روایت کسانی که زیر آتش، وداع را رها نکردند

ترس در شهر فقط از انفجارها نیست؛ از انتظار است.

انتظار خبری که ممکن است هر لحظه برسد و انتظارِ زنگ تلفنی که هیچ کس دلش نمی خواهد پاسخ دهد.

از آن روز به بعد، - ترس در شهر فقط از انفجارها نیست؛ از انتظار است.

انتظار خبری که ممکن است هر لحظه برسد و انتظارِ زنگ تلفنی که هیچ کس دلش نمی خواهد پاسخ دهد.

از آن روز به بعد، صداهای شهر دیگر مثل قبل شنیده نمی شوند.

روزنامه شرق - در گوشه ای از بهشت زهرا، خانواده ای دور هم ایستاده اند.

نگاه هایشان بیشتر از کلمات حرف می زند.

چند هفته پیش قرار بود جشن کوچکی بگیرند؛ جشن شروع زندگی زوجی جوان که تازه خانه ای کوچک اجاره کرده بودند و از آینده ای حرف می زدند که قرار بود آرام و ساده ساخته شود.

اما جنگ گاهی با یک ترکش کوچک وارد زندگی آدم ها می شود؛ ترکشی که نه فقط دیوارها، که رویاها را هم می شکند.

حالا به جای چیدن وسایل خانه، خانواده ها گل های سفید روی خاک تازه می گذارند و به آینده ای فکر می کنند که هرگز فرصت رسیدن پیدا نکرد.

    صبح هنوز کامل بالا نیامده است.

مه روی قطعه های بهشت زهرا نشسته و هوا بوی خاک تازه می دهد.

سکوتی سنگین میان ردیف سنگ ها خوابیده؛ سکوتی که هر چند دقیقه با صدای گریه ای کوتاه یا زمزمه فاتحه ای شکسته می شود.