موضوعات داغ: - خلاصه بازي پاري سن ژرمن - تيم فوتبال پرسپوليس - پرسپوليس و استقلال - دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي - اجاره آپارتمان - مستمري بگيران - سرمربي ايراني - شركت ساختماني - ليگ بيست و يكم - ليگ قهرمانان - آمار پرونده هاي قضايي - رجب طيب اردوغان - علي خاكي صديق - باشگاه اينتر ميلان - جشنواره فناوري نانو - تيم هاي منچسترسيتي - آكادمي - سفر هاي دريايي - هيرگان - پرداخت خمس - شهاب الدين صدر - فيليپ - آيت الله رشاد

مطالب مرتبط:
خاطرات شهدا|کدام دعای شهید موحد دانش همان لحظه اجابت شد؟+عکس
استخدام حسابدار آقا آشنا به سیستم هلو در زنجان
استخدام پذیرش شیفت عصر و شب آقا در هتل در مشهد
استخدام نیروی خدماتی آقا جهت نظافت و ظرفشویی در زنجان
خاطرات خوش قلعه نویی و استقلال در جام حذفی
-187 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
چهارشنبه، 13 مرداد 1400 ساعت 14:202021-08-04سياسي

خاطرات شنیدنی از طلبه جانباز / دعای حاج آقا من را نگه داشت


حوزه/ یک روز تلفن بیمارستان زنگ خورد و گفتند: آیت الله بهجت است، سلام می رسانند و می گویند به آقا محمد حسن بگویید چیزی نیست، ان شاءالله که بلند می شوی.

- لبخندی زدم و گفتم: حالا خوب شد که حاج آقا دعا یادم داده بود.

پدرم گفت: همان دعای حاج آقا بود که تو را مثل برگ پاییزی آویزان نگه داشت و الاّ شهید می شدی.

به گزارش سایت قطره و به نقل ازخبرگزاری حوزه" حجت الاسلام والمسلمین محمدحسن حسن زاده فومنی یکی از یادگاران دفاع مقدس است که همچنان بر آن عهد باقی مانده و خاطراتی شنیدی هم از آیت الله بهجت دارد.

فرصت گفت وگو با این طلبه جانباز که چند سالی است به شهر و دیارش بازگشته، هنگام یکی از سفرهایش به قم فراهم شد.

در ادامه پای صحبت های وی می نشینیم.

در ابتدا لطفا خودتان را معرفی کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم.

الحمدلله رب العالمین.

من محمدحسن حسن زاده فومنی، متولد فومن و از یک خانواده روحانی و انقلابی که همچنان پای صحنه انقلاب هستیم و پدر و برادران بنده هم روحانی و همچنین پدر هم امام جماعت مسجد جامع فومن هستند.

چطور شد که شما طلبه شدید؟ همانطور که عرض کردم ما از خانواده روحانی هستیم.

اوایل جنگ پدرم ما را همراه خودشان به جبهه می برد.

حدود یک هفته الی ده روز در این سفر بودیم.

برادر بزرگتری دارم به نام آشیخ محمدعلی که علاقمند به حوزه و طلبگی هستند، همچنین بنده نیز علاقه به این حوزه دارم.

در سال 63 پدر بزرگوارم برادرم را به تهران می برد که من هم اظهار علاقه کردم و پدر ما را به خدمت حضرت امام برد، بعد هم در قم به محضر آیت الله بهجت رسیدیم.

آغاز طلبگی ما از آنجا شروع شد.

متولد چه سالی هستید؟ 1347.

با آیت الله بهجت نسبت فامیلی دارید؟ خیر اما پدر مورد اعتماد آیت الله بهجت بودند.

آیت الله بهجت خواهرزاده ای داشتند که در آن شهر تنها بودند.

محرمیتی بین این خواهرزاده و ابوی بنده می خوانند که پدر بتواند به امورات آنجا رسیدگی کنند.

به همین دلیل ما به ایشان انیس عمه می گفتیم و دیگران فکر می کردند که واقعا با ایشان فامیل هستیم.

آیت الله بهجت بسیار مهربان بودند و این محبتشان را علنی نشان می دادند و این خصلت زبانزد همه بود.

یادم هست یک سال در ماه رمضان بین تهران و فومن در رفت و آمد بودم.

ایشان سؤال کرده بودند که آشیخ محمدحسن روزه می گیرید؟ گفتم بله.

الحمدلله که تا به امروز توانستم بگیرم.

با شوخی گفتند روزه هم شما را می گیرد؟ بعد دست در جیب کردند و به بنده و (برادران ام) آشیخ محمد علی و آشیخ محسن هرکدام پانصد تومان دادند.

اولین مواجه خودتان را با آیت الله بهجت یادتان هست؟ اولین دیدار حضوریمان وقتی بود که برای طلبگی به محضرشان رسیدیم و توصیه های زیادی کردند که چند مورد را در ذهنم مانده است.

مثلا اینکه می گفتند: غذا آبگوشت زیاد درست کنید و بخورید.

علاوه بر خواصی که دارد نکته مهمتر این است که در وقت شما هم صرفه جویی می شود.

وقتتان برای پخت غذا صرف نمی شود و همان وقت را صرف مطالعه و درس و بحث می کنید.

بخاطر همین هروقت آبگوشت می بینیم سراغ غذای دیگری نمی روم.

مادرم هم هروقت آبگوشت می پزند ما را هم دعوت می کنند.

آیا از توصیه های طلبگی ایشان یادتان هست؟ خیلی خاطرم نیست.

اما قطعاً نصایح ایشان بود که باعث شد نسبت به تقیّداتمان محکمتر شویم.

وقتی انسان در محضر یک فرد بزرگی برای جلسه اول می خواهد قرار بگیرد استرس و هیجان سراغ انسان می آید.

خاطرات خوبی از آیت الله بهجت دارم.

بسیاری از خاطراتم متعلق به زمانی است که بین ما رفاقت ایجاد شده بود.

یعنی طوری به دل نشسته بودند که هنگام حرف زدن با ایشان احساس آرامش داشتم آنقدر که صحبت های ایشان در ذهن و دلم حک شود.

خاطرات خوبی از آیت الله بهجت، حضرت امام، جبهه و جنگ دارم که هیچ وقت این احساس تفاوتی نکرده.

اگر نوار مصاحبه ها و صحبت هایم را گوش کنید می بینید که هیچ تفاوتی ندارد.

بعد از طلبگی وارد جبهه شدید؟ تا سال 1367 طلبگی جدی نداشتیم، در آن شرایط جنگ به درس خواندن اهتمام نمی کردیم.

امروز اگر بخواهیم در مورد طلبگی آن زمان برای جوانان صحبت کنیم باید با زبان دیگری بگوییم.

روحانیونی که رساله عملیه را با خون خودشان نوشتند.

فضای طلبگی آن زمان ما را طوری بار آورد که بنده بارها با این وضعیت جسمانی التماس و منت کردم که به سوریه اعزام شوم.

اما قبول نکردند و می گفتند: شما این پا و عصا اگر در صحنه جنگ گرفتار شوی نفرات متعددی به واسطه شما گرفتار خواهند شد.

فضای فرهنگی هم آنچنان بارور نیست که بگوییم در فلان قسمت فعالیت کنیم.

بالاخره که توجیحاتی می کردند و قبول نکردند.

می خواهم بگویم با این وضعیت و روحیات هنوز حاضر هستم که در رابطه با ارزش های نظام، انقلاب، دفاع از ولایت و .

از جانم بگذارم.

شاید بگوییم که این روحیات برگرفته از آموزه های حوزه بوده است.

یکی از مشکلاتی که ما امروز در هیئات مذهبی گرفتار آن هستیم این است که در مجالس روضه ممکن است تا صبح بیدار باشند و سینه بزنند و عزاداری کنند اما نماز صبحشان قضا شده است.

ما طلبه ها از شور و هیجان دفاع مقدس بهره آنچنانی نبردیم که امروز تبدیل به شعور شود والاّ نباید اینطور باشد که مدعیان یادگار دفاع مقدس داشته باشیم که در زندگی خصوصی برعکس عمل می کنند.

حداقل نمونه اش این است که فرزندانشان شبیه پدرانشان نیستند.

به عنوان مثال نوع پوشش و ظاهر این جوانان.

شک نکنید که اینها نشأت گرفته از این است که ما طلبه ها در حوزه ها نتوانستیم شور بچه ها را به شعور تبدیل کنیم.

تعابیر حضرت امام و حضرت آقا را در مورد دفاع مقدس، انقلاب و جوانان ملاحظه کنید.

اگر آن شور و شعور حفظ می شدند به گفته حضرت آقا که شهیدان ستارگان هدایت هستند، امروز هرکدام از این جوانان یک شهید زنده می بود.

می بیینم دولتمردانی وارد عرصه اقتصاد و سیاست می شوند که از بچه های دفاع مقدس هستند و از سوابق خوبی برخوردار هستند.

هرکدام در کنار سرداران شهیدی بودند که آرزوی همه ماست.

اما متأسفانه امروز حوادثی را شاهد هستیم که نشان می دهد آن تهذیب نفسی که باید در حوزه ها یاد می دادند کارگر نشده.

این وظیفه سنگین بر عهده حوزه است و با اعتمادی که مردم به حضرت آقا و حوزه دارند باید از این فرصت استفاده کرد.

هنوز ما به این باور نرسیدیم که با این ظرفیت حوزه و طلبه چقدر می توان در جامعه اثرگذار باشد.

در طول جنگ چند بار مجروح شدید؟ الحمدلله این توفیق را داشتم که سه بار در دفاع مقدس مجروح شوم.

در عملیات کربلای پنج که از بزرگترین و اثرگذارترین و معنوی ترین عملیات های دفاع مقدس بود مجروح شدم.

شاید از نظر خیلی ها این طور نباشد ولی حداقل برای ما که این معنی را می داد.

شش ماه اول جنگ را در حوزه بودم.

یادم هست بعد از انتخابات و فتنه سال 88 در بیمارستان بستری بودم و همسر طلبه و شهیده ام که همیشه و همه وقت و در همه جا همراهم بود.

وضعیت جسمانی من در بیمارستان بسیار بد و داخل شکم ام به تعبیری شخم زده شده و بدون لباس روی تخت بودم و ملحفه ای رو من انداخته بودند.

کادر پرستاری که صبحها عوض می شدند می آمدند بالای سرم و تاریخ تولدم را که می دیدند تعجب می کردند.

می گفتند: به سن و سالتان نمی خورد که این وضعیت را داشته باشید! به شوخی می گفتم: بچه بودیم پدرمان ما را گول زد و به جبهه برد.

می گفتند: پس پشیمان هستید؟ به شوخی می گفتم: بله اما هنوز که فکرش را می کنم با خودم می گویم تا دنیا دنیاست سپاس گزار پدری هستم که من را در این راه قرار داد.

یادم هست ما یک شب در قم مجلس روضه حضرت سکینه داشتیم و یکی از مریدان و شاگردان حضرت آیت الله بهجت بالای منبر رفتند.

در آخر مجلس اینطور گفتند: باید برای حضرت آقا دعا کنیم که به گفته آیت الله بهجت امروز علَم اسلام به دست ایشان است.

یکی از دلایل عمده تعلق روحی بنده به آیت الله بهجت این خصایص و اخلاقشان است.

از نظر بنده ایشان واقعا جزو مراجع بصیر بودند .

وقتی در مسائل سیاسی مطلبی را نمی دانست به حضرت آقا نامه می نوشت و سؤال می کردند.

اینطور نبود که مثل بعض افراد اظهار وجود کند در حالی که اطلاعی از آن مسئله ندارد.

ما در کربلای پنج در گردان حضرت ابوالفضل لشگر قدس گیلان بودیم.

فرمانده لشگر ما هم سردار شهید حاج حسین همدانی بود.

شب عملیات که ما در خرمشهر بودیم نیمه های شب یکی از بچه بیدارمان کرد که آقا حجت می گوید آماده شوید که برویم؛ سردار حجت نظری، فرمانده گردان.

با یکی از بچه های لشگر به نام عطاء الله خیلی صمیمی بودم.

نیمه شب که رفتیم وضو بگیریم من به این آقا گفتم: عطاء یک مقدار آب بخوریم؟ چون دیگر معلوم نیست که آب گیرمان بیاید یا نه.

عطا نگاهی به من کرد و گفت: از دیروز که راه افتادیم هنوز لب به آب نزدم.

فردا صبح در میدان امام رضا داخل تونل که شدیم و آغاز عملیات شد.

هواپیمای عراقی دوری زد و شناسایی کرد.

داخل همان کانال هم عطاء و برادرش محمدرضا و دامادشان غلامحسین زمانی و خیلی های دیگر شهید شدند.

هواپیمای عراقی که ما را شناسایی کرد دو دقیقه نگذشت که شروع به بمباران پی در پی کردند.

اصلا قابل تصور و توضیح دادن نیست آن آتش خمپاره و بمبی که در کربلای پنج درست کردند.

با بمب خوشه ای چنان می زدند که احساس می کردیم با کالیبر بچه ها را می زنند.

حدود بیست و چند نفر از بچه ها همانجا شهید شدند.

طوری که وقتی برای بازسازی رفتیم گردان ما از نصف هم کمتر شده بود.

یک روز برای ترمیم گردان رفتیم و سریع برگشتیم.

در همان عملیات برادر کوچکترم آشیخ محسن هم شدید مجروح شدند.

به طوری که به ما گفته بودند محسن شهید شده است.

بعد که من خودم به علت جراحت به عقب برگشتم فهمیدم که محسن زنده است و مجروحیت سختی دارد.

بعدها از او خواستم که درباره آن شب عملیات برایم بگوید.

همین آقای عطاء که دوست صمیمی من بود یک شب تیر به پیشانی اش خورد و از بالای کامش بیرون آمده بود که دکتر با انبردست از دهانش بیرون کشید.

یادم هست وقتی آب می خورد از کامش به سمت بالا و دماغش هم راه پیدا می کرد.

در شب عملیات هم که گفت دو روز است آب نخورده بود.

آقا محسن تعریف می کرد شب عملیات که هواپیماهای عراقی آمدند و کالیبر می زدند آقا عطا من را به سمتی پرت کرد و خودش را روی من انداخت تا تیر کالیبرها به من اصابت نکند.

با این همه آقا محسن به شدت مجروح شده بود.

می خواهم بگویم این دسته آدمها هم بودند.

حالا هم یک دسته افرادی هستند که وارد مجلس می شوند و به عنوان نماینده فلان شهر پشت تریبون می گوید پدرم سهم خودش را از انقلاب گرفته است.

شما خودتان چطور مجروح شدید؟ بعد از ترمیم گردان وقتی برای پاکسازی رفتیم سردار نظری به من گفت که همراه من باش.

ما راه افتادیم و دیدم که به ظاهر من کاری نمی کنم.

بیسیم چی که هست، خود شهید نظری هم چیزی به من نمی گوید.

پس من برای پاکسازی به خاکریزها رفتم.

بعد یکی از بچه ها دنبال من آمد که سردار نظری شما را صدا می کند.

وقتی رفتم دیدم که شهید نظری روی زمین دراز کشیده و خاکریز درست می کند.

گفتم بقیه کجا هستند، گفت همه مجروح شدند.

فرمانده گردان و فرمانده لشگر همه مجروح شده بودند.

برای عملیات و بچه های بعدی باید خاکریز آفند می کندیم که راحت تر بتوانند عبور کنند.

خود سردار دراز کشیده بود و آفند می زد.

یک بلدوزر هم بود که خاکریز می زد.

من با بیسیم مشغول بودم که دیدیم هلی کوپترهای عراقی بالای سرمان قرار گرفت.

آنچنان موشک قوی زد که دیدم آن جوان راننده بلدوزر از بالا به پایین پرت شد و از هردو گوشش خون فواره می زد.

باورتان نمی شود صف ایستاده بودند که اگر مشکلی برای راننده بلدوزر پیش آمد نفری بعد کارش را ادامه بدهد.

لحظه ای توقف نمی کردند.

بیسیم دستم بود که یکی از فرماندهان گردان بیسیم زد که به آقا حجت بگو حالا که هوا روشن است اجازه بده ما برای شناسایی و دیدن محل بیاییم.

من به سردار نظری این حرف را زدم و گفت ایشان که اینجا را بلد نیست.

گفتم شما بیسیم را مدیریت کنید من خودم می روم و ایشان را می آورم.

اول قبول نکرد ولی چون اصرار کردم گفت برو.

همین طور که مسیر را به عقب بر می گشتم تا به گردان عباس ساجدی برسم و ایشان را پیش سردار نظری بیاورم، خمپاره و موشک بود که به اطراف من می خورد.

بالاخره خودم را به گردان رساندم.

شنیدم که برادر بزرگترم آشیخ محمدعلی هم در همین گردان حضور دارد اما هرچه گشتم ایشان را ندیدم.

با عباس آقای ساجدی راه افتادیم که به سمت جلو برویم.

بنظر خودم مسیر را می دانستم که کجاها خمپاره و موشک در تیررس است.

در آن گیرو دار یک تویوتا بین رزمنده ها نوشابه پخش می کرد.

عباس آقا ایستاد و با این راننده به سلام و احوالپرسی گرفت.

من دستش را کشیدم و گفتم برویم که آقا حجت منتظر است.

همین که دستش را کشیدم یک خمپاره کنار ما خورد و هردوی ما را پرت کرد.

من از ناحیه دست وپا مجروح شدم و حدود دو ماه نمی توانستم تکان بخورم.

روزی که ما آمدیم شهدای را هم آورده بودند و شهر فومن قیامتی شده بود.

تعداد شهدا بسیار زیاد بود.

شاید در هیچ عملیاتی این تعداد شهید یک جا نداده بودیم.

خیلی ها هم که مجروح شده بودند اما به خانواده هایشان خبر شهادت آن ها را داده بودند.

وضعیت روحی خانواده ها خراب بود.

سردار حجت نظری هم مجروحیت زیادی داشت اما روحیه و توانش از ما بیشتر بود.

یادم هست در یکی از مراسمات شهدا با دو عصا راه می رفتم، سردار نظری را دیدم و گفتم: اگر عملیات شد، من را هم خبردار کنید.

گفت: بچه های زیادی در خط منتظر هستند که عملیات شود.

یک هفته نگذشته بود که همراه ابوی سپاه رفتیم.

فرمانده سپاه آنوقت آقای فیض الله حسینی بود.

یادم هست که مرحوم شهید افتخاری، نماینده فومن هم حضور داشت.

مشغول نهار خوردن بودند، برای ما هم غذا آوردند اما ابوی گفت: که این غذا از گلوی من پایین نمی رود.

گفتند: چرا؟ گفت: دیشب آقای حجت نظری در خط آفند شهید شده و جنازه ایشان امشب یا فردا صبح می رسد.

به قدری حالم بد شد که تا چند روز احساس می کردم دیگر طاقت ماندن ندارم.

عصا را کنار گذاشتم و پرس و جو کردم.

متوجه شدم که از شهرستان صومعه سرا یک مینی بوس به سمت اهواز حرکت می کند.

آن زمان هم طوری نبود که بگویند از کجا آمدی و چه کسی هستی و جا نداریم و .

با همان مینی بوس به اهواز رفتیم و من بلافاصله به سمت خط حرکت کردم.

فرمانده گردان بعد از شهید حجت نظری، آقای شهید مجید مرآت حقی بود.

قبل از انقلاب هم با ایشان آشنایی داشتم.

بعد از جنگ هم چند ماهی خدمت ایشان بودم.

ایشان در گردان جندالله مریوان خدمت می کردند.

خاطرات زیادی هم با آقا مجید داشتیم.

یادم هست یک بار از بیساران مریوان برمی گشتیم.

دیدم در مسجد بین راهی آنجا آماده می شوند که برای عملیات بروند.

هرکار کردم که من را هم ببرند قبول نکردند، تا جایی که به گریه افتادم.

آقا مجید دلش به رحم آمد و ما را با خودش عملیات برد.

آنجا هم داستان خودش را دارد و خانواده خیال کردند که ما را سر بریدند و به سنندج آمده بودند تا خبری بگیرند.

یک روز به فرمانداری مریوان رفته بودم.

شهید نصراللهی که بعدا فرمانده سپاه بانه شد، آنجا هم سمتی داشت.

یکی از دوستان برایم دویست تک تومانی فرستاده بود.

به فرمانداری رفتیم که این پول را بگیرم، شهید نصراللهی پرسید: شما در گردان جندالله شخصی به نام محمد حسن حسن زاده می شناسید؟ گفتیم: بله، موضوع چیست؟ گفت: حاج آقای معصوم زاده دادستان کردستان تماس گرفتند که خانواده این شخص به سنندج آمدند تا فرزندشان را ببینند.

ما تعجب کردیم و دوستم گفت که محمد حسن حسن زاده همین آقاست.

با تعجب پرسید: شما چند ماه است که اینجا هستید؟ گفتم: چهار پنج ماه.

به حاج آقای معصوم زاده زنگ زد و گوشی را به من داد.

حاج آقای معصوم زاده هم با پدر بنده آشناییت داشتند.

گوشی را که گرفت به شوخی گفت مادرت و خانواده ات چند روزی هست که به خانه من آمدند.

قند و شکر و همه چیز کوپنی است، بیا تا شما را ببینند و بروند.

گفتم: چشم و چند روز بعد رفتم! بعد چند روز با لباس رزم و اسلحه به منزل حاج آقای معصوم زاده رفتم اما خانواده من خسته شده بودند و برگشتند.

یکبار شهید مجید مرآت در منطقه من را دید که لنگان لنگان راه می روم.

عصبانی شد.

نماز را که خواندیم رو به یکی از بچه ها کرد و گفت که آقا محمد حسن را سوار موتور می کنی و به قرار گاه امام رضا بر می گردانی.

قرارگاه امام رضا پشتیبان ما بود، زیر آتش بود ولی به آن شدت نبود.

شبانه با هزار سختی و جان کندن به قرارگاه برگشتیم.

صبح که به خط آفندی رسیدیم بچه ها ما را که دیدند خوشحال شدند.

به یکی از سنگرها رفتم که بچه ها با آرپی جی عراقی ها را می زند.

فاصله ما با عراقی ها 70-80 متر بیشتر نبود.

بعد که بچه ها چندین آر پی جی را زدند حالا عراقی ها شروع کردند.

4-5 تا که زدند من هم بلند شدم که به یک سنگر دیگر بروم.

قبل از عملیات کربلای پنج یک روز آیت الله بهجت به من دعایی را یاد داد که همیشه در خاطرم بود.

آن روز هم قصد کردم که تا این دوستمان آر پی جی می زند من خودم را به سنگر بعدی برسانم.

بسم الله گفتم و دعا را خواندم.

لنگان لنگان رفتم، همین که به سنگر دیگر رسیدم خمپاره به وسط سنگر خورد و ترکش هایش از سینه به پایین ما را گرفت.

دوتا عکس از آن زمان دارم که همه روده هایم بیرون ریخته بود.

یک لحظه چشم هایم را که باز کردم دیدم در بیمارستان صحرایی هستم و دکتر عکس رادیولوژی من را نگاه می کند، مثل اینکه یک بیل سنگریزه داخل شکم من ریخته باشند که همه ترکش بود.

در همان بیمارستان صحرایی عملم کردند اما چون درست عمل نکرده بودند دو هفته به کما رفته بودم.

هیچ کس هم خبر نداشت و من هم که نای حرف زدن نداشتم تا آدرسی از خودم بدهم.

خانواده ما دو هفته تمام معراج شهدا را گشته بودند، چون فکر می کردند شهید شدم.

بعد از دو هفته من را در بیمارستان امام تبریز پیدا می کنند.

باز هم عملم کردند، و حدود یک سال کامل شکمم باز بود و روده ها بیرون زده بود.

بعد کم کم درمان شدم اما طول کشید.

به قدری درد داشتم که وقتی می خواستند شکمم را پانسمان کنم اصلا طاقت نداشتم و مزاحم کار پرستار و دکتر می شدم.

بعد گفتم که دست و پایم را به تخت ببندند و کارشان را انجام دهند.

یک روز تلفن بیمارستان زنگ خورد و گفتند: آیت الله بهجت است، سلام می رسانند و می گویند به آقا محمد حسن بگویید چیزی نیست، ان شاءالله که بلند می شوی.

لبخندی زدم و گفتم: حالا خوب شد که حاج آقا دعا یادم داده بود.

پدرم گفت: همان دعای حاج آقا بود که تو را مثل برگ پاییزی آویزان نگه داشت و الاّ شهید می شدی.

بعد از اینکه از بیمارستان مرخص شدم، هنوز شکمم باز بود و روده ها بیرون.

یک شلوار کردی گشاد و بزرگ می پوشیدم و رویش یک لباس نازک که شکمم اذیت نشود.

9 - 10 ماه گذشته بود و می توانستم کم کم راه بروم.

قم که آمدیم رفتم منزل حاج آقای بهجت، خودشان در را باز کردند و خیلی هم خوشحال شدند.

گفتند: حالا دیگر وقت آن است که به درس و بحث بپردازید.

پرسید می دانید چند بار شهید شدید؟ گفتم نه.

گفت: خیلی قدر خودتان را بدانید، خیلی قدر خودتان را بدانید.

هرباری که زیر تیغ عمل جراحی می روید خدا اجر یک شهید را برای شما می نویسد.

امام می فرماید میزان حال فعلی افراد است.

چنین جملاتی است که انسان را به فکر وا می دارد.

آنجا هم آقای بهجت گفت: یعنی اگر شما قدر خودتان را حفظ کردید، ارزش دارد و الاّ سگ اصحاب کهف ارزشش بیشتر است.

خاطره دیگری هم از آیت الله بهجت در رابطه با انقلاب و جنگ دارید؟ یادم هست یک بار در قم خدمت یکی از علما رسیدم که شاگرد حضرت امام و آیت الله بروجردی و از انقلابیون بودند.

دید ما اینقدر سوپر حزب اللهی هستیم و از آن طرف هم مقید به آیت الله بهجت هستیم.

ایشان به من گفت: می دانستی آقای بهجت با انقلاب میانه خوبی ندارد؟ گفتم: نه تنها نمی دانم، بلکه باور هم ندارم.

گفت: اوایل انقلاب ایشان نامه اعتراض آمیزی به حضرت امام نوشته و .

.

بعد از آن من از کسانی که قدیمی تر بودند راجع به این قضیه پرس و جو کردم.

گفتند: بله، این قضیه صحت دارد و آیت الله بهجت این نامه را نوشته و به مرحوم آسید صادق شمس، برادر آسید احمد شمس داده است.

یک بار که من به انزلی رفته بودم با پسر ایشان که امام جمعه انزلی هستند، ملاقات کردم و ایشان هم این قضیه را تأیید کردند.

در اوایل انقلاب حضرت امام فرموده بود یک رفراندومی انجام شود که مردم به جمهوری اسلامی آری یا نه بگویند.

آیت الله بهجت نامه ای به حضرت امام نوشت که بعد از 1400 سال یک انقلابی توسط یک مرجع تقلید و روحانیت صورت گرفته، حالا به مردم چه ارتباطی دارد؟ نامه را به آسید صادق شمس می دهد که به حضرت امام برساند و در مسجد بخواند اما ایشان می گوید کار من نیست.

یک نفر که از آشناهای آسید صادق بوده می گوید اشکال ندارد من می خوانم.

در بین صف نماز ظهر و عصر، آقای بهجت بر می گردد و می گوید: نامه را به من برگردانید.

هرچقدر این آقا اصرار می کند که من نامه را می خوانم، آقای بهجت قبول نمی کند و بالاخره می گوید من نباید در کار آقا دخالت کنم، ایشان خودشان بهتر می دانند.

این که می گویم ایشان مرجع بصیری هستند به همین دلیل است که همه چیز را مراعات می کرد.

ما بعد از 41 سال حالا درک می کنیم که امام چه تحفه و بی بدیلی بود.

به همین دلیل است که می گویم آیت الله بهجت مرجع بصیری و اهل تشخیص است.

وقتی به اینجا می رسد می گوید نامه من دخالت در کار امام خمینی است.

آن زمان که حضرت امام حالشان وخیم بود، قبل از ارتحالشان، فضای حوزه مخصوصاً برای طلبه های انقلابی بسیار خاص بود.

کسی اصلا نمی توانست تصور کند که بعد از امام چه کار کنیم، این انقلابی که برایش خون ها ریخته شده است، حالا دست چه کسی سپرده خواهد شد؟ ما به طلبه ها می گفتیم برای شفای امام دعایی بخوانید و امن یجیب و صلوات بفرستید و .

در مسجد آیت الله بهجت که بودیم اصلا برای بیماری امام دعا نمی کردند و من خیلی ناراحت بودم.

برایم عقده شده بود.

یک شب جمعه که در مسجد روضه خواندند، یادم هست باز هم برای امام دعا نکردند.

بعد از روضه، من بیرون منتظر ماندم که آقای منبری بیاید.

وقتی آمد خیلی ناراحت بودم، گفتم: چرا برای شفای حضرت امام دعا نکردید؟ با عصبانیت گفت: کجای قرآن آمده که برای ایشان دعا کنیم؟ و با عجله رفت.

عصبانی شدم و به منزل آیت الله بهجت آمدم.

در که زدم آقازاده ایشان آقا عبدالله در را باز کرد و گفتم: می خواهم آقا را ببینم و قضیه را گفتم.

آقاعبدالله گفت: شب های جمعه آقا به اتاقشان می روند و کسی نمی تواند داخل شود.

بسیار ناراحت به حرم رفتم و بعد هم به حجره ام برگشتم و خوابیدم.

در عالم خواب دیدم که در مسجد آیت الله بهجت مشغول وضو گرفتن هستم که آقا خودشان وارد شدند.

بعد وارد مسجد شدیم و نماز خواندیم.

بعد از نماز امام جماعت برای سلامتی حضرت امام ختم صلوات گرفتند.

من هم جلو رفتم و به آیت الله بهجت گفتم که دیشب فلانی در مسجد برای شفای آقای خمینی دعا نکرد.

آقا گفت: فلانی کار خوبی نکرده، اشتباه کرد.

از خواب که بیدار شدم رفتم نماز صبح ام را خواندم و منتظر ماندم که ساعت حول و حوش ساعت 9 به سراغ آقای بهجت بروم و حضوری برایشان قضیه را تعریف کنم.

وقتی که رفتم و ایشان را دیدم قضیه را گفتم و ایشان گفتند که حالم خوب نیست، همان حرفی که دیشب زدم درست است.

من هم بیرون آمدم و خیلی ناراحت شدم که آقا چرا یک جواب درست به من نداد.

بعد فکر کردم شاید تلنگری برای من بوده که چرا حواس ام نیست.

درباره موضع گیری ایشان نسبت به امام و نظام نظر باقی بزرگان را بشنوید جالب است.

آقای عبدالعلی یکی از ملازمین آیت الله بهجت و همچنین از بچه های جبهه و جنگ بودند که خاطرات زیادی از آیت الله بهجت دارند.

شما را شیمی درمانی هم کردند؟ نه؛ شیمی درمانی نشدم.

ریزش موهای من بخاطر این است آن روز که مجروح شدم و به کما رفتم، گفتند: بدن اش پر از عفونت است.

دکتر پورلک گفته بود که حدود چهار لیتر عفونت از شکمم بیرون کشیده بودند.

آن روزها آمپول هایی مصرف می کردم به نام کلرامفنیکل آمریکایی که باعث شد موهایم بریزد.

بعدها در درمانگاه امیرالمؤمنین در گذرخان(قم) روزی با یک دکتر عرب آشنا شدم حرف خوبی زد.

به من گفت: یوقت دلسرد نشوی از اینکه موهایت ریخته است.

آن روزها به غیر از آن آمپول داروی دیگری نبود که شما را بهبود ببخشد و زنده نگهدارد.

هرکس که شیمیایی می شود ریزش مو پیدا نمی کند.

بعضی ها می گفتند گلبول های بدن من که ضعیف شده بود، آمپول هایی را هم که می زده باعث شده به کلی موهایم بریزد.

می گفت: از این مسئله ناراحت نشوی.

گفتم آدم عاقل کسی است که راضی به رضای الهی باشد.

چند سال بعد اتفاقی برای شما می افتد که منجر به شهادت همسر شما می شود.

شما بعد از مجروحیت و جانبازی ازدواج کرده بودید؟ بله؛ همسر بنده قبل از ازدواج طلبه بودند و اینطور شد که خودشان برای ازدواج با بنده داوطلب شدند و واسطه فرستاده بودند.

از ابتدا هم نیت کرده بود که با یک جانباز 75 درصد ازدواج کند و خدمت کند.

اینها را بعدها از زبان خودش و همچنین بعد از شهادتش از زبان دوستان طلبه اش شنیدم.

طی این شش سالی که در سپاه بودم موقعیت این را داشتم که برای افراد دوره آموزشی بگذاریم تا در بسیج فعال شوند.

بعضی از خانم ها که در این دوره ها شرکت کرده بودند، بعد از طریق تلگرام و واتساپ پیام می دادند و سؤال می پرسیدند.

وقتی از اینها اسم و فامیلشان را می پرسیدم، می گفتند: ما شاگرد شما و از هم دوره ای های طلبگی همسر شهیده شما بودیم.

بسیاری از صحبت ها را از این خانم ها راجع به همسرم شنیدم.

وقتی که ایشان واسطه برای ازدواج با من فرستادند، من به مادرم گفتم: این مد جدید است که خانم ها خواستگاری می آیند؟ چون من نیت کرده بودم که با سیده ازدواج کنم تا محرم حضرت زهرا شوم.

مادرم گفت: اجازه بده ما این خانم و خانواده شان را ببینیم.

مادر چند بار رفتند و آمدند و بعد گفتند: خدا شاهد است که این خانم همان کسی است که شما دنبالش می گردید، فقط سیده نیست.

البته بعدها با همسرم شوخی می کردم و می گفتم شما که به آرزویت رسیدی اما ما هنوز محرم حضرت زهرا نشدیم.

عصبانی می شد و می گفت: شما از کجا می دانید که من سیده نیستم.

جالب این است که بعد از شهادت ایشان و مجروحیت خودم، در اینترنت جستجو می کردم، دیدم اولین خبری که از ایشان نوشته اند این است که طلبه شهیده سیده زهرا دقیقی، همسر حجت الاسلام والمسلمین فومنی.

این یک تلنگری بر من بود که متوجه شوم شاید خداوند مقام سیادت حضرت زهرا را در ایشان هم قرار داده است.

ماجرای سفر آخرتان با همسرتان و حادثه ای که منجر به شهادت ایشان شد را هم توضیح دهید.

سال 90 بود که ایشان شهید شدند.

بنده بارها گفتم که این شهادت حقشان بوده است، چون این نیت را از ابتدا داشتند که با یک جانباز 75 درصد ازدواج کند و خدا هم مزد زحماتش را داد.

وقتی که جزو اعضای صالحین بسیج شدیم کار بسیار سنگین بود.

هیچکدام حقوق بگیر نبودیم و بنده هم ملزم به جمع آوری و انتخاب طلبه از مناطق دیگر شدم.

طلبه ها را داخل مجموعه آوردیم و همه کدام پای کار بودند.

من و همسرم برای سرکشی به خانواده طلبه ها می رفتیم و هدیه ای هم می بردیم.

با همفکری هم تصمیم گرفتیم که به مناسبت روز عرفه دسته ای از این طلبه ها و اعضای صالحین را طبق عملکردشان همراه خانواده هایشان به کربلا ببریم.

برای این کار به مدیر عامل بانک ملی مراجعه کردم و جریان را بازگو کردم.

ایشان هم قبول کرد که برای هر فرد حدود دو میلیون تومان وام قرض الحسنه بدهد.

حتی بعد از سفر کربلا هم برای سرکشی به شهرستان ها که می رفتم، از همان حواله ها می دادم تا از بانک وام قرض الحسنه بگیرند، چون اعضای صالحین و سرگروه ها و طلبه های ما حقوقی از این کار نمی گرفتند.

سفر اول را قرار شد که بنده و خانواده ام اینها را همراهی کنیم.

سال 90 امنیت عراق مانند امروز نبود.

امریکایی ها هنوز در عراق بودند، داعشی ها که هنوز متحد نشده بودند، با نام های مختلف در عراق فعالیت می کردند.

بعد از اقامت در کربلا و زیارت قرار شد که به سامرا و بعد هم به کاظمین عازم شویم.

برای زیارت ائمه سامرا و آقا سید محمد رفتیم، در فاصله 18 کیلومتری کاظمین - بغداد بودیم که سیطره های بازرسی در جاده به علت ازدحام جمعیت و خستگی با فاصله کمی از هم قرار داشتند.

داخل ماشین مسئول کاروان با میکروفن صحبت می کرد که در همین حین جلوی ماشین انفجار رخ داد.

در همانجایی که ما نشسته بودیم ظاهراً بمب های کنترلی در جدول های کنار جاده کار گذاشته بودند و از راه دور منفجر کرده بودند.

بعداً شنیدم که مین هایی کار گذاشته بودند، داخلش پر از ساچمه است.

صدای انفجار که آمد ساچمه ها به شکم من خورد.

از قبل هم که شکم بنده داغون بود، حالا هم که گلوله ها اصابت کرده بود و فشار شدیدی به من وارد شد.

شب قبل از سفر در خواب دیدم که شهید شده ام.

خواب دیده بودم که در گلزار شهدای شهر فومن جمعیتی زیاد جمع شدند.

محمد جواد من که آن زمان کوچک بود، می دوید و خانم ها به محمدجواد اشاره و به زبان محلی می گفتند که فرزند شهید است.

همان لحظه فهمیدم که من شهید شدم و مردم برای تشیع جنازه من آمده اند.

از خواب بیدار شدم.

همسر بنده که خیلی وابستگی به من داشت و اگر قضیه خوابم را برایش می گفتم حتی اجازه خارج شدن از اتاق را هم به من نمی داد، چه برسد به سفر.

زمانی که انفجار رخ داد، بلند شد و من را که دید دوباره زمین افتاد.

نمی دانست که ترکش به خودش اصابت کرده و در حالت طبیعی نیست.

از ماشین که پایین آمدیم روی زمین نشسته بودیم و من پاهایم را از درد، داخل شکم ام جمع کرده بودم.

همسرم سمت چپ و محمد جواد و فاطمه سمت راست من قرار داشتند.

صدای تیراندازی شدید و سرو صدای گریه بچه ها و خانم ها فضا را گرفته بود.

با آن حال بد، دست روی دست همسر و فرزندانم گذاشتم و می گفتم بگویید: اشهد ان لا اله الا الله، اشهد ان محمدا رسول الله.

بعد دیدم که سرو صداها خوابید و من و همسرم را داخل نفربرهای نظامی گذاشتند و به درمانگاه محلی بردند.

چون امکانات نداشتند یک ماشین تویوتایی آمد و چند نفر از ما مجروحین را به جای دیگری بردند.

یک آقایی که مسئول آموزش صالحین بود من را تا آخرین لحظه همراهی کرد.

دستم در دست همسرم بود و ایشان حرف نمی زد.

یک لحظه دیدم که نوری از صورت ایشان بالا زد.

به دلم برات شد که ایشان شهید شدند.

به بیمارستان بغداد که رسیدیم من را روی برانکارد گذاشتند و خانم ام را داخل کاور کرده و از هم جدا شدیم.

یقین کردم که ایشان شهید شده است.

مادر شهید فلاح که همراه ما بود با بغض جلو آمد و گفت: حاج آقا دیدی که محمدعلی من شهید شد.

وقتی این حرف را زد، من جواب دادم: خوشا به حال شهید محمدعلی و أم جواد (همسرم).

در یک لحظه کل بیمارستان را صدای گریه گرفت.

اطرفیان و همراهان کاروان خیال می کردند که من از شهادت ایشان بی خبر هستم.

حدود 4 ساعت معطل شدیم تا بالاخره ما را به اتاق عمل بردند.

صبح که به هوش آمدم فاطمه که آن زمان کلاس پنجم بود جلو آمد و صورت ام را بوسید و گفت: بابا جان نگران نباش، من می دانم که مادرم شهید شده اما محمد جواد نمی داند، من کنار شما هستم.

از آن طرف برادر بنده وقتی به بیمارستان می آیند روزنامه در دستش بوده و بی قصد و خبر روزنامه ها را داخل ماشین پرت می کند و به محمدجواد می گوید که به دلیل شلوغی و آلودگی بیمارستان صلاح نیست که شما بالا بیایید و داخل ماشین بمان.

محمد جواد هم داخل ماشین روزنامه را می گیرد و صفحه اول روزنامه عکس مادرش را می بیند و می فهمد که مادرش شهید شده است.

بعد از جنگ چه فعالیت هایی داشتید؟ بنده اعتقاد دارم کسانی که دوران دفاع مقدس را درک کردند، باید در صحنه انقلاب بیشتر از دیگران حضور داشته باشند، چون اینها سند زنده هستند.

یادم هست بعد از مدت ها مجروحیت و خانه نشینی هوس کردم که بیرون بروم و خیلی دلم می خواست که در مسجد نماز جماعت بخوانم.

اذان شروع شده بود که یکی از بچه ها را دیدم.

جلو آمد و بسیار هم اظهار خوشحالی کرد که من را دیده.

من بعد از مدت ها بیرون آمده بودم، هنگام اذان بود و داشت نماز شروع می شد و از طرفی هم این دوست ما که از بچه های جبهه بود ما را رها نمی کرد.

بارها در جبهه هنگام نماز شاهد گریه های این شخص بودم اما حالا چه شده که انقدر نسبت به نماز و اذان بی اعتنا شده؟ این سؤال را از بسیاری از دوستان و علما هم پرسیدم که چرا کار ما به این جا رسید؟ قبلاً عرض کردم که یک آفتی امروز در هیئات مذهبی ما هست که شور بچه ها بیشتر از شعورشان است و وظیفه ما بسیار سنگین است.

به گفته یک عالم بزرگوار، ما باید بچه ها را از پایه درست بار بیاوریم.

زمانی که بچه ها از پایه و اساس درست رشد کنند، هرجا که بروند دوباره همینجا بر می گردند.

افراد متعدد و متفاوتی هم برای نمونه دیده ام که این حرف را می زنم.

آن زمان که به جبهه رفتم دوم، راهنمایی بودم.

همان وقت که شکم ام باز بود و در منزل بستری بودم، به آموزش پرورش زنگ زدم که برایم کتاب بیاورند و معلم بفرستند تا برای من تدریس کند.

درس ام را خواندم و بعد از آن هم وقتی دیدم که در منزل کار دیگری نمی توانم انجام بدهم، تشکیلاتی به نام دارالقرآن عترت (علیهم السلام) راه انداختم و با چند تن از طلبه ها برای بچه ها کلاس های قرآن، احکام، اخلاق و حفظ چهل حدیث می گذاشتیم.

یادم هست یک سال تابستان که آیت الله محفوظی برای کمک به ما آمده بود، طبق آماری که از دفتر تبلیغات گرفتیم تشکیلات دارالقرآن ما حدود 5 هزار دانش آموز جذب کرده بود.

آن زمان احساس می کردم که وظیفه و تکلیف من این است که این تشکیلات را راه بیاندازیم.

الان هم بعضی از همان افراد دکتر و مهندس و مسئول شده اند و وقتی یکی از این افراد را در خیابان های فومن دیدم با احترام و عزت برخورد کرد و گفت: خدا شاهد است اگر ما به جایی رسیدیم بخاطر این است که پای کلاس های شما نشستیم.

بنده که سنم از 50 گذشته است و به شکل طبیعی جزو بازنشستگان هستم اما در موسسه ای فرهنگی تربیتی در استان گیلان فعالیت می کنم.

البته به دلیل بیماری کرونا این موسسه عملاً تعطیل است اما ما بیکار ننشستیم.

در یکی از دبیرستان های نیمه دولتی تدریس می کنم و اکثر اوقاتم صرف مشاوره با خانواده ها می شود.

بحمدالله می بینیم که اثرگذار و موفق است.

خدا رحمت کند آیت الله بهجت را.

یکبار کتاب هایش را به من داد که به پاساژ قدس ببرم و زیراکس کنم.

در بین راه کتابها را باز کردم تا نگاهی بیاندازم.

بالای هر صفحه یک بیت نوشته بودند.

عرفا شاعر هم هستند.

یک جا نوشته بود: هرگز نگویم ات که بیا دست من بگیر/ گویم گرفته ای زعنایت رها مکن.

شعرهایی که داخل کتاب و دفترها نوشته بودند، سروده خودشان بود؟ بله؛ ایشان دیوان شعر هم دارند که بنده قصد جمع آوری و انتشارش را دارم.

گفت وگو: محمدجواد حسین زاده
کلید واژه ها: آیت الله بهجت - حجت الاسلام والمسلمین - الله - آیت الله - حسن زاده - جانباز - فومن - محمد - یکی از - حجت الاسلام - فومنی - بیمارستان - دفاع مقدس - زاده - سلام - طلبه - بهجت - خبرگزاری - خانواده - انقلابی - گفت وگو - پاییزی - آویزان - روحانی - معرفی - گزارش - ادامه - هنگام - مقدس - همان

آخرین اخبار سرویس:
عکس/ نماز جماعت رییسی در هواپیما

ذوالقدر دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام شد

مهاجران هاییتی

موافقت رهبر انقلاب با استعفای محسن رضایی

زمان ثبت نام بیکارها در اپلیکیشن ملی اشتغال

حدیث روز | عملی که برای مؤمن مناسب نیست

موسوی: شرط واردات خودروی خارجی صرفا مشوقی برای صادرکنندگان قطعات است

استخدام طراح چاپ با بیمه و پاداش در مجتمع صنعتی تک ایران (چاپ بازرگان)

استخدام حسابدار با بیمه در شرکت آرمان فردا در اصفهان

هوشنگ توکلی: درد عمومی تاریخی ما از دهه 40 و پس از شکل گیری رویای آمریکایی شروع شد و همچنان هم ادامه دارد

احکام شرعی| حکم اهدای عضو از شخص زنده به شخص زنده

آماده سازی فاز دوم بیمارستان کرونایی سپاه با 150 تخت تا اربعین

وعده جدید ضرغامی درباره روادید توریستی ایران

ذوالقدر دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام شد

شهردار موقت کابل: زنان سر کار نروند

وعده ضرغامی درباره ویزای توریستی ایران

تاکید گوترش بر برقراری ارتباط با طالبان

تقدیر فرمانده کل ارتش از صداوسیما و رسانه ها

وزیر دفاع یمن: ائتلاف متجاوز آخرین مراحل خود را سپری می کند

سرلشکر سلامی: شکست آمریکا و احتضار عربستان حاصل مقاومت است

مالیات خانه های خالی تا امروز صفر!

سلفی جدید علی اوجی با همکارش /عکس

استخدام سرایدار با حقوق مکفی و بیمه در شرکت Bennext در تهران

وزیر کشور حکم شهردار کاشان را صادر کرد

سلفی جدید علی اوجی با همکارش /عکس

تولد علی ضیا در کافه ای عجیب /عکس

«علی دارابی» قایم مقام وزارت میراث فرهنگی شد

19 حمله سایبری علیه سیستم رای گیری انتخابات روسیه

افتخار طلبگی یا دکترای آکادمی؟! /رفتار دوگانه غرب و آژانس در قبال نقض «ان پی تی» /مبارزه با فساد از طریق حکمرانی خوب

تولد علی ضیا در کافه ای عجیب /عکس

رفتار متناقض دولت

روایتی از زندگی یک معلم فداکار

واگذاری مدیریت شرکت هفت تپه به وزارت اقتصاد

ببینید | پیگیری فوری درمان نوجوان 15 ساله ایذه ای

وعده ضرغامی درباره ویزای توریستی ایران

استخدام تکنسین آزمایشگاه در شرکت تداوم خرد پژوهان کاسپین منطقه آزاد انزلی

فال حافظ / سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ

گام های مثبتی در زمینه کاهش تورم برداشته شده است

استخدام مسئول دفتر مدیر عامل در شرکت بین المللی آداک زرین در تهران

تحکیم وحدت فقط تا دهه 80

تقدیر فرمانده کل ارتش از رییس صداوسیما و رسانه های کشور

آزیتا ترکاشوند با چادر و مقنعه نماز /عکس

آزیتا ترکاشوند با چادر و مقنعه نماز /عکس

نحوه مشاهده فیش حقوقی مستمری بگیران تامین اجتماعی

عضویت رسمی ایران در شانگهای چشم انداز های مفیدی در آینده دارد

استخدام کارگر ساده آقا جهت کار در کلیشه سازی در تهران

شهرداری تهران نگاه ویژه ای به ایثارگران داشته باشد

خلاءهای قانون حمایت از معلولان برای پوشش خدمات بیمه ای

محمد مخبر کیست؟

انتشار عمدی گاز کلر باعث مسمومیت مردم شد

مالیات خانه های خالی تا امروز صفر!

خلاءهای قانون حمایت از معلولان برای پوشش خدمات بیمه ای

استخدام کارشناس حسابداری با بیمه، پاداش در برایند تدبیر اندیشه در غرب تهران

پشت پرده مرگ مشکوک معلم نیشابوری

خبر مهم وزیر اقتصاد برای جاماندگان سهام عدالت

حمایت و توانمندسازی طلاب برای ورود به فناوری های نوین و اقتصاد دیجیتال

انهدام یک تیم تروریستی در شمالغرب کشور

«صبح جمعه با شما»، دوباره به آنتن بازخواهد گشت

6 ماه فرصت طلایی دولت سیزدهم

تحقیق و تفحص از وزارت نیرو برای حق آبه لرستان

مهاجران هاییتی

استخدام طراح سه بعدی در Bennext در تهران

استخدام نماینده علمی فروش (دارویی) با حقوق ثابت، پورسانت و بیمه در ساری

پیمان جبلی گزینه اول ریاست رسانه ملی

ریشه دفاع مقدس با تفکر عاشورایی گره خورده است

چرا آیت الله رییسی به صورت حضوری در نشست مجمع عمومی سازمان ملل شرکت نمی کند؟

استخدام مشاور املاک با شرایط و پورسانت عالی در تهران

روزهای پایانی فیلمبرداری مستند زندگینامه شهید کریمی/ پخش مستند از شبکه دوم سیما+فیلم

استخدام رییس استان در فروشگاه افق کوروش در کهگیلویه و بویراحمد

خبر های جنجالی از حقوق جدید کارمندان در سال 1401+ جزییات

تحکیم وحدت فقط تا دهه 80

محاکمه حسن روحانی؟ چرا عده ای خواستار دادگاهی شدن رییس جمهور سابق هستند

نظم نوین شرقی /رییسی در سازمان ملل چه بگوید /نارضایتی معلمان از نظام پرداخت ناعادلانه

فراخوان مقاله سومین همایش بین المللی گام دوم انقلاب اسلامی

برپایی بزرگترین موزه زنده و نمایش میدانی دفاع مقدس در بوستان ولایت

واگذاری مدیریت شرکت هفت تپه به وزارت اقتصاد

آیا می توان در هر نقطه مرزی از کشور ورود و خروج کرد؟

«حزب روسیه متحد»؛ پیشتاز انتخابات پارلمانی در روسیه

نگاه غربگرایانه «روحانی» مانع عضویت ایران در سازمان شانگهای بود

فرمانده سپاه: این امت، امام و رهبر خود را عاشقانه دوست دارند

نقش اثر گذار و برجسته مرزنشینان در دوران دفاع مقدس

«حکیم زاده» به صورت رسمی شهردار اشتهارد شد

پورابراهیمی: ساختار نهادهای عمومی باید اصلاح شود

«حزب روسیه متحد»؛ پیشتاز انتخابات پارلمانی در روسیه

گروه موسیقی سل لا دزفول و هدیه ارزشمند امام جمعه

پایان اختلال یک قطبی

واکنش مالک برند «مجید» به تقدیر رهبر انقلاب از این شرکت ایرانی به خاطر استفاده گسترده تولیداتش در المپیک

برق چه زمانی دوباره گران می شود؟

پشت بام فروشی در شهر به کجا رسید؟/ هشدار به اخلال گران و دلالان

خطیب زاده: امیدواریم قبل از دومین سالگرد شهادت سردار سلیمانی شاهد برگزاری دادگاه باشیم

تعیین تکلیف برجامی روسیه برای ایران!

پروتکل های بهداشتی برای یک سفر ایمن از کرونا

مالیات خانه های خالی تا امروز صفر!

خطیب زاده: پیام ابتکار اجلاس تهران در رابطه با افغانستان کاملا روشن است

یادداشت دیپلمات روس درباره تغییر احتمالی تیم مذاکره کننده هسته ای ایران

استاندار گلستان: تلاش ما توجه جدی به ضرورت های آب و برق است

استخدام رییس فروش (دارویی) با بیمه تکمیلی در شرکت گلرنگ در تهران

مدرک دکتری روسای جمهور ایران، از هاشمی و خاتمی، تا احمدی نژاد و روحانی و رییسی

جلیلی و دستان خالی از پست

مذاکرات وین باید از نقطه ای که تا 20 ژوئن به آن رسیده، از سر گرفته شود

خاطرات شنیدنی از طلبه جانباز / دعای حاج آقا من را نگه داشت

خاطرات شنیدنی از طلبه جانباز / دعای حاج آقا من را نگه داشت