تغییر رژیم با بمب؛ آزادی یا هرج ومرج؟

ما هرگز نخواهیم دانست سمت و سوی مذاکرات چه بود و چرا کار به این جا کشید.

به نظر می رسد ترامپ به این نتیجه رسید که ایران در نیل به توافق، جدی نیست و از این رو دستور حمله را صادر کرد.

- ما هرگز نخواهیم دانست سمت و سوی مذاکرات چه بود و چرا کار به این جا کشید.

به نظر می رسد ترامپ به این نتیجه رسید که ایران در نیل به توافق، جدی نیست و از این رو دستور حمله را صادر کرد.

عصر ایران؛ لیلا احمدی- آیا جهان قدم به دوره ای گذاشته که در آن قدرت نظامی جایگزین حقوق بین الملل شده است؟ اگر هر دولتی بخواهد به بهانهٔ پیش گیری یا تهدید بالقوه حمله ای را آغاز کند، چه چیزی از ممنوعیتِ توسل به زور باقی می ماند؟ حمله اخیر ایالات متحده به ایران آزمونی است برای اعتبار نظمی که پس از سال 1945 بنا شد تا جنگ را به آخرین گزینه بدل سازد.

مدافعان این حمله از اضطرار امنیتی سخن می گویند؛ از مخاطره ای که می توانست شکل بگیرد و تهدیدی که ممکن بود بالفعل شود؛ اما آیا احتمال خطر، مجوز آغاز جنگ است؟ در حقوق بین الملل، دفاع مشروع نیازمند تهدیدی قریب الوقوع و روشن است.

اگر این معیار کمرنگ شود، چه مرزی میان دفاع و تهاجم باقی می ماند؟ و اگر شورای امنیت دور زده شود، چه نهادی می تواند داور نهاییِ مشروعیت باشد؟ گذشته از تبعات حقوقی، این پرسش ها پیامدهای سیاسی دارند.