جبران نمی شوی! 

سر می گذارم روی سردی سیمان و سنگ.

چشمم می افتد به جمله ای که این روزها، بارها و بارها مرورش کردم: «جبران نمی شوی؛ حتی به گریه های عمیق.

- سر می گذارم روی سردی سیمان و سنگ.

چشمم می افتد به جمله ای که این روزها، بارها و بارها مرورش کردم: جبران نمی شوی؛ حتی به گریه های عمیق.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: جمعیت، زیاد است؛ آنقدر که دسته های عزاداری را نمی شود از هم تشخیص داد.

موج روی موج می افتد و تا می رسند به خیابانِ منتهی به مقتل، رمق از پایشان می رود و زانو سست می کنند.

نوحه خوان می گوید رو به مقتلِ امام شهیدمان، سلام می دهیم به سرور و سالار شهیدان: السّلام علی الحسین.

تا نام حسین را می شنوند، فَابکِ لِلحُسَین به داد دلشان می رسد؛ نفس ها آه می شود؛ مردها دست شان را حمایل می کنند روی چشم ها؛ زن ها چادرشان را می کشند روی صورت و شانه ها به هق هقِ گریه ، بالا و پایین می رود.

ایستاده ام وسط خیابان؛ دل توی دلم نیست تا خودم را از میان جمعیت، برسانم به نزدیک ترین جایی که از شما خاطره دارد.

حصار سیمانیِ مقتلتان را که می بینم، دلم از بلندی اش چروک برمی دارد.

روی پنجه ی پا هم اگر بایستم، باز هم میان من و عطر نفَستان، فاصله ی زیادی هست.

بغض می کنم.

نگاه می کنم به نوشته های روی بلوک هایی که مقابل پرده ی اشکِ چشم هایمان، ردیف کرده اند سر تا سرِ پهنای خیابان؛