برای کودکانی که این بار مشق های خود را به خط نور و بسم الله می نویسند

یک بازیگر و نمایشنامه نویس در واکنش به شهادت دانش آموزان مینابی دلنوشته ای را به نگارش درآورده است.

- برای کودکانی که این بار مشق های خود را به خط نور و بسم الله می نویسند یک بازیگر و نمایشنامه نویس در واکنش به شهادت دانش آموزان مینابی دلنوشته ای را به نگارش درآورده است.

به گزارش خبرنگار مهر، سهیل ملکی نویسنده و بازیگر تئاتر در واکنش به شهادت دانش آموزان مینابی در حمله رژیم جنایتکار صهیونیستی و آمریکا دلنوشته ای را به نگارش درآورد.

در یادداشت ملکی آمده است: هوا حدودِ، گرگ و میش و خواب بود.

سال، سال تحریم و تنبیه و حدود زمستان شصت و سه بود، گمان کنم باز حدود اذان صبح بود که هول آژیر خطر را شنیدم.

کلمات گوینده گنگ بود، فقط در لا به لای موج رادیو شنیدم که گفت: علامتی که هم اکنون می شنوید .

و دست پدر بود که دستم را گرفت و خواب و بیدار مرا به زیر پله برد و صدای آژیر خطر و پناهگاه و صدای انفجار و سال، همان سال جنگ بود.

من در همان سال ها و همان هشت سال بزرگ شدم، به مانند همه هم سالانم که باز برخی شان نیستند و در همان روزها، مسافر عالم ناز شدند، زیست کردم و تمامی مشق ها و تصمیم های کبری و مهمان های ناخوانده و ریز علی خواجوی ها و حسین فهمیده ها را در زیر سوسوی چراغ نفتی و زیر کرسی نوشتم و شعرهای ای ایران، ای مرز پر گهر را حفظ کردم.