مدرسه سازی برای میناب یا به یاد میناب؟ / نقشه راه ضروت دارد

نام میناب  که یک شبه بر زبان همه جاری شد؛ حال انگیزه بخش حرکت های نیک اندیشانه ای شده است که  البته نیاز به مدیریت شدن دارد.

- شامگاه دهم فروردین 1405 بود که خبر حمله به مدرسه شجره طیبه میناب مثل زلزله ای از جنس غم، ایران را لرزاند.

داغ بزرگ برای ایران و جنایتی بشری از دشمنان این سرزمین.

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، حادثه تلخ مدرسه شجره طیبه میناب، اگرچه قلب ایران را مجروح کرد، اما آتش همدلی و مدرسه سازی را در سراسر کشور شعله ور ساخت.

موجی از خیرین، نهادهای مذهبی و حتی ورزشکاران پای کار آمدند تا یاد شهدای کودک میناب را در قالب کلاس های درس زنده نگه دارند.

از همان روزهای نخستین بعد از حادثه بود که پویش فرشته های میناب و انواع کمپین های مردمی به یاد دانش آموزان مینابی شکل گرفت.

خیرین مدرسه ساز، نهادهای مذهبی، فدراسیون موتورسواری و حتی عتبه مقدسه حسینیه (ع) پای کار آمدند.

عتبه با فتوای آیت الله العظمی سیستانی، ساخت یک مدرسه 12 کلاسه کاملاً هوشمند را در میناب تقبل کرد.

جامعه خیرین هم ساخت مدرسه دوم را آغاز کردند.

انگار تمام ایران تصمیم گرفته بود برای میناب مدرسه بسازد.

اما خیلی زود، یک سوال جدی در میان خیرین با تجربه شکل گرفت: آیا تمام این حجم از کمک و انگیزه،