حالا قرار بود ما دبستانی ها سری میان سرهای بزرگترها دربیاوریم.

ما شده بودیم آینده سازان کشور.

فرقی هم نمی کرد کدام دانشگاه باشد، علم و صنعت تهران یا صنعتی اصفهان یا جندی شاپور اهواز.

مهم این بود که چرخ کشور را بچرخانیم.

ما باید همت می کردیم و بس.

جنگ تمام شده بود و ایران باید دوباره سر پا می شد.

ایرانی که زخم خورده بود اما از پا ننشسته بود.

حالا از آن روزها سال ها گذشته و دوباره زنگی مستی، خیال خامی در سر پرورانده.

یک روز دانشمند هسته ای می زند، بی آنکه بداند علاقه ی دبیرستانی ها به خواندن علوم هسته ای چند برابر می شود.

نتیجه که نمی گیرد استاد و دانشگاه را با هم می زند شاید افاقه کند.

سعید شمقدری و دانشگاه علم و صنعت می شوند سیبل حملات .

ساختمان های دانشگاه زخم عمیق بر می دارند، ستون هایشان اما باقی است.