این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست

حاج قاسم گفته بود ما ملت امام حسینیم.

اما این را حسینی می فهمد و بس نه یک مشت بی سر و پای کودک خوار.

- دهه شصت هجری شمسی صدام شهرها را نوبت به نوبت می زد.

برایش فرقی نمی کرد صبح باشد یا شب، ظهر باشد یا نیمه شب.

کوچک را بزند یا بزرگ، زن یا مرد، هر چه تعداد بیشتر دلش خوش تر.

ابایی هم از هیچ کس و هیچ قانونی نداشت.

نه سازمان ملل کاری از پیش می برد نه کسی توان بزرگتری کردن داشت.

حالا سازمان ملل که اصلا ماهیت خودش زیر سوال است و هزار تا اما و اگر می شود برایش آورد.

در زدن شهرها هم برایش فرقی نمی کرد کجا را می زند، یک بار زایشگاه را می زد و دیگر بار مدرسه را روی سر بچه ها خراب می کرد.

تعارف هم نداشت.

اعلام رسمی می کرد.

در این میان، شهرهای مرزی مانند دزفول را که کنار بگذاریم از تهران کینه بدی به دل گرفته بود.

تهران پایتخت بود و باید از پا درش می آورد که اگر می توانست گمان می کرد ایران را زانو زده مقابل خود خواهد دید.

اما هر چه تهدیدش بیشتر می شد مردم رگ غیرت شان بیشتر برجسته می شد و حضورشان پر رنگ تر.

گفته بود نماز جمعه را می زند.

جمعیت خودش را از هر نقطه شهر به دانشگاه تهران می رساند.

سردار محمدرضا یزدی درباره تهدید نماز جمعه تهران گفته است: *صدام هرچه مردم ما را بیشتر بمباران می کرد، مردم متحدتر و هماهنگ تر می شدند و مقاومت مردم مستحکم تر از قبل خ