مدرسه زیر آتش؛ آزمونی برای وجدان جهانی آموزش

جنگ ها شاید روزی پایان یابند، اما زخم های واردشده به نسل کودکان، سال ها باقی می ماند - جنگ ها شاید روزی پایان یابند، اما زخم های واردشده به نسل کودکان، سال ها باقی می ماند عصر ایران؛ امیرعباس میرزاخانی* -  حمله به مدرسه شجره طیبه در میناب و جان باختن 168 دانش آموز دختر و پسر، صرفاً یک خبر تلخ یا یک آمار تکان دهنده نیست؛ این رویداد، نشانه ای هشداردهنده از شکسته شدن یکی از بدیهی ترین خطوط قرمز انسانی در منازعات مسلحانه است.

مدرسه، به عنوان نماد آموزش، آینده و امنیت کودکان، هرگز نباید به هدف جنگ تبدیل شود؛ اما آنچه رخ داد، نشان داد که این اصل بنیادین تا چه اندازه در معرض تهدید قرار گرفته است.

در تمامی اسناد حقوق بشردوستانه، از جمله کنوانسیون های بین المللی، بر مصون بودن غیرنظامیان و به ویژه کودکان تأکید شده است.

مراکز آموزشی، نه پادگان اند و نه میدان نبرد.

عبور از این مرز، دیگر یک اقدام نظامی صرف تلقی نمی شود، بلکه نشانه ای آشکار از بی اعتنایی به وجدان انسانی و اصول پذیرفته شده جهانی است.

مدرسه باید امن ترین مکان برای کودک باشد؛ جایی برای آموختن و ساختن آینده، نه مکانی برای تجربه ترس و مرگ.

حادثه میناب، متأسفانه یک استثنا نیست.