چرا محاسبه فروپاشی ایران بر پایه حذف رهبر، با واقعیت ساختار جمهوری اسلامی همخوان نیست؟

حملات مشترک آمریکا و اسراییل با فرض آسیب پذیری ساختار سیاسی ایران از طریق حذف رهبر آغاز شد؛ الگویی که در برخی کشورهای منطقه به فروپاشی انجامید.

- به گزارش سرویس بین الملل جماران، نوشته علی هاشم، پژوهشگر وابسته به مرکز مطالعات اسلامی و غرب آسیا، رویال هالووی، دانشگاه لندن در یادداشتی برای فارن پالیسی نوشت: آخرین جنگ اسراییل و ایالات متحده علیه ایران با حملات هوایی به منزل و دفاتر رهبر عالی، آیت الله علی خامنه ای، آغاز شد.

به نظر می رسید طراحان این حملات بر این فرض تکیه کرده اند که حذف ناگهانی رهبر می تواند ساختار حاکمیت را با تهدیدی جدی روبه رو کند؛ الگویی مشابه آنچه در لیبی پس از معمر قذافی یا در سوریه پس از بشار اسد رخ داد، جایی که با کنار رفتن رهبر، نظام سیاسی نیز فروپاشید، زیرا موجودیت دولت به یک فرد گره خورده بود.

اما تاریخ ایران و شیوه بقا و استمرار آن متفاوت است.

کمتر حکومتی در جهان معاصر به اندازه جمهوری اسلامی چنین میزان آشکاری از اقتدار را در یک جایگاه واحد ـ مقام رهبری ـ متمرکز کرده است؛ جایگاهی که مشروعیت دینی، فرماندهی نیروهای مسلح و داوری نهایی سیاسی در آن تلاقی می کند.

با این حال، تمرکز ظاهری قدرت را نباید با شکنندگی اشتباه گرفت.