این خانه عزادار است

امروز نداشتنت یک ماهه شد.

اما همه نشانه عزاداری مان پیراهن مشکی تن مان و همین بیرق عزایی است که بر در خانه آویخته.

- جماران: دو سه روز از شهادت آقا می گذشت.

مامان خیلی دلش می خواست بالای سردر مغازه ی بابا پارچه ی سیاه بزنیم.

با اینکه همه کارهای پسرانه خانه با من است، این کار اما از من برنمی آمد.

اصلا از وقتی بابا رفته پایم سمت مغازه کشیده نمی شود.

خانه مان هم که شخصی نیست تا بروم و پرچم سیاهی بالایش آویزان کنم.

دل مامان را باید به دست می آوردم.

عصر که خوابید پارچه سیاهی از کمد درآوردم و عکس آقا را با نوار چسب پهن رویش چسباندم.

درست تنظیم کردم که وسط به وسط باشد.

کار برای آقا باید بی عیب و نقص باشد .

خودشان در یکی از سخنرانی های شان بر این موضوع تاکید کرده بودند که هر کاری انجام می دهید تا انتها درست پیش ببرید.

نردبان را گذاشتم جلوی در واحدمان.

هم حواسم به چادرم بود و هم به پارچه سیاه.

یک گوشه حواسم هم به در واحد بغل بود که نکند آقای همسایه بیرون بیاید.

یکی دو باری برای تنظیم پارچه مجبور شدم پله های نردبان را بالا و پایین کنم.

چند دقیقه بعد اما کار تمام شد و خانه مان عزادار حضرت آقا.

باید همه می دانستند ساکنان این خانه همه کس شان را از دست داده اند.