راز دوشاخه های برق؛ چرا همه کشورهای جهان، یک استاندارد واحد را انتخاب نکردند؟

داستان دوشاخه های برق، فراتر از یک بحث ساده مهندسی، روایتی از رقابت های تجاری، غرور ملی و تفاوت های بنیادین در شبکه برق کشورهاست.

در حالی که بسیاری از کشورهای توسعه یافته دهه هاست که به استانداردهای ایمن تر با سه شاخه کوچ کرده اند، - داستان دوشاخه های برق، فراتر از یک بحث ساده مهندسی، روایتی از رقابت های تجاری، غرور ملی و تفاوت های بنیادین در شبکه برق کشورهاست.

در حالی که بسیاری از کشورهای توسعه یافته دهه هاست که به استانداردهای ایمن تر با سه شاخه کوچ کرده اند، در بازار ایران هنوز با ملغمه ای از استانداردهای اروپایی، آمریکایی و بریتانیایی روبرو هستیم که ما را مجبور به استفاده از مبدل های غیرایمن می کند.

هر بار که یک گجت جدید می خرید یا به کشوری دیگر سفر می کنید، با یکی از آزاردهنده ترین چالش های دنیای مدرن روبرو می شوید: دوشاخه ای که به پریز نمی خورد.

در ایران، این تجربه به بخشی از روتین زندگی ما تبدیل شده است؛ خرید تبدیل 3 به 2 برای شارژر لپ تاپ یا گوشی، انگار مالیاتی است که باید برای استفاده از تکنولوژی بپردازیم.

 اما آیا تا به حال از خودتان پرسیده اید که چرا اولین دوشاخه های برق اصلاً دوشاخه بودند؟ چرا در سپیده دم عصر الکتریسیته، کسی به فکر امنیت و استفاده از شاخه سوم (Earth) نبود؟ به گزارش یک پزشک، داستان دوشاخه های برق، �