اعتیاد ساختاری آمریکا به جنگ؛ چرا رؤسای جمهور واشنگتن از کارزارهای نظامی گریزی ندارند؟

استیون ام.

والت، استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد و ستون نویس فارن پالیسی، در تحلیلی تازه نشان می دهد که صرف نظر از وعده های انتخاباتی درباره صلح و پرهیز از مداخله گری، - سرویس بین الملل جماران: صرف نظر از آنچه می گویند، رؤسای جمهور آمریکا عملاً نمی توانند از ورود به جنگ اجتناب کنند.

در سال 1992، بیل کلینتون با شعار معروف مسئله اقتصاد است، احمق! به پیروزی رسید و اعلام کرد دوران سیاست قدرت به پایان رسیده است.

اما پس از ورود به کاخ سفید، خود را در حال صدور دستور حملات موشکی به چند کشور دید، مناطق پرواز ممنوع بر فراز عراق را حفظ کرد (و گاه آن را بمباران نمود) و در سال 1999 یک کارزار طولانی هوایی علیه صربستان به راه انداخت.

در سال 2000، جورج دبلیو بوش با انتقاد از سیاست خارجی مداخله گر کلینتون و با وعده سیاستی قوی اما متواضع وارد کاخ سفید شد.

سرانجام آن مسیر برای همگان روشن است.

هشت سال بعد، سناتوری جوان به نام باراک اوباما تا حد زیادی به این دلیل رییس جمهور شد که از معدود دموکرات هایی بود که با حمله سال 2003 به عراق مخالفت کرده بود.

کمتر از یک سال پس از آغاز ریاست جمهوری، جایزه صلح نوبل را دریافت کرد؛ جایزه ای که عملاً هنوز اقدامی برای کسب آن انجام نداده بود، اما بسیاری تصور می کردند او صلح طلبی متعهد خواهد بود.