برای آسمان های کوچ….

ای فرشته های میناب، ای روشن ترین ستاره های خاموشِ این شبِ سنگین، خاک، امانت دار تن های پاکتان شد؛ و آسمان، شرمگین از اشک مادرانتان، شما را در آغوش کشید.

- امروز صد و هشتاد فرشته زیبای ایرانیِ مینابی، بال های خونین شان را بستند و به آسمانِ ابدیت پر کشیدند.

صد و هشتاد رؤیای ناتمام، با کیف های مدرسه و دست های کوچک، از میان هیاهوی دنیا گذشتند و در آغوش ابدیت آرام گرفتند.

نیمکت ها هنوز بوی حضورشان را می دهد، گچِ تخته هنوز نامشان را زمزمه می کند، و زنگ مدرسه، دیگر نه آغاز درس، که مرثیه پروازشان را می خواند… ای فرشته های میناب! ای روشن ترین ستاره های خاموشِ این شبِ سنگین، خاک، امانت دار تن های پاکتان شد؛ و آسمان، شرمگین از اشک مادرانتان، شما را در آغوش کشید.

نامتان را با اشک می نویسیم، با بغض می خوانیم، و با افتخار در قلب ایران حک می کنیم… که این سرزمین، همیشه وامدار معصومیتِ پرپر شده شما است.

و شما اکنون، در ضیافتِ جاودانگی، همراه با رهبر شهیدتان و همه دوستدارانتان، بزم وصال را در گستره نور برپا کرده اید؛ آنجا که دیگر صدای انفجار نیست و هیچ دستی، رؤیایی را از کودکانه ترین آرزوها جدا نمی کند.

اما ننگ و نفرتِ جاودانی بر عاملان و آمران این جنایت شوم، بر هر دستی که کودکی را پرپر کرد، بر هر دلی که در برابر خون معصوم سکوت اختیار نمود،