مطالب مرتبط:
ترکیب استقلال برای بازی با سایپا مشخص شد
حاشیه بازی گل گهر و تراکتور| اعتراض قلعه نویی و جروبحث عجیب داور
حاشیه بازی گل گهر و تراکتور| درگیری شدید در پایان بازی
لیگ برتر|خلاصه بازی استقلال 0 سایپا 1+ویدئو
انتقاد علی کریمی از شایعات و اخبار مرتبط با میناوند و انصاریان
-2 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
یکشنبه، 5 بهمن 1399 ساعت 08:402021-01-24فرهنگي

خاطره بازی های آقای بازیگر؛ دوستی با علی حاتمی دو جا به ضررم تمام شد


ایرنا- استاد سعید امیرسلیمانی، بازیگر نامدار و خاطره ساز ایران در گفت وگویی مفصل از سال های حضورِ خویش در تئاتر، سینما و تلویزیون ایران گفته، - او در این گفت وگو نکته های جالبی را درباره همکاریش با هنرمندانی چون علی حاتمی، نادر ابراهیمی، جمشید مشایخی و محمود دولت آبادی بازگو کرده است.

استاد سعید امیرسلیمانی یکی از بازیگران کهنه کار تئاتر، سینما و تلویزیون ایران است که از اواخر دهه سی تا کنون حضوری فعال و خاطره ساز در عرصه هنر ایران داشته است.

در کارنامه بازیگری استاد، نقش های گوناگونی به چشم می خورد، از نقش هایی جدّی گرفته تا کمدی و طنز؛ نقش هایی که هر یک خاطره ای شیرین را در ذهنِ مخاطبان بر جای نهاده است.

محض نمونه کافی است، چشمانمان را ببندیم و تصویرِ برزو ، آن پدرِ معتادِ فیلم مهریه بی بی را در ذهن مجسم کنیم و به یاد بیاوریم آن هنرنمایی شیرین و نمکین بازیگری را که طبق آنچه در همین گفت وگو اشاره کرده، سه ماه برای همین نقش تحقیق کرده و وضعیتِ انواع معتادانِ را بررسی کرده تا بتواند برزو را باورپذیر و دلنشین بازی کند.

سعید امیرسلیمانی در آبان ماه سال 1321 در محله سنگلج تهران به دنیا آمده است، با این حال بزرگ شده شمیران است.

وی که نواده مهدی قلی خان مجدالدوله (پسردایی ناصرالدین شاه) است، کار هنری خویش را با تئاتر آغاز کرده و پس از حضور در تلویزیون و سینما نیز پیوند خویش با صحنه نمایش را نگسسته است.

این استادِ بازیگری ایران بیشترین سال های زندگانی خویش را یا جلو دوربین گذرانده یا بر روی صحنه تئاتر سپری کرده است؛ بنابراین وقتی پای صحبت هایش می نشینیم، هر بخش از کلامش خاطره و یادکردی است، گرانبها از لحظه های پُرخاطره تئاتر، سینما و تلویزیون ایران.

در جای جای گفت وگویی که در ادامه آمده است، نام و یاد بسیاری از بزرگان و عزیزان هنر ایران با بیان شیرین استاد امیرسلیمانی تازه شده است.

گفت وگویی که می تواند برای دوستداران هنر این سرزمین خواندنی باشد.

این گفت وگو در شرایطی انجام گرفته که استاد به تازگی بازی در مجموعه تلویزیونی باخانمان را به پایان رسانده است.

از هم بازی بودن با محمود دولت آبادی تا ورود به سینما جناب استاد امیرسلیمانی، شما یکی از بازیگران کاربلد و شناخته شده هنرِ سرزمینمان هستید که چهره و هنرتان برای عموم مردم شناخته شده است و نسل های مختلف از هنرنمایی های شما خاطره دارند؛ اما شاید بسیاری از مخاطبان تئاتر، سینما و تلویزیون این را ندانند که سرآغازِ فعالیت های هنری استاد سعید امیرسلیمانی چگونه رقم خورده است؛ بنابراین لطف بفرمایید و در ابتدای این گفت وگو، از نحوه ورودتان به عالم هنر بفرمایید.

آغاز فعالیت هنری من به سال 1339 بازمی گردد.

پیش از این تاریخ، دو سالی بود که گروهی به سرپرستی خانم مهین اسکویی و آقای مصطفی اسکویی از شوروی آمده بودند و یک مؤسسه هنری به نام آناهیتا درست کرده بودند.

من خیلی مایل بودم به آن مؤسسه بروم تا کار تئاتر انجام بدهم، برای همین در سال سومِ تأسیس این مؤسسه بود که رفتم آنجا و اسم نوشتم و شروع کردم به تعلیم گرفتن از این 2 استاد و استادان دیگر؛ و در زمینه های گریم، شمشیربازی، رقص سالن، فنّ بیان و رشته های دیگر آموزش می دیدم.

در همان سال نمایش اتللو از شکسپیر را اجرا کردند که همه ما هنرجویانِ آن مؤسسه نیز در آن بازی می کردیم.

من هم در آن نمایش 2 نقش داشتم؛ یکی، نقشِ سربازی ساده بود و دیگری، نقشِ منشی دادگاه برابانسیو.

من در این نمایش، مخصوصاً آن نقش منشی را خوب بازی کرده بودم، به همین دلیل خانم اسکویی که چند ماه بعد می خواست نمایش نامه ای دیگر کار کند، 2 نفر از شاگردانِ آن دوره را که من بودم و آقای محمود دولت آبادی، برای این نمایشِ تازه هم انتخاب کرد.

آقای دولت آبادی آن موقع هنوز نویسنده نبودند و نمایش بازی می کردند.

اتفاقاً در این نمایش، هر 2 نفرمان خیلی خوب نقش هایمان را اجرا کردیم و این، درحالی بود که آن موقع من نوزده سال بیشتر نداشتم.

بعد از این نمایش هم خانم اسکویی دوباره نمایش نامه دیگری را با نام غار سالامانگ از سروانتس دست گرفت.

این کار، کمدی بسیار زیبایی بود و در این نمایش نقش پیرمردی نود ساله را درحالی به من سپرد که نوزده ساله بودم! یادش بخیر، در آن نمایش آقای مهدی فتحی بود، آقای ولی الله شیراندامی بود، آقای سلطان پور حضور داشت، آقای عسکری نسب بود که بعدها کارگردان سینما شد، خانم شکوه نجم آبادی هم حضور داشت.

خانم اسکویی که از این کار بسیار رضایت داشت، بعد از این، در نمایش های دیگری هم به من نقش می داد؛ مثلاً در نمایش گرگ ها و بره ها (اثر آستروفسکی) باز هم به من رُل داد که من در این نمایش با یدالله شیراندامی هم بازی بودم.

بدین ترتیب کار هنری من شروع شد و ادامه یافت تا اینکه بعد از نمایش تانیا (اثر آلکسی آربوزوف) رفتم به آلمان و حدود سه سال در آلمان ماندم.

بانو مهین اسکویی بعد از بازگشت از آلمان نیز همچنان روند بازیگری در تئاتر را ادامه دادید؟ بله؛ از آلمان که برگشتم دوباره به کار تئاتر ادامه دادم و به خاطر دارم که نمایش آقای رحمانی نژاد با نام حادثه در ویشی (نوشته آرتور میلر) را کار کردم.

در این نمایش که در انجمن ایران و آمریکا اجرا شد، با آقایان مهدی فتحی، محمود دولت آبادی، صادق هاتفی و بهزاد فراهانی و خودِ آقای رحمانی نژاد هم بازی بودم.

از این کار هم خیلی استقبال شد.

آقای دولت آبادی بعد از این کار بود که رفت اداره تئاتر.

او یک روز به من تلفن زد و گفت که سعید، تو هم بیا اداره تئاتر! من هم رفتم اداره تئاتر و در آنجا چون از دیرباز با رکن الدین خسروی آشنا بودم (ایشان در شمیران همسایه ما بود و به جز این، دوست برادرم هم بود)، رفتم و به گروه رکن الدین خسروی پیوستم.

آقای خسروی هم در آن زمان نمایش از پشت شیشه ها از اکبر رادی را کار می کرد.

این نمایش چهار نقش داشت که یکی از آنها را به من داد.

در این نمایش من و خانم جمیله شیخی که خدا بیامرزدش، زن و شوهر بودیم و خانم ثریا قاسمی و آقای محمود جوهری، که خدا ایشان را هم بیامرزد، نقش زن و شوهر دیگرِ داستان را بازی می کردند.

آقای جوهری بعد رفت و سریال دلیران تنگستان را بازی کرد.

گویا در این نمایش بد بازی نکرده بودم و به همین دلیل در اداره تئاتر مرتب و پشت سر هم نمایش های مختلف به من پیشنهاد شد و من هم مدام در تئاترهای مختلف کار می کردم.

استاد محمود دولت آبادی چگونه و با چه فیلمی وارد سینما شدید؟ اولین کارِ سینمایی من فیلم آب نبات چوبی (به کارگردانی امان منطقی / 1351) بود که با آقای جمشید مشایخی هم بازی بودم.

من و آقای مشایخی یک تئاتر کار می کردیم به نام آوار بر سنگ که آقای جعفر والی کارگردانِ آن بود.

همان موقع آقای مشایخی را برای یک فیلم خواستند که همان آب نبات چوبی بود؛ من هم با آقای مشایخی رفته بودم سرِ آن فیلم و آنجا وقتی همه دیدند که من و جمشید چه قدر به هم نزدیک هستیم، نقشی هم در کنار جمشید به من سپردند.

جمشید در آن فیلم نقش یک راننده کامیون را بازی می کرد و نقشِ شاگردِ این راننده را هم به من دادند تا بازی کنم.

بدین ترتیب من اولین نقشم را در یک فیلم سینمایی بازی کردم.

تا آن زمان هنوز در تلویزیون فعالیت نداشتید؟ ببینید، اولین کارِ تلویزیونی من، یک تئاتر تلویزیونی بود؛ ما همان نمایش غار سالامانگ را با خانم اسکویی در تلویزیون به صورت زنده اجرا کردیم که این کار، اولین کار تلویزیونی من بوده است.

البته آن زمان در تلویزیون کارها ضبط نمی شد و همه به شکل زنده اجرا می شد و بلد نبودند، ضبط کنند.

به همین دلیل من هیچ وقت آن نمایش را خودم ندیدم.

همکاری با نادر ابراهیمی/ دوستی با علی حاتمی جناب استاد، تا جایی که بنده بررسی کرده ام، شما قبل از انقلاب تنها در چهار فیلم سینمایی بازی کرده اید: آب نبات چوبی، آب، صدای صحرا و سوته دلان .

به جز این چهار فیلم آیا در فیلم دیگری هم حضور داشته اید؟ نه؛ همین چهار فیلم بوده است.

آیا از فیلم صدای صحرا که مرحوم استاد نادر ابراهیمی کارگردان آن بوده، خاطره خاصی به خاطر دارید؟ خدا بیامرزد نادر ابراهیمی را؛ او هم فیلمنامه را نوشته بود و هم کارگردانی می کرد.

برای ضبط فیلم رفته بودیم به گنبد قابوس و یادم هست که هوای آنجا آن قدر رطوبت داشت که از نم و رطوبت همه رخت خواب های گروه خیس آب می شد.

نادر ابراهیمی به منوچهر احمدی علاقه فراوانی داشت و به همین دلیل نقش اول فیلم را به او داد.

نقشِ مقابل منوچهر احمدی را هم به خواهرِ خود، مریم زندی داد که وی نیز از عکاسان بنام است.

من هم در آن فیلم نقش بابای دختری به نام نگار را بازی می کردم.

منوچهر فرید هم در آن فیلم حضور داشت.

خاطره خوبی هم که از آن فیلم دارم، این است که من سرِ فیلم برداری این فیلم بودم که دخترم، کمند امیرسلیمانی، به دنیا آمد.

آن زمان ما در ناحیه ای بیابانی مشغول فیلم برداری بودیم که من آمدم گنبد قابوس تا بتوانم تلفن بزنم و بپرسم فرزندم پسر است یا دختر، که به من خبر دادند خداوند یک دختر به من داده است.

استاد نادر ابراهیمی بعد از صدای صحرا هم که در سال 1354 ساخته شده، شما در سال 56 فیلم سوته دلان را با مرحوم استاد علی حاتمی کار کردید.

از حضورتان در این فیلم بفرمایید.

ما در سال 1352 داشتیم، سریال سلطان صاحب قران را با آقای حاتمی کار می کردیم که وسط آن کار، آقای علی عباسی (تهیه کننده سوته دلان ) ساخت فیلم سوته دلان را پیشنهاد کرد.

یادم هست که من و علی حاتمی خدابیامرز با هم می رفتیم برای انتخاب لوکیشن های فیلم سوته دلان.

من و علی خیلی با هم دوست بودیم؛ روز و شب با هم بودیم.

دوستی شما با مرحوم علی حاتمی از کجا آغاز شده بود؟ یک روز بهروز به نژاد به من گفت: علی حاتمی می خواهد مجموعه ای از داستان های مولانا را کار کند و دارد یک تیم برای این کار درست می کند؛ تو هم هستی یا نه؟ در این تیم به نژاد بود و آقای مشایخی و آقای عباس مغفوریان که از کارگردان های خوب تئاتر بود و خانم آتش خیّر.

من هم چون علی حاتمی خوشنام بود و کارهایی مثل حسن کچل را ساخته بود، با کمال میل پذیرفتم و به گروه داستان های مولوی به کارگردانی علی حاتمی پیوستم.

این را هم بگویم که علی حاتمی مدتی بود که کار نمی کرد و درواقع با همین مجموعه دوباره شروع به کار کرد.

خلاصه از کرمان شروع کردیم به ضبط این مجموعه و بعد هم به یزد و شیراز و تهران و شمال رفتیم و بخش های دیگرِ کار را ضبط کردیم.

فیلم برداری این کار نزدیک به سه ماه طول کشید و ما در این مدت همواره با هم بودیم و همین با هم بودن، سبب شد که من و علی و دیگر بچه های آن مجموعه با هم دوست شویم و رفاقت بین من و جمشید مشایخی و علی حاتمی تا سال ها بعد نیز ادامه پیدا کرد، به گونه ای که ما به جز دوستیِ هنری، دوستی خانوادگی نیز با هم داشتیم؛ لیلای حاتمی و سام (پسر جمشید مشایخی) و کمندِ من، همه با هم بزرگ شدند.

ما هفته ای چهار پنج شب خانه یکدیگر می رفتیم و روابط بسیار صمیمانه ای با هم داشتیم.

اشتباه کردم نقش ملیجک را بازی نکردم! بعد از مجموعه داستان های مولوی هم حضرت عالی همکاریتان را با مرحوم حاتمی در سریال سلطان صاحب قران ادامه دادید؛ این مجموعه چگونه شکل گرفت؟ داستانش جالب است! ما آخرین بخشِ داستان های مولوی را در شمال ضبط کردیم و من و علی و جمشید داشتیم با ماشین من سه تایی به تهران برمی گشتیم.

در راه علی حاتمی گفت: بیاییم سه تایی ماجرای ناصرالدین شاه و کریم شیره ای را بسازیم؛ جمشید نقش ناصرالدین شاه را بازی کند و تو هم نقش کریم شیره ای را بازی کن.

گفتیم خیلی جالب است! علی حاتمی رفت و برای این کار تحقیق کرد و کتاب های زیادی خواند و آخر سر آمد و گفت نمی شود، این را ساخت! برای اینکه همه جذابیتِ کریم شیره ای به حرف های رکیکی است که به ناصرالدین شاه می زند و ما نمی توانیم این را در تلویزیون نشان دهیم.

آن وقت خودِ علی پیشنهاد داد که به جای آن، بیاییم و ناصرالدین شاه و ملیجک را بسازیم.

قرار شد، ناصرالدین شاه را جمشید مشایخی بازی کند و ملیجک را هم من.

اما وقتی علی حاتمی فیلم نامه را نوشت، من دیدم که ملیجک از میان سیزده قسمتِ مجموعه، در 6 قسمت بیشتر حضور ندارد؛ از طرفی چون با علی رفیق بودم، انتظار داشتم که در تمام کار حضور داشته باشم، برای همین به علی گفتم: شما می خواهی سیزده قسمت بسازی، اما من فقط در 6 قسمت حضور داشته باشم!؟ علی گفت: خب می گویی چه کار کنیم؟ گفتم: هر قسمت به من نقشِ یک شخصیتی را بده بازی کنم.

علی هم گفت بد نیست و قبول کرد.

من هم به خیال خودم آن موقع با خودم می گفتم که با این کار، هم توانِ بازیگریم را نشان می دهم که می توانم نقش های مختلف بازی کنم و هم اینکه با حضور در سیزده قسمت، پولِ بیشتری هم خواهم گرفت.

در سلطان صاحب قران بیشترین دستمزد را آقای مشایخی گرفت و بعد از او هم من بودم که بیشترین پول را گرفتم و بعد از من هم آقای ناصر ملک مطیعی و پرویز فنّی زاده بودند که نصف دستمزد من گرفتند.

من در این مجموعه، نُه رُلِ مختلف بازی کرده ام و حتی در بعضی قسمت ها 2 نقش بازی کرده ام.

خلاصه اینکه علی هرجا می ماند، فوری من را صدا می زد و می رفتم گریم می شدم و لباس می پوشیدم و نقش را بازی می کردم؛ و البته یکی از اشتباه هایی که در زندگیم کرده ام، همین بود، چراکه آن نُه نقش ماندگار نشد اما اگر ملیجک را بازی می کردم، در ذهن ها باقی می ماند.

نمایی از مجموعه سلطان صاحب قران و البته اینکه شما در یک سریال نُه نقش بازی کرده اید، برای خودش رکوردی محسوب می شود.

بله، همان موقع هم روزنامه ها نوشته بودند که بیشترین تعداد نقش را در یک سریال، سعید امیرسلیمانی بازی کرده که توانسته است، 9 نقش را در سلطان صاحب قران اجرا کند.

البته در میانه ساخت سلطان صاحب قران ، ضبطِ سوته دلان را هم آغاز کردیم.

آیا مشکلی پیش آمده بود که فیلم برداری سلطان صاحب قران متوقف شد و شما و آقای حاتمی سراغ ساختِ سوته دلان رفتید؟ نه، کارِ سلطان صاحب قران متوقف نشد.

آن موقع برای علی امتیازی بود که سوته دلان را بسازد؛ چراکه بیشترِ عوامل سلطان صاحب قران در سوته دلان نیز حضور داشتند و همین موجب شده بود که بتوانیم هم زمان هر 2 کار را پیش ببریم.

مثلاً من، جمشید مشایخی و سعید نیکپور که در سلطان صاحب قران بودیم، در سوته دلان نیز حضور داشتیم.

فقط بهروز وثوقی در سلطان صاحب قران نبود؛ که قرار شد در سریال بعدیِ علی، یعنی هزاردستان ، بهروز نقش اصلی باشد که انقلاب شد و بهروز هم از ایران رفت و خدا بیامرزد آقای داود رشیدی را، ایشان به جای بهروز نقش مفتش شش انگشتی را بازی کرد.

دوستی با علی حاتمی 2 جا به ضررم تمام شد جناب استاد، شما در سوته دلان دستیار مرحوم حاتمی هم بودید؟ بله، دستیار ایشان هم بودم، خیلی چیزها هم از ایشان یاد گرفتم.

من خودم هم مقادیری از کارِ فیلمسازی را می دانستم، اما چون همیشه دنبال این بوده ام که چیزی یاد بگیرم، سر سوته دلان خیلی از نظر تکنیک در کار دقت کردم؛ تا اینکه بعد از انقلاب هم فیلمِ چون ابر در بهاران را خودم ساختم و کارگردانی کردم.

با توجه به اینکه شما در سوته دلان دستیار کارگردان بوده اید، می خواهم بدانم که آیا از لحاظ تولید در روند ساخت فیلم مشکلی هم پدید آمده بود، یا اینکه به مثل در پشتِ دوربین اتفاق خاصی افتاده باشد؟ همه چیز خوب بود و اتفاق خاصی به خاطر ندارم، جز اینکه قرار بود، فیلم برداری را کلید بزنیم که صبح زود خبر دادند، بهروز وثوقی حالش بد شده و در بیمارستان شهدای تجریش خوابیده است که من و علی رفتیم، بیمارستان عیادت بهروز.

درکل از همان مجموعه داستان های مولوی ، هر وقت که سر کاری با علی حاتمی بودیم، با بچه های فیلم یک تیم می شدیم و همگی خیلی با هم صمیمی بودیم.

ادامه همکاری شما با علی حاتمی هم بازمی گردد به پس از انقلاب اسلامی و حضورتان در مجموعه هزاردستان که حضرت عالی نقشِ شازده معیّرالدوله را بازی کرده اید.

چرا باوجود آن دوستیِ صمیمی با مرحوم حاتمی و حضورِ پررنگِ شما در کارهای قبلیِ وی، در هزاردستان این نقشِ بسیار کوتاه را بازی کرده اید؟ ببینید، دوستی من با علی 2 جا به ضرر من تمام شد! یکی در سریال هزاردستان بود و دیگری هم در فیلم کمال الملک .

موقع فیلم برداری علی به من می گفت تو صبر کن، من سکانس های تو را آخر سر ضبط می کنم.

در هزاردستان قرار بود، من نقشِ پدرِ خانم زری خوشکام را بازی کنم.

قبل از اینکه نوبت به ضبط سکانس های من برسد، یک روز علی به من زنگ زد که سعید بیا حالا که هنوز زمانِ ضبط رُلت نشده، گریمت می کنیم و تو رُل معیرالدوله را بازی کن که با جمشید مشایخی بازی داری.

گفتم باشه! دیالوگ های من را هم تلفنی گفت و فردا صبح رفتم و نماهای آن نقشِ کوتاه را همان روز گرفتیم.

بعد که کار جلو رفت، یک باره تلویزیون پولش تمام شد و به همین دلیل آن سکانس های مربوط به نقش اصلی من را کلاً از کار زدند و ضبط نکردند.

بعد هم علی به من گفت که حالا خوب شد، همان یک تکه را بازی کردی! در فیلم سینمایی کمال الملک هم قرار بود، من نقش سفیر ایران در عراق را بازی کنم.

طبق فیلمنامه، کمال الملک می آمد عراق؛ حتی دکور این بخش را هم زدند، اما فیلم از نظر تایمینگ (زمان) زیاد شد و علی آن بخش را هم کلاً زد! استاد علی حاتمی آن بخش را اصلاً ضبط نکردند یا اینکه ضبط شد و در تدوین آن را کنار گذاشتند؟ اصلاً ضبط نکردند! چون زمان فیلم زیاد شده بود.

شما با مرحوم علی حاتمی همکاری مداوم و مستمری داشتید، آیا سر کارِ ناتمام مانده جهان پهلوان تختی هم بودید؟ ببینید، آن موقع سر یک مسئله ای بین من و علی کدورتی پیش آمده بود که من قهر کردم و دیگر نزد علی نرفتم.

یعنی بعد از دلشدگان حدود 2 سال با هم کمی قهر بودیم.

تا اینکه وقتی علی درگذشت، 7:30 صبح به من زنگ زدند که علی درگذشته است.

من همان موقع لباس پوشیدم و رفتم.

آقای شایسته (هدایت فیلم) به من گفت علی دیشب که زنده بود گفت از سعید حلالیت بطلب.

گفتم من همین صبح که شنیدم حلالش کردم.

سرِ دلشدگان یک شب علی ساعت یک بعد از نصف شب زنگ زد به من که سعید، ما هر کاری می کنیم، نمی توانیم برویم؛ بلند شو بیا.

پنج شنبه بود.

گفتم شنبه صبح من آنجا هستم.

شنبه صبح رفتم و گفتم چیه؟ گفت این طوری است و آن طوری است.

گفتم شنبه دیگر می رویم.

گفت: اِ!؟ گفتم خواهید دید.

بلند شدم رفتم دنبال کارش.

در یک هفته همه کارها را کردم.

شنبه بعد پرواز کردیم و رفتیم.

بعد از آن مسایلی پیش آمد که من کمی از دست او ناراحت شدم.

فیلمی که نقش اسدالله علم را به پیشانی من زد استاد امیرسلیمانی، اولین فیلم سینمایی که بعد از انقلاب بازی کردید، کدام بوده است؟ فیلمی بود به کارگردانی آقای غلامعلی عرفان با نام گفت هر سه نفرشان .

این سه نفرشان یکی من بودم، یکی فیروز بهجت محمدی بود و یکی هم آقای آرمان هوسپیان که خدا هر جفتشان را بیامرزد.

در این فیلم یک داستانی را ما سه نفر تعریف می کردیم.

البته این فیلم توقیف شد؛ ولی اولین فیلمِ من که بعد از انقلاب اکران شد و تقریباً هم از آن استقبال شد، جنجال بزرگ بود که من با رضا کرم رضایی هم بازی بودم و اکبر عبدی هم یک نقش کوچکی را در آن بازی می کرد.

بعد از این فیلم هم که گویا خط قرمز آقای مسعود کیمیایی را بازی کردید که آن هم توقیف شد! بله، بله؛ بارک الله که داری کمکم می کنی.

بله، دومین فیلمی که بعد از انقلاب بازی کردم، خط قرمز بود که من و سعید راد و جمشید هاشم پور و علی ثابت، چهار تا ساواکی بودیم که با هم رفیق بودیم و خسرو شکیبایی هم نقش یک انقلابی را بازی می کرد.

خانم فریماه فرجامی هم در آن فیلم بود.

این را هم به خاطر دارم که نقش خسرو شکیبایی، 2 بار بازی شد؛ نمی دانم کورش افشارپناه آمد نقش خسرو را بازی کرد یا اینکه خسرو آمد و نقش او را بازی کرد.

خلاصه اینکه این نقش 2 بار بازی شد، یعنی آن را 2 بار ضبط کردند، اما چون با من بازی نداشتند، نمی دانم کدام اول آمده بود.

سکانس های من، بیشتر با سعید راد و جمشید هاشم پور بود.

بعد از آن هم که در سال 1362 فیلم دادشاه را به کارگردانی مرحوم حبیب کاوش بازی کردید.

بله؛ در همان تئاتر آناهیتا که پیشتر اشاره کردم، بعد از ما گروه دیگری آمدند که یک آقایی هم جزوشان بود به نام حبیب دل رقیق که بعد فامیلیش را به کاوش تغییر داد.

من قبل از انقلاب در فیلم آب هم سابقه کار با حبیب کاوش را داشتم و در آنجا با سعید راد و جمشید مشایخی هم بازی بودم و فیلمنامه اش هم کار احمد محمود بود که خیلی نوشته زیبایی بود.

حبیب بعد که خواست دادشاه را کار کند از من هم برای بازی در نقش اسدالله علم دعوت کرد که از همان فیلم نقشِ علم خورد روی پیشانی من و بعد از آن هم تعداد زیادی علم بازی کرده ام! بازی در کنار حسین گیل کمی هم از بازی در فیلم معروف مردی که موش شد بفرمایید.

قصه مردی که موش شد برای من بود، البته فیلمنامه را من ننوشته بودم و آقای احمد بهبهابی آن را نوشته بود، اما قصه اش برای من بود که آن هم حکایتی طولانی دارد.

خلاصه گفتند این را بسازیم و حال چه کسی آن را بسازد؟ من گفتم دستیار علی حاتمی، آقای احمد بخشی، برای این کار خوب است؛ بگذارید او بسازد.

بدین ترتیب احمد بخشی کارگردانی مردی که موش شد را بر عهده گرفت.

البته بعدها ناصر طهماسب به من گفت که اشتباه کردی! باید خودت این فیلم را می ساختی.

خب چرا خودتان این فیلم را نساختید؟ ببینید، اصلاً به فکرم نرسید، یعنی واقعاً به فکرم نرسید که خودم این کار را بسازم.

ازطرفی چون نقش اصلی آن هم با من بود، گفتم من جلو دوربین باشم و دیگر پشت دوربین حضور نداشته نباشم.

فکر می کردم، ممکن است هم به بازیم لطمه بخورد و هم به کارگردانیم.

این بود که این کار را نکردم و گفتم بخشی آمد و فیلم را ساخت.

احمد بخشی بعد از این فیلم هم با همان گروه فیلم چاه را ساخت که در آنجا هم من بودم با آقای حسین گیل.

البته بعد اسم فیلم تبدیل شد به جمیل .

از آقای حسین گیل خاطره ای دارید؟ ایشان سال ها است که دیگر بازی نمی کنند و از سینما و بازیگری کناره گرفته اند.

خاطره ای ندارم، ولی ایشان آدم بسیار فروتن و مهربانی بودند.

سر همان کار ما حدود یکی دو ماه با هم بودیم.

ولی الآن مدت ها است که خبری از ایشان نداریم.

استاد حسین گیل در فیلم جمیل یکی دیگر از فیلم های بسیار دیده شده ای که شما در آن حضور داشته اید، کفش های میرزا نوروز است به کارگردانی آقای محمد متوسلانی که شما نقش معتمدالتجار را بازی کرده اید.

استادان محمدعلی کشاورز و علی نصیریان هم در آن کار بازی کرده اند.

خاطرتان هست که این فیلم در کجا ضبط شده است؟ این کار در قزوین ضبط شده است.

خیلی هم خوش گذشت.

آقای متوسلانی هم خیلی ماه بودند؛ هم کاربلد بودند، هم اینکه آدم نیکی است و من خیلی دوستش دارم.

آن ناهار لعنتی پُرفروش! شما بعد از انقلاب همچنان که فیلم های سینمایی را کار می کردید و حضورتان در سینما پررنگ تر شده بود، تئاتر را هم رها نکردید.

بله، من تا سال 1373 کارمند اداره تئاتر بودم و هر سال کار می کردیم.

بعد از اینکه بسیاری از کارگردان های تئاتر رفتند، من مجبور شدم، خودم کارگردانی کنم.

اولین کار کارگردانیم هم به نام پرستوها بود که در سال 1361 در سالن اصلی تئاتر شهر اجرا شد و بعد از آن هم پایانِ آغاز را در سال 1365 کار کردم.

سال 68 هم تئاتر ناهار لعنتی را کار کردم که خیلی سروصدا کرد و یکی از پرفروش ترین تئاترهای آن زمان شد؛ آن هم با بلیت 10 تومان و 6 تومان! با همین بلیت 10 تومان و 6 تومان ما آن زمان نیم میلیون تومان فروش داشتیم که برای خودش رقم بسیار بالایی به حساب می آمد.

بعد از آن هم پایانِ آغاز را کار کردم و پشت بند آن هم سایه سیمرغ را اجرا کردم.

البته در برخی از کارهای دیگران هم حضور داشتم، مانند تئاتر در پوست شیر .

جناب استاد، چون شما هم در سال های اخیر در تئاتر فعال بوده اید و هم در دهه های پیشین، به نظرتان استقبال مردم از تئاتر، در دهه ی اخیر بیشتر بوده یا در دهه های قبل تر؟ این بستگی به خودِ تئاتر دارد؛ مثلاً برای ناهار لعنتی اولین بار بود که در تئاتر شهر تماشاگران برای خرید بلیت از گیشه، صف بسته بودند.

آمدند به من خبر دادند که آقا بیا ببین صف تماشاچی از این طرف تئاتر شهر رفته آن طرف و رسیده به هم! یعنی روز آخری که من مجبور بودم تئاتر ناهار لعنتی را از صحنه بردارم، دوهزار تماشاچی پشتِ در بودند که بلیت گیرشان نیامده بود.

تازه چون تئاتر من تماشاچی زیادی داشت، دَه روز هم بیشتر به من وقت داده بودند.

ولی خب تئاترِ بعدِ از ما، کار آقای بهزاد فراهانی بود و ایشان هم دلخور شده بود که چرا دَه روز از وقت ایشان را به تئاتر من داده اند.

الآن یک تئاتر دوهزارتا تماشاچی ندارد، اما آن زمان دوهزار تماشاچی فقط بلیت گیرش نیامده بود؛ یعنی اینکه سالنِ من پُر بود و از ناهار لعنتی خیلی استقبال شد.

بله؛ این نمایش یکی از رکورددارهای فروش در تاریخ تئاتر ما است.

این هم برایم کنجکاوی برانگیز است که بدانم با وجود اینکه آن زمان مثل الآن شبکه های مجازی یا اینترنت نبود که بتوان از ظرفیتش برای تبلیغ بهره برد و تبلیغات خیابانی هم گمان نمی کنم چیزی به آن صورت بوده باشد، پس این استقبال گسترده چگونه از یک تئاتر که مخاطبش در قیاس با سینما، خاص تر است، صورت می گرفته؟ ببینید، آن موقع به شکل امروزی خبری از تبلیغات نبود؛ فقط جلو تئاتر شهر یک بنر می گذاشتند که مثلاً این تئاتر دارد، اجرا می شود.

اما من نه اینکه در تلویزیون خیلی معروف شده بودم، مردم به عنوان اینکه سعید امیرسلیمانی کار کمدی قشنگ می کند، می آمدند تا تئاتر مرا ببینند.

حتی من آن زمان که نمایش سایه سیمرغ را گذاشتم، مردم می آمدند و می گفتند آقای امیرسلیمانی، ما از شما انتظار کار کمدی داریم؛ چرا شما این کار را کار کرده اید؟ گفتم اشتباه کردم! یعنی مردم انتظار داشتند کار کمدی زیبا از من ببینند و ناهار لعنتی همان بود که مردم از من می خواستند.

درواقع برای آن نمایش، خودِ تماشاچی، تماشاچی های دیگر را به سالن می آورد؛ یعنی این می رفت به آن می گفت و او به دیگری می گفت و به همین ترتیب همه به هم می گفتند و سالن غلغله می شد.

سه ماه تحقیق برای نقش یک معتاد یکی از فیلم هایی که در کارنامه شما خیلی دیده شده و از آن استقبال بسیار خوبی شده، مهریه بی بی است به کارگردانی آقای اصغر هاشمی.

نظرتان درباره نقشی که در این فیلم بازی کرده اید (شخصیتِ برزو )، چیست؟ این فیلم یکی از بهترین کارهای من است.

من بالذاته از اعتیاد بسیار بدم می آید و به آن آلرژی دارم و باوجودِ این، چنین نقشِ معتادی را بازی کرده ام که صد درصد با من منافات داشت.

اما بسیار زیبا بازی کردم؛ طوری که بعد از آن همه فکر می کردند من معتادم! اتفاقاً چند روزِ پیش سرِ فیلم برداری یک کاری بودم که صحبتی پیش آمد و گفتم تاکنون هیچ کسی را ندیده ام که به من فحش بدهد، فقط یک نفر نوشته بود که به فلانی یک لول تریاک بدهید! تنها چیز بدی که راجع به من نوشته بودند، همین بود که من هم زیرسبیلی رد کردم.

طرف فکر می کرده که من معتاد بوده ام! البته این را هم بگویم که همه معتقد بودند که من برای این نقش در جشنواره فجر جایزه خواهم گرفت.

برخلاف اینکه شاید درظاهر نقشِ برزو ساده به نظر برسد، اما آنچه شما در قالب این نقش بازی کرده اید، به هیچ روی ساده نیست و به تمامی مشخص است که بسیار روی این نقش کار کرده اید.

برزو معتاد است، اما معتادی که یک جاهایی از فیلم برای مخاطب ترحم برانگیز است و از طرفی کارهایی هم می کند که موجب می شود، تماشاچی از دستش حرص بخورد.

تراز کردن این 2 ویژگیِ این نقش و در عین حال حفظ شیرینی و نمکِ این شخصیت هم کار دشواری بوده که شما تا پایان به خوبی از عهده آن برآمده اید و همین، نشان از هنر و استادی والای شما است.

این نشان لطف تو است.

نقش برزو و بازی در کنار استاد علیرضا خمسه در مهریه بی بی نه خواهش می کنم؛ هنرمندی شما نیازی به تعریفِ بنده کمترین ندارد.

این را می خواهم بدانم که جناب عالی چگونه به این نقش رسیده اید و برای باورپذیر بودنِ نقش برزو چه کار کرده اید؟ ببینید، من در تئاتر آوار بر سنگ که نمایش موفقی هم بود و در سنگلج اجرا شد، نقش یک معتاد را بازی می کردم که این نقش خیلی قشنگ بود.

من و آقای جمشید مشایخی نقش دو برادر را داشتیم.

منظورم این است که قبلاً هم نقش معتاد را بازی کرده بودم.

البته بعد از آن تئاتر دیگر نقش معتاد را بازی نمی کردم و با وجود اینکه بعد از آوار بر سنگ نقش معتاد زیاد به من پیشنهاد می شد، نمی پذیرفتم، چون می دانستم این انگ به پیشانی بازیگر می خورد که او می تواند این نقش را خوب بازی کند، پس مدام باید همان را تکرار کند.

تا اینکه برای فیلم مهریه بی بی اصغر هاشمی که از دوستان من بود و با هم رفت وآمد خانوادگی داشتیم، گفت که سعید چه نقشی را بازی می کنی؟ گفتم این نقشِ برزو را بازی می کنم.

برای این نقش واقعاً تلاش کردم.

تا فیلم برداری شروع شود، دو سه ماهی طول کشید و من در این مدت خیلی روی این نقش کار کردم.

رفتم ببینم تریاکی کیه؛ شیره ای کیه، قرصی کیه، هرویینی کیه؛ فهمیدم که اینها اگرچه همه معتاد هستند، اما هر یک با دیگری فرق می کند.

مثلاً بازیگری که اسمش را نمی آورم، نقش معتاد تریاکی را داشت اما طوری بازی می کرد که واقعاً از هرویینی هم بدتر بود.

آخه تریاکی که آن طوری نمی شود! تریاکی با هرویینی فرق دارد.

من درباره همه اینها تحقیق کرده بودم؛ کتاب خوانده بودم و تفاوتشان را می دانستم.

اصغر هاشمی روز اول فیلم برداری به من گفت که سعید یک خرده کار را چرب ترش کن! گفتم که اصغر، اگر نقش برزو را چرب تر بازی کنم، دیگر آن چیزی نیست که تو می خواهی؛ بگذار این چیزی که من فکر کرده ام را بازی کنم.

گفتم مگر برزو تریاکی نیست؟ گفت چرا؟ گفتم پس بگذار من تریاکی بازی کنم.

بعد آخرش فهمید که من درست بازی می کردم.

اگر چربش می کردم، دیگر تریاکی نبودم که؛ یک چیز دیگری می شد.

این اشاره ای که می فرمایید، نکته بسیار مهمی است؛ اینکه یک بازیگر براساس تحقیقی که برای نقشِ خود کرده، تأکید می کند که نقش معتادها، آن هم معتادهای سنتی، تا این حد با هم تفاوت دارد.

این، درحالی است که بسیاری از معتادهایی که در سینما و تلویزیون بازی شده اند، فارغ از نوعِ موادی که مصرف می کرده اند، شبیه به هم بوده اند و اغلب تماشاچی در بسیاری از آثارِ مختلف، یک نوع معتاد را می دیده است.

آفرین! من آن زمان که تحقیق کردم، هنوز این مواد مخدّر شیمیایی نیامده بود، یعنی شیشه و این جور چیزها که نبود.

موادی که بود، تریاک، شیره، هرویین و قرص بود که در این میان، قرصی ها از همه بدتر بودند؛ از آنهایی بودند که کارشان به خوابیدن در جوی های آب می کشید.

بعد، هرویینی بود، بعد شیره ای بود؛ اولین دسته اما تریاکی ها به شمار می آمدند و مراتبِ بعدی، معتادهای آن سه ماده دیگر بودند.

از فیلم مهریه بی بی خاطره خاصی به یاد دارید؟ من عادت داشتم، برای بازی در هر نقشی یک بیوگرافی می نوشتم؛ هنوز هم همین کار را می کنم، البته الآن دیگر روی کاغذ نمی نویسم، بلکه درباره آن فکر می کنم و آنچه را فکر کرده ام، برای خودم تجسم می کنم؛ بعد از سال ها کار کردن دیگر رسیده ام به آنجایی که نیازی به نوشتنِ بیوگرافی نقش روی کاغذ نداشته باشم.

در این فیلم هم برای نقش برزو یک بیوگرافی نوشتم و به اصغر گفتم که این آدم در گذشته اش قهرمانِ چرخ زدن در زورخانه بوده است و چون این آدم قهرمان بوده، در آن زمان رقیبانش آمده اند و او را معتاد کرده اند تا آنها به جای او قهرمان بشوند.

در فیلم صحنه ای هست که من با محمود بصیری دعوایم می شود؛ در اینجا به اصغر هاشمی گفتم آن چرخ زدنی که برایت گفتم، حالا اینجا استفاده اش می کنم.

شروع کردم به چرخ زدن که در همان حالِ چرخیدن محمود بصیری را هم می زدم.

این، یک خاطره خیلی خوبی است که من از این فیلم دارم و نشان می دهد که من درباره این شخصیت چه درست فکر کرده بودم و از این ویژگی او توانسته بودم چه استفاده بجایی بکنم.

بنابراین می توان گفت که این صحنه را شما به میزانسن آن صحنه اضافه کرده اید.

صحنه را خودِ آقای هاشمی دکوپاژ کرده بود، اما ایده این حرکت از من بود.

درواقع برزو معتاد بود و زورش که به محمود بصیری نمی رسید، بنابراین من تنها زورم این بود که بچرخم تا او دستش به من نرسد و من بتوانم بزنمش؛ و چه صحنه قشنگی هم از کار درآمد.

به من می گفتند طاغوتچه در سال 1373 که جشنواره سیزدهم فیلم فجر برگزار شد و مهریه بی بی هم در بخش مسابقه بود، مرحوم منوچهر حامدی و مرحوم امیر پایور و آقایان علی مصفا و رضا کیانیان و محمود بصیری (برای همین فیلم مهریه بی بی ) نامزد دریافت سیمرغ نقش دوم مرد شدند؛ به نظرتان چرا به نقش شما که این قدر هم عالی درآمده توجهی نکردند؟ توجه کردند! اما ببینید یک زمانی بود که خودی داشتیم و ناخودی؛ و من خودی نبودم.

الآن است که کمی من را دوست دارند؛ آن زمان من را دوست نداشتند! مجموعه جشنواره را می فرمایید یا به طور کلی؟ به طور کلی؛ حتی به من می گفتند طاغوتچه.

می گفتند طاغوت رفت و طاغوتچه آمد.

من طاغوتچه بودم! در کنار فاطمه گودرزی و استاد فردوس کاویانی در فیلم جنگجوی پیروز گویا از داخل خودِ سینما هم افرادی بودند که برای بازیگرانی که سابقه حضور در سینمای قبل از انقلاب را داشتند، مشکل و گرفتاری هایی ایجاد می کردند.

افرادِ پُرادعایی که البته بعدها طرز فکر و رفتارشان 180 درجه تغییر کرد! من خیلی اذیت نشدم، فقط بعد از سریال مخمصه که در عید پخش شد و من هم نقش آقای شهریاری را بازی می کردم و آن کار خیلی گُل کرد، یک سال نگذاشتند، شخصی به من رُل بدهد.

آن زمان با اینکه یک آدم معروف شود، خیلی موافق نبودند، در نتیجه یک سال هرکس می خواست به من نقش بدهد، اینها می گفتند به او رل ندهید؛ و یک سال به من نقشی ندادند که بازی کنم.

البته من چون هیچ وقت درگیری با هیچ کس نداشته ام و همیشه برای خودم زندگی کرده ام، خیلی اذیت آن چنانی نشده ام؛ ولی خب، آن یک سال را نگذاشتند بازی کنم.

بعد از آن یک سال هم چون فکر می کردند که از معروفیت من کم شده است، گذاشتند که بازی کنم؛ در صورتی که هنوز که هنوزه وقتی به خیابان می روم، می گویند آقای شهریاری، آب رحمت آباد چی شده!؟ .

من هنوز از آن 2 سریالی که اول انقلاب بازی کردم معروفیتم پابرجا است و هنوز هم مردم من را دوست دارند.

جالب است که این طرز فکر که نگذاریم بازیگر خیلی محبوب و معروف شود، گریبان شماری دیگر از بازیگران نامدار سینمای ما را هم گرفته بوده است.

به تازگی استاد جمشید هاشم پور هم در یک گفت وگویی اشاره کرده بودند که مدتی ممنوع الکارشان کرده بودند و سبب این ممنوع الکاری همین بوده که می گفته اند این آقا دارد زیادی معروف می شود! آفرین، آفرین! حالا یک چیزی در این باره بگویم.

ما فیلم روز باشکوه را به کارگردانی آقای کیانوش عیّاری می گرفتیم و من در این فیلم نقش پیشکار آقای نصیریان را بازی می کردم.

از نظر سکانس، بیشتر از همه من بازی داشتم.

یک نقشی را هم که فرستاده دربار بود، قرار شد بدهند به جمشید هاشم پور که ممنوع الکار بود؛ اما عوامل فیلم گفتند که ما درستش می کنیم.

بعد آقای هاشم پور زنگ زد به من یا اینکه دیدمش، خلاصه گفت سعید، یک رُل کوچولو به من داده اند؛ چه کار کنم؟ گفتم جمشیدجانِ من، تو الان ممنوع الکاری! بیا همین نقش را کار کن تا ممنوعیتت برداشته شود.

گفت راست می گویی.

خلاصه آمد و آن نقش را بازی کرد و با همین نقش هم ممنوعیتش برداشته شد.

از هیچ کس طلبکار نیستم با توجه به حضورِ درخشان شما در نقش برزو در فیلم مهریه بی بی و نادیده گرفته شدنِ این نقش در جشنواره سیزدهم، می توان گفت که شما یک سیمرغ یا دست کم یک نامزدی سیمرغ از جشنواره فیلم فجر طلب دارید؟ نه، من از هیچ کس طلبکار نیستم.

من کار خودم را دارم می کنم؛ من چه طلبی دارم؟ من تا حالا هیچ نوع تشویقی در عمرم نشده ام؛ از سال 1339 تا امروز درست شصت سال است که من دارم کار هنری می کنم و در این شصت سال به جز از جانب مردم و بعضی از مطبوعات هیچ تشویقی به آن شکل نشده ام، با این حال همواره کار خودم را کرده ام.

نمایی از فیلم سوفی و دیوانه البته مهم تر از همه این است که شما در دل مردم هستید و مردم شما را دوست دارند و یکی از بازیگران محبوب دهه های مختلفِ سینما و تلویزیون و تئاتر ایران بوده اید.

بارک الله! کاملاً درست است، یعنی می توانم این را ادعا کنم که حرف شما کاملاً درست است؛ و اگر با من به خیابان بیایید، می توانید ببینید که مردم با من چطور برخورد می کنند.

با اینکه بعد از سریال فرار بزرگ نزدیک به هشت سال ایران نبودم اما وقتی که برگشتم باز هم کار کردم و در فیلم هزارپا بازی کردم.

هزارپا خیلی گل کرد و بعد از بازی در هزارپا بود که مردم فهمیدند من برگشته ام.

بعد از آن بود که دیگر کارها شروع شد و از آن موقع تا حالا همواره کار کرده ام.

در همین مدت سه تا فیلم سینمایی کار کرده ام، سه چهار تا سریال بازی کرده ام و تا چند روز پیش هم سر یک سریال بودم.

البته این را هم باید اضافه کنم که با توجه به اینکه سنم بالا رفته است، دوست دارم نقشی که پیشنهاد می شود، کوچک اما قشنگ باشد؛ مثل نقشم در همین سریال باخانمان که به تازگی بازی در آن را تمام کرده ام.

این نقش را هم خیلی دوست دارم.

همان نقشِ آقا رشید دیگر؟ آفرین، بله همین نقش که خوب هم از کار درآمده است.

علت مهاجرتتان به خارج از کشور چه بود؟ یکهو از همه چیز خسته شده بودم؛ گفتم باید کمی دور شوم؛ برای همین رفتم به دبی و هشت سال دبی زندگی می کردم.

یک سال محمدرضا ورزی زنگ زد و گفت مگر می شود، من کار کنم و تو نباشی؟ به همین دلیل آمدم و سریال تبریز مه آلود را کار می کردم و برمی گشتم.

بعد دوباره زنگ زد که آقا بیا دارم کار شروع می کنم! 2 سریال را وقتی دبی بودم با آقای ورزی انجام دادم.

معمای شاه را هم مانند تبریز مه آلود می آمدم و بازی می کردم و می رفتم.

من آن موقع در ایران خانه نداشتم و وقتی می آمدم، می رفتم خانه سپند؛ بازی ام را می کردم و دوباره برمی گشتم به دبی.

آقای ورزی هم از کارگردانانی هستند که به بازی شما علاقه فراوانی دارند.

تقریباً در کارهای زیادی از ایشان حضور داشته اید.

اولین بار که در کار ورزی بازی می کردم، به محض اینکه کارم تمام شد با پاکت چکی که نوشته بود، آمد سراغ من و گفت استاد بفرمایید.

بعد به او گفتم ورزی جان، تو کارگردان خوبی خواهی شد، چون علاقه داری.

واقعاً هم خوب شد و می بینید که خیلی کار ساخته است.

به حرف کارگردان بسیار بسیار گوش می دهم جناب استاد، اگر آن دوره هشت ساله ای را که شما از ایران رفتید درنظر نگیریم، می توان گفت که از همان سالی که فعالیت هنریتان را آغاز کردید و بعد هم وارد سینما شدید، تا به امروز همواره فعال و مشغول هنرآفرینی بوده اید.

از سویی، بازیگرانِ بسیاری داشته ایم که در یکی دو کار حضور داشته اند و حتی درخشیده اند و سیمرغ هم گرفته اند، اما کنار رفته اند و نتوانسته اند در عالم تصویر و نمایش ماندگار بشوند.

شما دلیلِ حضورِ ماندگارتان را در عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون چه می دانید؟ این را برای این پرسیدم تا راهنمایی باشد، برای بازیگران جوانی که می خواهند، حضور خویش را تداوم بخشند.

امیدوارم بیان کردنِ دلایلی که من برای خودم دارم، حمل بر پرررویی نشود و این طور نباشد که بگویند این آدم چقدر ازخود راضی است! ولی به جان بچه هایم اینکه می گویم، واقعیت است.

یکی اینکه من بسیار بسیار سر کار مرتب هستم و به حرف کارگردان بسیار بسیار گوش می دهم.

حتی امکان دارد من مخالف کارِ کارگردان باشم، ولی می گویم چون کارگردان است، من باید به حرفش گوش بدهم و حتی اگر بدم هم بیاید، باید کاری را که او می گوید، انجام بدهم.

به قول خودت یک محبوبیتی بین یک عده از بچه ها هنوز دارم و هنوز به من احترام می گذارند.

از همه مهم تر، هر شخص با من کار کرده، دیده است که من نقشم را با تمام وجود کار کرده ام؛ یعنی نقشی نبوده که من بد بازی کنم یا شاید خیلی کم بوده باشد.

پس وقتی من همه این امتیازها را دارم، طبیعی است که به طور مداوم به من کار بدهند.

و از آن طرف شما هنرش را هم دارید؛ یعنی هم ذاتی هنرمند هستید و هم به طور اکتسابی سال ها در تئاتر فعالیت داشته اید و همواره در پی آموختن و تجربه کردن بوده اید.

ببینید، از دبی که آمدم، گفتم من فقط تئاتر بازی می کنم.

بنابراین شروع کردم به بازی در سه چهار تئاتر.

خودم هم یک نمایش را به نام فراموش نامه کارگردانی کردم که با اینکه خیلی قشنگ بود، ولی هیچ استقبالی از آن نشد.

علتش هم این بود که در یک سالن بسیار مرده اجرا کردم.

چون چند سالی در ایران نبودم، نمی دانستم که آن سالن، مرده است؛ رفتم آنجا اجرا کردم و تئاتر به آن زیبایی از بین رفت.

شاید ان شاءالله بعدها بتوانم یک جای خوب آن را دوباره اجرا کنم.

ولی آخرین کاری که کردم دیدم تئاتر دیگر بیشتر از قدرتم انرژی می برد و سه چهار تا پیشنهاد تئاتر را رد کردم و فعلاً دیگر تئاتر را کنار گذاشته ام.

نمایش فراموش نامه در کنار الهام پاوه نژاد و سپند امیرسلیمانی ان شاءالله باز هم شاهد هنرنمایی شما باشیم.

مگر اینکه یک کار خیلی قشنگ و شاهکاری باشد که دلم برای آن برود؛ در این صورت بازی می کنم.

جلال مقامی می گفت سعید! هیچ چیز از دوبلورها کم نداری یک نکته ای هم که دوست داشتم از شما بپرسم، مربوط به دوبله بعضی از نقش های شما است.

جناب عالی در تعدادی از فیلم هایتان با صدای خودتان بازی کرده اید، مانند همان مهریه بی بی ؛ در تعدادی از فیلم ها نیز صدایتان دوبله بوده و به مَثَل مرحوم مقبلی در کفش های میرزا نوروز به جای شما صحبت کرده اند یا آقای ناصر طهماسب در مردی که موش شد .

در این فیلم ها آیا پیشنهاد شد که خودتان بعداً در دوبله صحبت کنید؟ و آیا از صداهایی که برای شما دوبله شده راضی بوده اید؟ برای مردی که موش شد در قراردادم هست که خودم به جای خودم صحبت کنم.

آن موقع صدای سر صحنه نبود و در خیلی از سریال ها و فیلم ها خودم به جای خودم دوبله کرده ام.

اما بعضی از سریال ها را مدیران دوبلاژ برای اینکه به همکارهایشان پولی برسانند کاری می کردند که به جای من، یک دوبلور حرف بزند.

تنها شخصی که جای من صحبت کرد و از کارش راضیِ راضی بودم، عزت الله مقبلی بود.

بعد از اینکه کفش های میرزا نوروز را دیدم به ایشان گفتم آقا مقبلیِ گلم، واقعاً دست مریزاد! آن زمان آقای حسن عباسی هم خیلی خوب بود؛ ایشان خیلی وقت است که درگذشته اند.

بعد از اینکه مردم صدای مرا در سریال ها شنیده بودند و صدایم برای مردم شناخته شده بود، خیلی از سریال ها را حتی به من پولِ یک دوبلور را می دادند که بروم سر دوبله و به جای خودم حرف بزنم.

خوب هم بودم؛ یعنی مدیر دوبلاژ از کارم اذیت نمی شد.

می توانید این را از آقای جلال مقامی بپرسید.

ایشان یک روز به من گفت که سعید هیچ چیز از دوبلورها کم نداری! من هم به او گفتم لطف داری.

در کنار استاد جمشید لایق در فیلم کفش های میرزا نوروز صدای شما هم یک شخصیت خاص دارد.

بله، به خاطر همین، بیشتر خودم جای خودم صحبت می کردم.

شما در یکی از فی
کلید واژه ها: سعید امیرسلیمانی - سینما و تلویزیون - تلویزیون ایران - بازیگر - بازی - خاطره - ایران - علی حاتمی - تلویزیون - محمود دولت آبادی - استاد - گفت وگو - جمشید مشایخی - شیرین - حاتمی - سینما - دولت آبادی - سعید - بازیگران - هنرنمایی - هایی - کارنامه - مخاطبان - بازیگری - نامدار - یکی از - نمکین - دوستی - نهاده - نمونه

آخرین اخبار سرویس:
7 نویسنده معروفی که بیماری روانی داشتند

این روزهای سینمای کودک و نوجوان در شرایط کرونا

وقتی خانم بازیگر تبدیل به یک مدل می شود /عکس

وقتی خانم بازیگر تبدیل به یک مدل می شود /عکس

جنگ کارتونی با کرونا

(فیلم) انرژی مثبت مخصوص پنجشنبه 14 اسفند

جای خالی مهناز افشار در سریال عاشقانه2 /عکس

جای خالی مهناز افشار در سریال عاشقانه2 /عکس

تقویم و اوقات شرعی چهاردهم اسفند شیراز + فیلم

سلفی الهام پاوه نژاد در کنار اولین معلم بازیگری اش /عکس

سلفی الهام پاوه نژاد در کنار اولین معلم بازیگری اش /عکس

خیره کننده ترین عکس های نجومی 2020 / عکس

حامد کمیلی ناصرالدین شاه شد و شقایق دهقان مهدعلیا! /عکس

حامد کمیلی ناصرالدین شاه شد و شقایق دهقان مهدعلیا! /عکس

عوامل برای ساخت فیلم کوتاه

محمدرضا گلزار در آغوش پدر زنش + عکس لورفته

انرژی مثبت علیرام نورایی

هم زیستی عروسک ها و انسان ها

کارآگاهی که هر تماشاگری را مرعوب می کند

این روزهای سینمای کودک و نوجوان در شرایط کرونا

اتفاقات و حوادث عجیب تاریخ / عکس

ده نمکی: شمشیرها را برای «دادستان» تیز کردند/ بخشی از سریال بر اساس خاطراتم بود/ پیشنهاد وزارت را قبول نکردم

ده نمکی: بخشی از «دادستان» بر اساس خاطراتم بود/ پیشنهاد وزارت را قبول نکردم

تیپ ورزشی آقای بازیگر /عکس

ویدئویی از سریال نوروزی تلویزیون

آغاز پخش سریال کمدی «چوب خط» از امشب

تیپ ورزشی آقای بازیگر /عکس

ده نمکی در گفت وگو با فارس: شمشیرها را برای دادِستان تیز کردند/ پست وزارت را نپذیرفتم

ویدئویی از سریال نوروزی تلویزیون

آغاز پخش سریال کمدی «چوب خط» از امشب + تیزر

آغاز پخش سریال کمدی «چوب خط» از امشب + تیزر

جدول پخش برنامه های صدا و سیمای چهارمحال و بختیاری در روز پنج شنبه 14 اسفند 99

تکذیب درگذشت محمدعلی اسلامی ندوشن

لحظه انفجار وحشتناک تلفن همراه در خانه / فیلم

پسر «ساسی مانکن» اجازه ندارد آهنگ های پدرش را گوش کند!

تصویری تازه از موسیقی نوی ایران امروز

ما درخت ها را با قلبمان می کاریم

تصویری دیده نشده از علی انصاریان در کنار پدر و مادرش +عکس

آخرین وضعیت اکبر عبدی پس از ابتلا به کرونا

اخبار متناقض از درگذشت محمدعلی اسلامی ندوشن

پسر «ساسی مانکن» اجازه ندارد آهنگ های پدرش را گوش کند!

اخبار متناقض از درگذشت محمدعلی اسلامی ندوشن

بالاخره اکبر عبدی کرونا گرفته است یا نه؟!

محمدعلی اسلامی ندوشن درگذشت

همکاری عجیب ساسی مانکن و الکسیس تگزاس ! + عکس

‏محمدعلی اسلامی ندوشن در گذشت

بالاخره اکبر عبدی کرونا گرفته است یا نه؟!

2 طراح لباس از مشهد منتخب کشوری شدند

درگذشت محمدعلی اسلامی ندوشن | استاد فرزانه زبان و ادب پارسی دیده بر جهان فروبست

تجاوز به نیلوفر در برج جردن تهران!

رازهای زندگی ساسی مانکن لو رفت + عکس

آخرین اخبار سینما در روزی که گذشت

بار اصلی توسعه مترو به دوش مردم بوده است

آیا ویدیو ساسی مانکن عامل نگرانی فرهنگی-اجتماعی است؟

الکسیس تگزاس کیست؟ /عکس

واکنش مدیر شبکه کودک به ویدئوی جدید ساسی + عکس

ترکیب ساسی مانکن و بازیگر فیلم های مستهجن و نوجوانی که دنیایش یک تبلت است!

ترکیب ساسی مانکن و بازیگر فیلم های مستهجن و نوجوانی که دنیایش یک تبلت است!

دلیل استقبال از ترانه ساسی مانکن و الکسیس تگزاس چیست؟

دلیل استقبال از ترانه ساسی مانکن و الکسیس تگزاس چیست؟

پست جدید بهرام رادان درباره سکوت+عکس

همکاری عجیب ساسی مانکن و الکسیس تگزاس ! + عکس

بار اصلی توسعه به دوش مردم بوده است

ویدئو پروژکتوری که در یک ثانیه فوکوس می کند

تیپ خاص و جنجالی خانم بازیگر +عکس

بهرنگ علوی کیست؟ + بیوگرافی و عکس و لیست فیلم های این بازیگر

طرح تخفیف ویژه کتاب «از کعبه تا حراء»

آیا تصویر قلیان کشیدن علی دایی صحت دارد؟+ببینید

فیلم/ مداحی متفاوت درباره نهج البلاغه

نگرانی تهیه کننده کودکِ تلویزیون از فضای مجازی

رقص بانگرای یک مرد کانادایی هندی پس از دریافت واکسن کرونا + فیلم

بازیگر نقش عادل فردوسی پور در سریال گاندو2 / هیچ دیالوگی در این سریال ندارم

اکبر عبدی به کرونا مبتلا شد

آخرین خبر ها از «بچه مهندس 4»

آخرین وضعیت سلامتی اکبر عبدی پس از ابتلا به کرونا

طراحان مشهدی برگزیده جشنواره بین المللی مد و لباس فجر شدند

چالش جدید ساسی مانکن و رواج بی اخلاقی اجتماعی

فینال «عصر جدید» کِی پخش می شود؟

ساخت سریال طنز «قبله عالم» با بازی حامد کمیلی و هادی کاظمی

تاکید بر آمادگی رسانه های ایلام برای همکاری با بازرسی استان در مبارزه با فساد

ببینید | فوران وحشتناک آتشفشان در اندونزی

مهمان امشب دورهمی مشخص شد

فیلم/ افشاگری بهنام ابوالقاسم پور درباره بهتر شدن حال علی انصاریان در بیمارستان

ساسی در کمین خانواده !

«دادستان» شعار نمی دهد+صوت

انتقاد معاون مطبوعاتی از کثرت رسانه/ اولویت خانه های مطبوعات تقویت مهارت و مخاطب باشد

تاکید بر آمادگی رسانه های ایلام برای همکاری با بازرسی استان در مبارزه با فساد

پایان 12 میلیون دلاری برای فیلم «تام هنکس»

فیلم/گل چهارم العربی با پاس گل محمدی

(فیلم) یک میز کار حرفه ای فوق العاده

حال «اکبر عبدی» خوب است/ بازگشت به سریال «روزهای آبی»

حضور علی کریمی بر سر مزار میناوند /فیلم

ساماندهی دستفروشان منطقه 3 قزوین تا یک هفته دیگر+ فیلم

تعمیر خط لوله گاز بخش الموت به زمان دیگری موکول شد+ فیلم

مستند حیات خانه ما قسمت 61

بسته هنر انقلاب

ویدئو/ اهنگ تتلو در سریال ملکه گدایان؛»بزنم تو سرت نفت دربیاد»!

سوء استفاده از مجوز اکتشاف معدن برای دست درازی به میراث فرهنگی+ فیلم

معرفی آثار برگزیده نمایشگاه عکس «شهر ایمن- ساختمان ایمن» گیلان

درخشش مستند میانکاله از مازندران در بین مراکز استان ها

خاطره بازی های آقای بازیگر؛ دوستی با علی حاتمی دو جا به ضررم تمام شد

خاطره بازی های آقای بازیگر؛ دوستی با علی حاتمی دو جا به ضررم تمام شد