ضرورت صیانت از کودکان در بحران

صیانت از کودکان در شرایط بحران، چه ناشی از بلایای طبیعی باشد و چه جنگ و درگیری، یک وظیفه اخلاقی و یک الزام قانونی بین المللی است که ریشه در آسیب پذیری ذاتی این قشر دارد.

- کودکان جهان را از طریق تجربه بزرگسالان اطرافشان درک می کنند.

دیدن رنج، از دست دادن عزیزان، یا تجربه ناامنی، می تواند منجر به PTSD، اختلالات اضطرابی، افسردگی و مشکلات رفتاری شود.

اگر حمایت روانی-اجتماعی مناسب در مراحل اولیه فراهم نشود، این تروماها می توانند در بلوغ به مشکلات سلامتی مزمن تبدیل شوند.

  ثالثاً،قطع شدن آموزش تأثیرات بلندمدتی بر آینده آن ها می گذارد.

  مکاتب نه تنها مکانی برای یادگیری هستند، بلکه فضاهایی برای اجتماعی شدن، کسب ساختار روزانه و دریافت تغذیه مناسب محسوب می شوند.

توقف تحصیل، شکاف یادگیری ایجاد کرده و شانس آن ها را برای مشارکت مولد در جامعه پس از بحران کاهش می دهد.

  صیانت از کودکان مستلزم تضمین امنیت جسمی (ایجاد مراکز نگهداری امن)، حمایت روانی (ارائه خدمات سلامت روان مبتنی بر بازی و فعالیت های خلاقانه) و تداوم آموزش (برپایی کلاس های موقت یا استفاده از آموزش از راه دور) است.

حفاظت از هویت و جلوگیری از جدایی خانوادگی نیز باید در اولویت قرار گیرد تا زمینه برای بازگشت به زندگی عادی فراهم شود.