مطالب مرتبط:
واکنش فکری به ماجرای مذاکره با مجیدی برای بازگشت به استقلال | هزینه ناآماده بودن دیاباته را من باید بدهم!
ویدیو| محمود فکری: هواداران فریب نخورند هیچ مشکلی با هیئت مدیره ندارم
عکس| حمایت اینستاگرامی حجت نظری از محمود فکری
ترکیب احتمالی استقلال مقابل تراکتور | آیا فکری بی خیال تاکتیک های گنگ می شود؟
خوش خیالی عجیب محمود فکری نسبت به مدیران استقلال | صبح یادگاری می گیرند شب برکنار می کنند!
-86 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
یکشنبه، 28 دی 1399 ساعت 18:352021-01-17فرهنگي

ستون | رضا فکری


63 - داستان کوتاه آرمان ملی یعنی هنوز همان جا بود؟ همان طور سفت و سمج که همیشه بود؟ بعد از این همه سال، کسی توانسته بود تکانش بدهد؟ آخرین بار همین دوسه سال پیش بود که آمده بود اینجا ببیندش.

بعد از مرگ شوهرش دوباره دل ودماغی پیدا کرده بود و هوای تماشای تئاتر به سرش زده بود.

پسرش هم حالا هوایش را بیشتر داشت و هرچه می خواست برایش می گرفت و هر کجا که می گفت می بردش.

کمتر به پای خودش جایی می رفت و روز به روز توپُرتر شده بود و خانه نشینی به اِش ساخته بود.

قلبش تند می زد.

مثل پنجاه سال پیش که برای اولین بار پا گذاشته بود به این تماشاخانه.

چند لحظه ای ایستاد تا نفسی تازه کند؛ حوصله کن زن! دختر بیست ساله که نیستی.

اما کو گوش شنوا؟ بی خیالِ نفس تنگی و توپ وتشر پسرش، همه این راه طولانی را تنها آمده بود.

هرازچند سالی که می آمد تا با ستونِ عزیزکرده اش دیداری تازه کند، همیشه آشنایی قدیمی پیدا می شد که به واسطه او بتواند چرخی هم توی پلاتوها و پشت صحنه بزند.

گاهی هم باب دوستی را با یکی از این جدیدها باز می کرد.

گرچه بیشترشان سرد بودند و خشک و ارث پدری شان را طلب داشتند.

سلام وعلیک را تندی رد می کرد و حرف را می کشاند به ستون و تلویحی و گاه مستقیم، کلام را می انداخت به مسیری که ختم می شد به سالن شماره دو و بالای صحنه اش.

همه این سال ها آن بالا بود، اگرچه با فاصله از مرکز صحنه اما با قامتی افراشته و توی چشم.

رنگش حالا دیگر خیلی یک دست و مشخص نبود.

جاهایی از ستون سبز شده بود، انگار خزه بسته یا کپک زده باشد.

سیاهیِ دوده پای ستون هم از آتش سوزی تماشاخانه به یادگار مانده بود.

هنوز می توانست جای پاهای حمید را وسط ستون تشخیص بدهد.

دایره گچی را همیشه حمید می کشید وسط صحنه.

دایره ای که مادرهای دلسوز و سنگدل، دو طرفش می ایستادند و دست بچه بینوا را می کشیدند؛ دایره گچی قفقازی.

چقدر محو گروشا، مادر فداکار نمایش بود.

نقشی که باید مال او می شد.

اما به جای آن چیزی در حد سیاهی لشکر بود.

لباس زن قفقازی می پوشید و نقش یکی از آن دهاتی ها را بازی می کرد.

شوق بسیار هم نشان می داد و زودتر از همه می آمد و خیلی زود لباس می کَند و پابرهنه آنقدر دور پلاتو می دوید تا نرمی به جانِ دست وپا و شکمش بنشیند.

بعد هم آهسته دیالوگ همه نقش ها را بازخوانی می کرد تا حفظ شود؛ حرف های گروشا در ذهنش حک شده بود.

نباید این پانچوی دست وپاگیر و آن کفش های پاشنه بلند را می پوشید.

نمی توانست درست راه برود و جلب توجه می کرد.

رسیده بود وسط لابی.

اما هنوز حواس سه چهار نفری که آن دوروبر بودند به اِش جلب نشده بود.

مردی که پای پنجره سیگار می کشید نگاه چپی به اِش کرد و او هم زود موهای بلوند پخش شده تو صورتش را کنار زد و انگشت ها را شانه موها کرد و شالش را جلو کشید و مرتب کرد.

مرد رو برگرداند طرف پنجره و او هم نفس راحتی کشید و چند قدم دیگر به سالن دو نزدیک تر شد.

صدای حمید پیچید توی سرش که همیشه از پوشیدن لباس های گشاد و جمع نکردن موهای بلندِ او شاکی بود.

مدام هم تکرار می کرد که بازیگر باید لباس مرتب بپوشد و موهایش جمع وجور باشد تا وسط تمرین یا اجرا چیزی دست وپاگیرش نشود و حواسش را ندزدد.

اگر می خواست گروشا باشد، باید یاد می گرفت چطور خودش را یک بانوی اشراف زاده جا بزند.

نقش گروشا باید مال او می شد؛ بازی در دل بازی.

دختر دانشجوی جاه طلبی که نقش یک خدمتکار را بازی می کند که آن خدمتکار هم باید نقش یک زن متشخص را بازی کند! اما آنها در نقطه دیگری هم تلاقی می کردند با هم.

او و گروشا، بی که درد زایمان را چشیده باشند، می توانستند برای هر کسی مادری کنند.

گروشا آن پسرک بی پناه را دیده بود و مادری شده بود، دلسوزتر از مادر خونی اش و او هم وقت بسیار می گذاشت برای حمید که غم مرگ مادر را کمتر احساس کند.

لوستر کریستال بزرگ وسط لابی مال همان سال ها بود، حالا با لامپ های کم مصرف نورش بیشتر شده بود و زرق وبرقش کمتر.

اکسسوار صحنه هم که همیشه ابزار نوستالژی بازی بود، چه برای او و چه برای آنهایی که بعدها آمدند، مثل آن دستگاه امپکس، یا آن پوسترهای نمایشی که مال چهل پنجاه سال پیش بود و آن لباس ها و میز و صندلی ها یا حتی آینه ها و میز گریم.

آهسته و با وقفه قدم برمی داشت.

از کافه کنار لابی گذشت.

شکل کافه ملغمه ای از وسایل مدرن و کلاسیک بود.

پسرک کافه چی شبیه یکی از هم قطارهای آن سال ها بود، با موهای فر انبوه و ریش بلند و چشم های عسلی که مثل تیله برق می زد.

کاش باز آشنایی پیدا می کرد که داستان تازه ای برایش بگوید.

ستون را اول بار دکتر سفارش داده بود برای نمایش درخت سبز .

نظرش رفته بود پی یک درخت یونولیتی، اما بعد دیده بود به همچو چیزی نمی شود تکیه کرد.

بعد به ستونی چوبی فکر کرده بود که تویش یک نفر جا بگیرد و درش بسته شود.

می توانست بعدها سر نمایش هملت و برای آن فالگوش ایستادن ها هم ازش استفاده کند.

بعدترها اما نظرش عوض شد و رفت سراغ یک ستون گچی پیش ساخته و برای اینکه روی سر کسی نیفتد سپرده بود حسابی روی زمین محکمش کنند.

خلوتی لابی بیشتر ترس تو دلش می انداخت، حالا حواس ها بیشتر به یک غریبه جلب می شد، آن هم در ساعتی که زمان تمرین بود.

از در نیمه باز پلاتویی که پشت کافه بود صدای دادوهوار می آمد.

نوک پا و نرم رفت سمت پلاتو.

باله های پانچو اَش را جمع کرده بود تو مشتش، انگار که بخواهد از رودخانه ای که تا زانو آب دارد رد بشود.

عطر شیرین عود با بوی تلخ قهوه و سیگار آمیخته بود و فضای لابی را پر کرده بود.

به در که رسید بوی سیگار تندتر شد و به سرفه اش انداخت.

کسی پای پنجره کنار پلاتو، پشت به او سیگار می کشید.

به زحمت سرفه اش را قورت داد که توجهی جلب نکند.

کاغذی روی در چسبانده بودند که: محل تمرین نمایش اولئانا اسم برایش آشنا نبود.

لابد نمایش خیلی امروزی بود.

از لای در سرک کشید.

زیر نور زردِ کم سو، زنی روی زمین افتاده بود و مرد داشت با تمام قوا کتاب و وسایل میز کار کنار دستش را می کوبید تو سر او و هردو با فریاد چیزهایی می گفتند که برایش نامفهوم بود.

حمید یک روز همین طورها او را بعد از تمرین دایره گچی گیر آورده بود و حرف هاش را آوار کرده بود روی سر او.

نقش قاضی آزداک را خود دکتر بازی می کرد اما روزهایی که سر وحوصله ای نداشت می دادش به حمید.

لابد برای همین هم هوا بَرَش داشته بود و تندخو شده بود.

تو سرش می کوبید که این خیال های خام را از سرش بیاورد بیرون.

گروشا نقشی نیست که دکتر به تازه کارها بدهد، آدم های خودش را دارد.

حق هم دارد.

آنها حرفه ای ترند و اینکه باید حالاحالاها خاک صحنه بخورد و تو آب نمک بماند.

زن و مرد جوان، چابک و تازه نفس بودند.

کم سن و کم تجربه به نظر می آمدند، اما معلوم بود خوب بلدند با دیافراگم شان بازی کنند و چه انعطافی به بدن شان می دادند و بی هیچ تعارفی از بدن شان برای انتقال حس کار می کشیدند.

بین اعضای گروه حمید از همه بیشتر حرکات نرم و سبک داشت.

دکتر می گفت او با زبان بدنش حرف می زند.

تعداد شخصیت های نمایشنامه های این سال ها کمتر شده بود و تکیه بر فرم و ارتباط با تماشاچی بیشتر و بیشتر.

تئاتر امروزی دموکراتیک تر بود و مشارکت مخاطب را در اجرا می طلبید.

شیب جایگاه تماشاچی ها هم کمتر شده بود و اصلا بعضی سالن ها کاملا مسطح و دایره وار بود.

تمام این سال ها دزدکی به پلاتوها و به اجراها دقت کرده بود و این تغییرها را دیده بود.

در این کار مهارت داشت.

از پشت آن ستون هم دزدکی انواع قهر و آشتی و نازکشیدن ها و تبانی ها و خرابکاری ها را دیده بود.

ستون پهن بود و همیشه باید حواست می بود که کسی از آن پشت تو را نپاید و غافلگیرت نکند.

به سالن دو که رسید هنوز چشم هایش می چرخید دور لابی که کسی گیرش نیندازد.

لای در باز بود.

سرک کشید.

کسی را ندید.

رفت تو.

چراغ ها یک در میان روشن بود.

سرش گیج می رفت، مثل آن لحظاتی که نقش گروشا را تازه مال خود کرده بود.

اگر گروشای قبلی تصادف نمی کرد، باید چند سال دیگر پشت این در می ماند؟ آن روز یک نفس تا سر خیابان دویده بود.

هیچ ماشینی نبود.

اتوبوس هم پیدا نمی شد.

ساق هایش توی برف یخ بسته بود و سرخ شده بود.

دو ساعت دویده بود تا برسد به پلاتو.

ریه اش شده بود یک تخته یخِ خشک.

دکتر که به اش خندیده بود، سرش داغ شده بود و گُر گرفته بود.

واقعا می خواست نقش را به او بدهد؟ همه دیالوگ ها را از بر بود.

تک به تک واژه ها را گذاشته بود توی سینه اش، برای روز مبادایی که حالا سر رسیده بود.

گروشا آنجا بود، همان جا می ایستاد کنار ستون.

رفت و ایستاد کنارش، کنار گروشا، این طرف خط، این طرفِ دایره گچی.

اول میان آن کشیدن های دست بچه وسط دایره، ترسیده بود و دست پسربچه را خیلی زود ول کرده بود.

دکتر عصبانی شده بود.

نباید این قدر زود رهاش کنی، باید بیشتر حس بدهی.

چالش های گروشا را درست نشان بده دختر! به ستون دست کشید.

غبار رویش را نگرفته بودند و گذاشته بودند همان طور بماند.

همه گروه می خواستند نادیده اش بگیرند، حتی حمید.

اما او به موقع روی صحنه ظاهر می شد و به هرچه هم که دکتر می گفت موبه مو عمل می کرد.

اینها اصلا با خودِ گروشا مشکل داشتند و نقش او را هم همین طور مسخره می کردند.

او مگر چه می گفت؟ با تمام عقل و قلبش پسرکش را بزرگ کرده و طوری بارَش آورده بود که با همه مهربان باشد.

از همان اول به او یاد داده بود که تاجایی که می تواند کار کند، اما مدعی نباشد و شعار ندهد.

گروشا درست مثل خودش بود که می خواست برای همه یک مادر مخلص باشد.

حمید اما نقش مقابل گروشا را انگار بیشتر دوست می داشت و خودخواهی محض و طمع عریانِ او را تحسین می کرد.

می گفت صادق تر است.

شاید برای همین هم بود که از این مادر سنگدل چشم برنمی داشت؛ آن روزها همه نگاهش سمت ناتلا بود.

دلش که ریشِ این فکرها می شد می رفت پشت ستون و تکیه می داد و دل می داد به دل استوانه افراشته گچی.

یکی از همین وقت های یله دادن به ستون بود که نجواهای حمید را با ناتلا شنیده بود و بیرون پریده بود و هرچی تو دلش بود، استفراغ کرده بود توی صورت هردوی شان.

دکتر علاقه خاصی داشت به این ستون.

یک بار وسط صحنه یکی از دهاتی ها که نقش روبه روی او بود، هلش داد و دکتر عقب عقب رفت و نزدیک بود از پشت سر زمین بخورد اما همین ستون بود که نگه اش داشت.

حمید همه جانی کند تا دست آخر دکتر را راضی کرد به کندن ستون؛ همین اسباب رسوایی اش.

چرخ آوردند و دوسه نفری هلش دادند که هیچ تکانی نخورد.

از حرص چشم هاش شده بود دو پیاله پُرخون.

بعد چندقدمی دورخیز کرد و با دو پا فرود آمد بر سر ستون که عقب گرد کرد و پایش پیچید لای چرخ و افتاد پایین صحنه.

سرش خورده بود به لبه تیز ورآمده یکی از پله ها.

ناگهان شلوغ شد و چشم های او هم زد به سیاهی.

خودش را انداخته بود روی یک صندلی و نفهمیده بود چه بلایی سر حمید آمده.

به هوش که آمد، دوسه نفری پیشش بودند و سالن خالی بود.

ستون اما همچنان بلندمرتبه و استوار سرجایش ایستاده بود، انگار که با بتُن کاشته باشندش آنجا.

اجرای آخر از نظرش محو نمی شد.

همه توانش یک جا رفته بود و بازوهاش داشت از درد می ترکید، از بس که تقلا کرده بود برای کشیدن.

لازم بود این همه گروشا را به رخ خودش بکشد؟ جایی بین خودش و گروشا گیر کرده بود و این برزخ داشت دیوانه اش می کرد.

یک دستش را بند کرده بود به ستون و با دست دیگر می کشید.

با فریادهای دکتر بود که به خودش آمده بود و فهمیده بود که دارد دست بچه را از جایش درمی آورد.

بعدِ اجرا دلش می خواست حمید می بود تا به او بگوید گروشای شب آخری خیلی فرق کرده بود و درست همان زن وحشی و بی چشم و رویی شده بود که او می خواست.

صحنه و دایره گچی و حمید، همه باهم باهم تمام شده بودند و فرورفته بودند به زمین.

طی این سال ها گاه و بی گاه آمده بود و سراغ ستون را گرفته بود.

ستونی که کسی نمی توانست تکانش دهد و همیشه همان جا بود.

جایی که گروشا ایستاده بود و بالاخره دست پسربچه را ول کرده بود تا درد نکشد.


کلید واژه ها: پنجاه سال پیش - داستان کوتاه - همیشه - خانه نشینی - همان - هوای - پسرش - خانه - طولانی - آشنایی - داستان - آرمان - واسطه - تئاتر - قدیمی - اولین - آخرین - کوتاه - بیست - لحظه - دختر - سالی - فکری

آخرین اخبار سرویس:
تصاویری زیبا از جوندگان کوچک / عکس

پوشش خاص و متفاوت حمید فرخ نژاد /عکس

ابزاری جالب برای جابجایی وسایل خانه

فیلمبردار و تدوین گر و عکاس حرفه ای

نخستین رمانی که درباره رزم در جبهه مقاومت سوریه نوشته شد

استخدام منشی آشنا به اینستاگرام و اپلیکیشن تدوین

تغییر چهره مجری ممنوع التصویر/ عکس

آشتی دوباره امیر مهدی ژوله با صداوسیما / زن و شوهر دعوا کنند، اَبلَهان باور کنند

تقویم و اوقات شرعی دوازدهم اسفند شیراز + فیلم

زخم های عمیق بازیگر دادستان /عکس

لیلا و شمس آبادی در سریال قورباغه /عکس

زخم های عمیق بازیگر دادستان /عکس

خوشحالی آقای بازیگر از توزیع داروی ایرانی برای درمان کرونا/عکس

ساخت گاراژی کوچک و بسیار کارآمد برای موتورسیکلت + فیلم

نظافتچی خانم

خوشحالی آقای بازیگر از توزیع داروی ایرانی برای درمان کرونا/عکس

تصویری متفاوت از کاوه خداشناس

جذب بازیگر

تصویری متفاوت از کاوه خداشناس

سلاح نبرد در دست امیر آقایی /عکس

سلاح نبرد در دست امیر آقایی /عکس

پروژه سینمایی

مهناز افشار؛ سوپراستار دیروز، حاشیه ساز امروز

جشنواره موسیقی فجر گذر از »محلیت »به »ملیت«

خاطره بازی در »آی فیلم«

»نومادلند« و »تاج« جوایز گلوب را درو کردند

پژوهش های فرهنگی سیاست زده یا »نهاد زده« شده اند

«هیچ وقت واقعا اینجا نبودی» روایتی از فرو ریختن یک شخصیت

یک خانم برای پرستاری ازخانم

کار اموز جهت اتلیه

جذب خواننده (استودیو تکنیک)

تصاویری شگفت انگیز از حباب های یخ زده / عکس

خلق آثار هنری با پوست نارگیل! + فیلم

«هیچ وقت واقعا اینجا نبودی» روایتی از فرو ریختن یک شحصیت

حرکت بی شرمانه حدیثه تهرانی و همسرش در وسط پارک + عکس لورفته

تصویر دیده نشده از بهار ارجمند در آغوش پدر /عکس

آغاز ثبت نام کارگاه های برخط ترم بهار کانون پرورش فکری آذربایجان غربی

ادبیات جهان دیگر گالیوری در سرزمین لی لی پوت ها ندارد

دلایلی برای خواندن رمان ایرانی

دلایلی برای خواندن رمان ایرانی

لباس جذب و بدن نمای مهراوه شریفی نیا در جشنواره خارجی + عکس

لباس سنتی لرستان قابلیت توسعه و ترویج در کشور را دارد

تصویری زیر خاکی از بانوان بازیگر قدیمی /عکس

داستان ناشنیده شاه و شارون / زن آمریکایی در ایران چه می کرد؟ (فیلم)

نویسنده «خدایان امریکایی» از زندگی در زمانه کرونا می گوید | ما سرسخت تر از آنیم که فکر می کنیم

تصویری زیر خاکی از بانوان بازیگر قدیمی /عکس

معرفی فیلم «من خیلی مراقبم» (جی بلیکسون، 2020) | شوخی با انسانیت

بهره مندی هنرمندان کامیارانی از خدمات هنرکارت

بهار ارجمند در آغوش انوشیروان ارجمند /عکس

آخرین اخبار سینما در روزی که گذشت

نمایشگاه عکس هجدهمین جشنواره نمایش عروسکی در لاهیجان برپا شد

تازه ترین خبرها از فیلم های در حال تولید

ساسی مانکن و الکسیس، نوید محمدزاده را با خاک یکسان کردند

دانلود قسمت 11 (یازدهم) سریال قورباغه

رقابت حساس مهران مدیری و محسن تنابنده

آموزش برخط فنون شاعری در جشنواره شعر دانشجویی

لباس سنتی لرستان قابلیت توسعه و ترویج در کشور را دارد

ساسی مانکن و الکسیس در موزیک ویدیو تهران توکیو Tehran Tokyo

برگزاری اختتامیه دهمین جشنواره مد و لباس فجر

رقابت تنگاتنگ بازیگران طنزدر نظرسنجی آی فیلم / محسن تنابنده و مهران مدیری به مرحله نهایی صعود کردند

خشن ترین روش از بین بردن پشه ها +فیلم

کلاهبرداری «سهیل سنگرزاده» معروف در اینستاگرام!؟+فیلم

130 اثر به جشنواره کالاهای فرهنگی خراسان شمالی ارسال شد

اختتامیه جشنواره مد و لباس فجر

داشته های فرهنگی بخش لباس به نسل نوجوان و جوان کشور ارائه شود

جنجال جدید موزیک ویدئوی جدید ساسی مانکن با پورن استار معروف آمریکایی

کلاهبرداری «سهیل سنگرزاده» معروف در اینستاگرام!؟+فیلم

شبنم قلی خانی در سالن بدنسازی +عکس

(فیلم) ترانه زیبا صنم از مهدی یغمایی

کنگره شعر آفتاب مشهدالرضا(ع) در تجلیل از علامه میرحامد حسین برگزار می شود

شبنم قلی خانی در سالن بدنسازی +عکس

مورگان فریمن بازیگر «یک انسان خوب» شد

صالحی: عیدانه مان را در کتابفروشی ها پیدا کنیم

نوزدهمین آزمون سراسری قرآن و عترت بهار1400 برگزار می شود

داشته های فرهنگی بخش لباس به نسل نوجوان و جوان کشور ارائه شود

فروش ناموفق فیلم آن شب، جدیدترین فیلم ترسناک شهاب حسینی در آمریکا / فیلم آن شب برنده سه جایزه درمولین دو ری اسپانیا شد

اختتامیه دهمین جشنواره مد و لباس فجر

تصنیف خواستگاه موسیقی آوازی در ایران است

تیزر فیلم سینمایی «مورتال کامبت» منتشر شد/اکران در 27 فروردین

نظر منتقدان درباره دادِستان ده نمکی چیست؟

سنگ غلتان در روستای پلکانی اسفیدان + فیلم

برپایی نمایشگاه پیشگیری از آسیب های اجتماعی در فومن

جشنواره ملی خوشنویسی «کوکب هدایت» برگزار می شود

جایزه 1400 گیگابایتی؛ هدیه نوروزی «ابرتو»

معاون وزیر ارشاد: تصحیح متون ارتباط بین نسلی را برقرار می کند

جشنواره ملی خوشنویسی «کوکب هدایت» برگزار می شود

رضا چلنگر بازیگر شد

مستند حیات خانه ما قسمت 59

داستان شهیدی که از کار فرهنگی خسته نمی شد

هدایای هنرمندان موزه دورهمی بالاخره فروخته شد/ اما به چه قیمتی ؟

بازی خطرناک یک غواص با کوسه / فیلم

حرکت بی شرمانه حدیثه تهرانی و همسرش در وسط پارک + عکس لورفته

اختتامیه جشنواره ابوذر در قم برگزار می شود

اولین کارگاه تخصصی تئاتر در قرچک برگزار شد

عکس های دیدنی روز

عکس دیده نشده از دوران نوجوانی یکتا ناصر

جدول پخش مدرسه تلویزیونی ایران

محمدرضا گلزار در آغوش پدر زنش + عکس لورفته

لباسی باورنکردنی در مراسم گلدن گلوب 2021/ تصویر

63 هنرمند کامیارانی از خدمات هنرکارت بهره مند شدند

ستون | رضا فکری

ستون | رضا فکری