مطالب مرتبط:
سخنان رهبر انقلاب در اولین روز از هفته دفاع مقدس / خداحافظی تکان دهنده مادر شهید با فرزندش در سکانس دیدنی فیلم شیار 143 / مردود شدن بچه یوزها در آموزش عملی شکار! + فیلم
مداحی حاج صادق آهنگران در محضر رهبر انقلاب + فیلم
سخنرانی رهبر انصارالله یمن به مناسبت ششمین سالروز انقلاب 21 سپتامبر 2014
نوحه خوانی صادق آهنگران در حضور رهبر انقلاب + فیلم
فیلم | نظر رهبر معظم انقلاب درباره پیاده روی اربعین امسال
-84 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 1 مهر 1399 ساعت 07:252020-09-22سياسي

سالروز نطق تاریخی رهبر انقلاب در سازمان ملل+فیلم


امروز سالروز نطق تاریخی رهبر معظم انقلاب در سازمان ملل در محکومیت استکبار جهانی و رژیم بعث صدام است که با سانسور گسترده رسانه های غربی مواجه شد.

- به گزارش سایت قطره و به نقل ازخبرنگار ایمنا"، در شهریور 1366، حضرت آیت الله خامنه ای به عنوان رییس جمهور اسلامی ایران در چهل و دومین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، نطقی تاریخی را در برابر نماینده آمریکا انجام داد.

ایشان در سخنرانی خود از کمک کشورهای غربی به رژیم صدام حسین به شدت انتقاد کرده وی را هیتلر زمان خواندند و در ادامه از رویکرد تبعیض آمیز سازمان ملل سخن گفت.

رهبر معظم انقلاب نسبت به حق وتو و عضویت دائم برخی کشورهای در شورای امنیت هم انتقاد کرده و صراحتاً عنوان کردند که این سازمان ها نسبت به تخلفات کشورهای غربی از مقررات بین المللی واکنشی نشان نمی دهند.

ایشان در بخش دیگری از سخنان خود به نقش مهم زن و خانواده در جامعه اشاره کردند که با وجود سانسورهای شدیدی که از سوی آمریکا علیه بیانات ایشان انجام می شد، این بخش از سخنرانی رهبر را منتشر کرد.

ایشان در این سخنرانی تأکید فراوان بر مقوله صیانت از مقام زن و جایگاه وی در خانواده داشتند فرمودند که "باید حراست از حقوق و ارزش های زن را مورد تأکید قرار داده و در معیارهای کنونی آن که ساخته دست و پندار همین نظام سلطه است، تجدید نظر کنیم و زن را جداً از وسیله ای برای التذاذ که فرهنگ سلطه ی غرب عملاً بر او تحمیل کرده رها سازیم.

ایشان در بخشی از سخنان زن را یک عالم، سیاستمدار، مدیر، شخصیت برجسته و برتر از همه یک همسر و یک مادر دانستند و با ابراز تأسف از اینکه برای برخی یک وسیله برای کام جویی و سرگرمی است فرمودند که این است آنچه خواهد توانست به نیمی از بشریت هویت و شخصیت حقیقی اش را اعطا کند و خانواده را بنیانی ماندگار و مقدس ببخشد.

اینها پیام های انقلاب ماست؛ نه فقط به آنان که گوش خود را آماده شنیدن نگه داشته اند، بلکه به همه ی آنان که می توانند حجاب های شنیدن را کنار زنند و به قضاوت عادلانه روی آورند.

متن کامل بیانات تاریخی رهبر انقلاب در چهل و دومین مجمع عمومی سازمان ملل به شرح زیر است: خداوندا بنام تو آغاز می کنم و از تو هدایت و کمک می طلبم.

زندگی و مرگ و نیاز و نیایش من متعلق به توست؛ تو خود روشنی و گیرایی سخن حق را به گفته هایم ببخش، و آن را پیک حقیقت به سوی صدها میلیون گوش و دلی قرار ده که هم اکنون ملتهبانه آن را می طلبند و به سوی صدها برابر که در آینده چنین خواهند بود.

بارالها! درودی سپاسگزارانه از سوی من و ملتم به روان پیامبران بزرگ به ویژه ابراهیم و موسی و عیسی و محمّد صلوات الله علیهم بفرست؛ که پیام رهایی و آگاهی انسان را به بهای جان و با همه ی توان در جهان پراکندند و ابدی ساختند و سلامی تکریم آمیز به دل های پاک و روشن که آن پیام را نیوشیدند، به ویژه آنان که بر سر آن جان باختند.

آقای رییس، آقای دبیر کل، حضار محترم، من رییس جمهور کشوری هستم که در یکی از بلندترین و حساس ترین دوران های تاریخ مهد تمدن و کانون فرهنگ بشریت بوده است، و اکنون نیز قلمرو نظامی است که بر همان پیشینه ی استوار بنا شده، و به پشتوانه ی فرهنگی بی نظیر آن - که اکنون به برکت بیداری اسلامی غنای بیشتری یافته - تکیه کرده است.

من از ایران می آیم، که زادگاه پرآوازه ترین و درعین حال ناشناخته ترین انقلاب های دوران معاصر است.

انقلابی بر پایه ی دین خدا و در امتداد راه پیامبران و مصلحان بزرگ الهی؛ راهی به درازای همه ی تاریخ بشر.

ریشه ی استوار و اندیشه ی زیر بنایی این انقلاب جهان بینی توحیدی اسلام است.

تفسیر انسان، تفسیر تاریخ، تحلیل حوادث حال و گذشته و آینده، تفسیر طبیعت، تبیین همه ی علایقی که انسان را با دنیای بیرون از وجود او - جهان، انسان ها، اشیا - مرتبط می کند، و نیز فهم و درک آدمی از وجود خود و خلاصه همه ی چیزهایی که نظام ارزشی جامعه را می سازد، و آن را بر اداره ی مطلوب خود قادر می کند، همه و همه از این جهان بینی الهی ریشه و مایه می گیرد و منشعب می شود.

در اندیشه ی الهی اسلام همه ی هستی آفریده ی خداست و جلوه گاه علم و قدرت او و پوینده به سوی اوست، و انسان برترین آفریده و جانشین اوست.

انسان می تواند با استخراج گنجینه های استعداد - که در نهاد اوست - خود را و جهان را که برای او آفریده شده به زیباترین وجهی بسازد و بیاراید، و با دو بال علم و ایمان به عروج معنوی و مادی نائل آید، و می تواند با تضییع یا به انحراف کشاندن این استعدادها جهنمی از ظلم و فساد در جهان بیافریند.

چراغ هدایت بشر ایمان او به خدا و تسلیم او در برابر امر و نهی الهی است.

دنیا کشتزار آخرت است، و مرگ نه پایان زندگی که دروازه ی ابدیت و سرآغاز نشئه ای جدید.

در اندیشه ی الهی اسلام افراد بشر، برادران و خواهران یکدیگر و همه بندگان خدایند.

میان نژادها، رنگ ها، مردم سرزمین ها هیچ تفاوت نیست، و اینها مایه ی برتری کس یا ملتی نیست.

انسانیت پیوسته است، و تعرض به یک انسان تجاوز به همه ی انسانیت است؛ بدون دخالت خصوصیات جغرافیایی و نژادی.

برتری جویی و انحصارطلبی برادری را به جان برادری افکند و خونی که جاری شد دیگر فرو ننشست، و شبیه آن ضربه و آن انگیزه، جوی های خون به راه انداخت و میان برتری جویان و قربانیان برتری جویی دریاهای خون پدید آورد و آسایش از بشر گرفته شد.

پیغمبران مردم را به بندگی خدا - که پتکی بر سر خودخواهی و برتری جویی است - فرا خواندند، و آیینی که بهشت صفا و آرامش را حتی پیش از بهشت اخروی به بشر ارزانی می داشت بدو عرضه کردند، و او را به مهار کردن غریزه ی افزون خواهی و سلطه جویی تشویق نمودند، و از تباه شدن و هرز رفتن استعدادها و غلتیدن در لجنزار فساد اخلاقی برحذر داشتند، و سرچشمه های فضیلت و راستی و محبت و کار و ابتکار و دانش و آگاهی را در او جاری ساختند، و یاد خدا و عشق به او را - که ضامن این همه و تعالی بخش روان اوست - بدو تلقین کردند.

آنها همچنین به او آموختند که بازوی خود را برای حراست از این ارزش ها نیرومند کند، و راه را بر شیطان های شر و فساد و انحطاط آفرین ببندد؛ با جهل و ظلم و استبداد بستیزد، و از علم و عدل و آزادی پاسداری کند.

بدو آموختند که باید نه ستم کند و نه ستم پذیرد.

باید برای اجرای قسط و عدل قیام کند، و باید به راهزنان صلاح و فلاح انسان امان ندهد.

تسلیم در برابر دشمنان فضیلت و عدالت و صلاح، رضا دادن به نابودی این ارزش ها و قبول رذیلت و ظلم و فساد است.

در اندیشه ی الهی اسلام دین خدا قالب و شکل زندگی بشر است، و نه تنها گوهری بر تارک آن.

دین یک نظام اجتماعی به بشر ارائه می کند، و نه فقط یک سلسله عبادات و عادات.

هر چند که عبادات و عادات نیز انباشته از روح زندگی و در جهت همان نظام است؛ و این نظام اجتماعی مبتنی بر همان جهان بینی و ساخته به شکل آن است.

آزادی، برابری انسان ها، عدل اجتماعی، خودآگاهی افراد جامعه، مبارزه با کژی و زشتی، ترجیح آرمان های انسانی بر آرزوهای شخصی، توجه و یاد الهی، نفی سلطه های شیطانی و دیگر اصول اجتماعی نظام اسلامی و نیز اخلاق و رفتار شخصی و تقوای سیاسی و شغلی، همه و همه ملهم و زاییده آن جهان بینی و برداشت کلی از جهان و انسان است.

اسلام نظام های مبتنی بر زور و قلدری و زاینده ی ظلم، جهل، اختناق، استبداد، تحقیر انسان و تبعیض نژادها، ملت ها، خون ها و زبان ها را رد می کند و غلط می شمرد، و با هر آن نظام و کس که به ستیزه ی نظام اسلامی کمر بندد، با شدت و مقاومت می ستیزد، و بجز آنان با همه ی انسان ها - چه هم کیش و چه ناهم کیش - به محبت و مساعدت امر می کند.

بر چنین پایه ها و با چنین هدف هایی انقلاب اسلامی در ایران پدید آمد، و نظام جمهوری اسلامی را بنا نهاد.

بسیاری پیدایش انقلاب اسلامی در بهمن 57 را ریشه جویی کرده، و بسیاری به خطا در فهم درست این مسأله دچار شده اند.

ما این پدیده ی عظیم را از جمله ناشی از نارسایی سیستم های موجود جهان و پوچ در آمدن شعارهای آزادی، دموکراسی و برابری در این سیستم ها میدانیم.

اسلام در این تاریکی دلهره آمیز توانست از لابه لای غبار توهم و تحریفی که پیرامونش در طی چند قرن برانگیخته بودند برق بزند.

در ایران این برق به درخششی و سپس به طوفانی انجامید، و در بسیاری از نقاط دیگر جهان هنوز باید چشم به راه حوادث بود.

نهضت بیداری مسلمانان در بسیاری از کشورهای اسلامی بر خلاف آنچه تصور و تبلیغ می شود فرزند انقلاب اسلامی ایران نیست، برادر آن است.

ایران در یکی از حساس ترین نقاط استراتژیک جهان قرار گرفته است؛ با تاریخی و پیشینه ی علمی و فرهنگی و نیز ذخایری کم نظیر، و انقلاب اسلامی ایران بر ضد رژیمی برپا شد که آن همه را در خدمت منافع قدرت های سلطه گر جهانی و در بیست وپنج سال اخیر بیش از همه در خدمت رژیم ایالات متحده ی آمریکا گذاشته بود.

هیچکس از خود ملت ایران به دارایی های مادی و معنوی آن محتاج تر نبود، اما این همه از او باز داشته می شد.

ادعاهای دهان پرکُن آنان دروغ و فریب بود، هر چند دستگاه های تبلیغاتی غرب - مخصوصاً آنچه به صهیونیست ها مربوط می شود - به آن آب و تاب زیادی می دادند.

انقلاب اسلامی بر ضد چنین رژیمی و با هدف هایی بزرگ و استوار پدید آمد.

از آن روز نزدیک به نُه سال می گذرد، اما همچنان مسائل زیادی برای گفتن هست.

درباره ی ما و انقلابمان و اصول و نقطه نظرهایمان بیش از معمول سخن مغرضانه یا جاهلانه گفته شده است.

در انقلاب ما چند نقطه ی اختصاصی هست که می توان آن را استثنایی از سرگذشت معمولی انقلاب ها شمرد.

من به آن نقطه ها می پردازم، و در پایان پیام خودمان را خواهم گفت.

اول؛ این انقلاب حتی در شروع خود صد درصد مردمی بود، نه یک گروه چریکی مسلح، نه یک حزب فعال سیاسی نظامی، نه گروهی از افسران انقلابی و آزادیخواه و نه هیچیک از دیگران انواع رایج و معمولی - که تحولات انقلابی کشورها را پدید می آورند - در انقلاب ما وجود و حضور و فعالیت نداشتند، فقط مردم بودند و مردم، آن هم کاملاً بی سلاح که در تهران و همه جای دیگر چنان فضا را و خیابان ها را و محیط زندگی شهری را از وجود و حضور و شعارهای انقلابی خود پر کردند که دیگر جایی برای هیأت حاکم و حکومتش باقی نماند؛ و آنان مجبور شدند یکی یکی و دسته جمعی از کاخ ها و مراکز اقتدار خود و سپس از کشور خارج شوند.

شاه، نخست وزیر، بزرگان ارتش، وزرا و دیگر سر جنبانان هر کدام که توانستند از مردم گریختند.

این پس از آن بود که در مدتی بیش از یک سال آنان با استفاده از همه ی توانایی خود - سیاسی، نظامی، پلیسی - کوشیده بودند مردم را متفرق سازند؛ و به خانه ها یا مراکز کارشان برگردانند، و در این مدت هزاران نفر از مردم جلو چشم دیگران در خیابان، در مسجد، در دانشگاه، در محیط کار کشته شده بودند؛ اما حضور مردم روزبه روز بیشتر شده بود.

در آخرین ماه ها خشونت دستگاه بیشتر و متقابلاً حضور مردم هم بیشتر شد.

رژیم که زیر فشار خشم مردم دست از جان شسته قادر به مقاومت نبود، مجبور شد بزرگترین امتیاز خود را بدهد.

شاه رفت؛ و بعد از آن عقب نشینی هایش پی در پی و سریع شد.

رهبر بزرگ انقلاب - که کلمه به کلمه ی سخنانش به تک تک ملت روح و آگاهی و درس می داد - به اتکای خداوند متعال - که همه ی قدرت ها در ید قدرت اوست - و با اعتماد به همین اراده ی عظیم و خدشه ناپذیر مردم دولت انقلاب را تشکیل داد.

دولت ستمشاهی خود به خود و بی آن که راه دیگری داشته باشد مسند را رها کرد و گریخت.

آخرین سنگرها، پادگان های خالی از سرباز و افسر بود، آنها هم گریخته بودند، و بسیاری به صف مردم پیوسته.

در آخرین لحظات چند پادگان اندکی مقاومت کردند، اما بیهوده.

در آن جا هم مردم حضور داشتند، و معجزه ی این انقلاب پیروزی مردم بود.

تنها پس از سقوط پادگان ها بود که مردم به اسلحه دست یافتند، اما آن روز دیگر نظام پادشاهی سقوط کرده بود؛ این سلاح ها برای مراقبت از نهال نو رس انقلاب به کار گرفته شد.

مردم - جوانان و پیران، زنان و مردان - تنها کسانی بودند که رژیم پهلوی را - که به نظر قوی و کاملاً مسلح می رسید، و از پشتیبانی بزرگترین قدرت ها برخوردار بود - شکستند، و نظام جمهوری اسلامی را بر سر کار آوردند.

سلاح آنان ایمانشان، اراده ی نیرومندشان و خونشان بود، و خون بر شمشیر پیروز شد.

سیاست پیروزی خون بر شمشیر همان سیاست مقاومت مظلومانه است.

رهبر ما پیش از پیروزی انقلاب آن را اعلام کرد، و اولین معجزه ی آن پیروزی بر رژیم سر تا پا مسلح شاه بود، که کاملاً حمایت آمریکا و غرب را نیز با خود داشت؛ و پس از آن نیز پیروزی هایی داشت که برخی حتی از غلبه بر رژیم شاه نیز بزرگ تر بوده اند.

این تجربه ای بی نظیر لااقل در یک قرن اخیر بود و خوب است مورد تأمل و دقت قرار گیرد، هم از سوی کشورهای زیر سلطه و هم نیز از سوی قدرت های سلطه گر جهانی.

دوم؛ این انقلاب متکی به دین بود، به اسلام.

بسیارند انقلاب هایی که ریشه های مبارزاتی آن از ایمان دینی تغذیه کرده است، هر چند در ساختار انقلاب این ایمان چندان یا هیچ به حساب نیامده است.

اما انقلاب ما همه چیزش را، هدف ها را، اصول را، و حتی روش های مبارزاتی را و نیز شکل نظام نوین و نوع اداره ی آن را از اسلام گرفت.

این ابعاد شگفت آوری به انقلاب می بخشد، و تعریف تازه ای از پیروزی آن ارائه می دهد.

چه اسلام به خاطر دارا بودن این ظرفیت عظیم انقلابی و سازندگی اکنون حداقل صد و پنجاه سال است که مورد تهاجم قدرت های استعمارگر و عوامل مرتجع و زبون آنان بوده است.

به علاوه اسلام در بیش از پنجاه کشور و میان یک میلیارد انسان یک ایمان مقدس، یک دین الهی است.

پیروزی انقلابی که روح و محتوایش اسلام است در حقیقت پیروزی بر همه ی آن مهاجمان و در عرصه ی زندگی همه ی این یک میلیارد است.

صدها میلیون مرد و زن - مرد و زن مسلمان - در ده ها کشور از پیروزی انقلاب ما احساس پیروزی کردند.

این خصوصیت همچنین راه عقب نشینی، شکست، ضعف و ترس را بر مردم و رهبر انقلاب و مدیران آن می بندد.

در راه خدا شکست نیست، تا ضعف و ترس و عقب نشینی باشد.

سوم؛ عدم اتکا به شرق یا غرب، خصوصیت استثنایی دیگر این انقلاب بود و هم اکنون نیز سیاست قاطع نظام انقلابی ماست.

این خود یکی از مظاهر اعتقاد و اتکا به خدا در همه ی صحنه های حیات فردی و اجتماعی ماست.

امروز تفکر مسلط بر دنیای سیاست در سراسر جهان این است که بدون اتکا به یکی از قطب های قدرت نمی توان در صحنه ی سیاست معاصر زنده ماند.

اگر در شدت و ضعف این اتکا اختلاف نظر باشد، در اصل آن حرفی نیست.

حتی آنان که در اندیشه عدم اتکا و عدم تعهد را پذیرفته اند، معتقدند در عمل نمی توان چنین بود.

انقلاب ما در چنین جوی یک فلسفه ی جدید را عرضه کرد، و تا امروز به آن پایبند ماند.

انقلاب ما ثابت کرد که می توان قدرت های سلطه گر را به خود راه نداد، و قلدری آنان را جدی نگرفت، و به آنان باج نداد.

مشروط بر این که نقطه ی اتکایی قوی تر از هر قدرت مادی را باور داشت - خدا را - ما دانسته ایم که برای این عقیده و این راه بهای سنگینی نیز باید پرداخت، و خود را آماده کرده ایم.

بگذار این تجربه ملت ها را به استقلال واقعی و خدشه ناپذیر و در نهایت نفی کامل سلطه های بزرگ جهانی رهنمون شود.

روند کنونی تقسیم قدرت بشریت را به آینده ی باز هم تلخ تری تهدید می کند.

چهارم؛ یک خصوصیت استثنایی دیگر نیز در انقلاب ما بود و هست و آن خصومات ها و ضربه های استثنایی علیه آن است.

هیچ انقلابی از دشمنی نظام سلطه در جهان برکنار نمی ماند؛ اما تنوع، عمق، گستردگی و خشم آلودگی خصومت هایی که در طول نُه سال با ما شده، حکایتی استثنایی و شنیدنی است.

هنوز انقلاب به پیروزی نرسیده بود که دشمنی با آن شروع شد، و بیشتر از سوی آمریکا.

دست اندرکارانی که گذشت زمان را مجوز افشای رازهای نهان دانسته اند، امروز اعتراف می کنند که در ماه های آخر عمر رژیم ستمشاهی دستگاه ریاست جمهوری آمریکا مشاور امنیتی رییس جمهور و شخص او به شاه دلگرمی می داد و او را تشویق به قاطعیت می کرده اند.

مقصود از این قاطعیت همان چیزی است که بعدها به صورت مشخص تر در گفته های شخصی بنام ژنرال هایزر شنیده شد.

شخصی که با مأموریت ویژه از سوی رییس جمهور آمریکا به تهران آمده بود.

از نظر او و طبق توصیه هایی که به او شده بود، باید رژیم شاه ولو به بهای کشته شدن ده ها هزار نفر محفوظ بماند.

با این استدلال موجّه که این بهتر از آن است که بعدها چند برابر این کشته شوند.

به نظر رژیم ایالات متحده ی آمریکا این فرض که با عدم مداخله ی آمریکا در امور داخلی ایران می توان خون ده ها هزار نفر در آن روز و چند برابر آن را پس از آن بر زمین نریخت، کاملاً مردود بوده است.

یقیناً ناکام ماندن مأموریت هایزر و فرار او از تهران و به دام افتادن یا فراری شدن همه ی کسانی که آمریکا برای اجرای آن نقشه ی شوم به آنها امید داشت، دلیلی جز کوبندگی موج انقلاب و قدرت عظیم ملتی که برای خدا قیام کرده و از هیچ چیز جز خدا نمی ترسد نداشت.

این دشمنان انقلاب نبودند که کوتاه آمدند، این انقلاب بود که هر دشمنی را از میدان میراند.

دشمن قبلاً نیز به دست شاه خائن هر فشاری را که ممکن بود وارد آورده بود.

پس از پیروزی انقلاب توطئه های خصمانه به شکل های دیگری آغاز شد؛ اولین کار تلاش همه جانبه برای نفوذ دادن ایادی دشمن در مدیریت های انقلاب بود، و سپس با استفاده از جو باز سیاسی پس از یک دوره ی اختناق چند ده ساله سازماندهی احزاب و گروه های مخالف انقلاب.

در مورد اول این نمونه جالب است، که مهره ی سرسپرده ولی نه چندان معروفی - که چند هفته پس از پیروزی انقلاب در دادگاه انقلاب خائن و مجرم شناخته شد - در اولین روزهای پیروزی با برانگیختن وسایل و وسایطت توانست فرمانده نیروی هوایی شود؛ و در مورد دوم کافی است گفته شود که طیفی از سلطنت طلب تا کمونیست و از تجزیه طلب تا پان ایرانیسم را شامل می شد، و لازم است که فراموش نشود که برخی سفارتخانه های مقیم تهران از جمله سفارت آمریکا، مرکزی برای هدایت و حمایت بعضی از این گروه ها بودند.

تروریسم خشن یکی دیگر از خصومت های انتقام آمیز با انقلاب بود.

گروه های فاقد پایگاه مردمی با دزدی سلاح و مواد - که آن روزها کار دشواری نبود - و پس با پشتیبانی دولت های خارجی بزرگترین شبکه ی تروریستی را در ایران ایجاد کردند.

ترور فردی و جمعی، انفجارهای مهیب، هواپیما ربایی، آدم ربایی، شکنجه و کشتارهای هولناک، کاری بود که به دست چندین گروه تروریستی مورد حمایت و تشویق دشمنان بزرگ انقلاب در ایران اتفاق افتاد.

قربانیان این موج قساوت و خشونت را همه ی قشرها تشکیل می دادند؛ از بزرگترین مدیران انقلاب و کشور تا افراد عادی جامعه - کارگران، زحمتکشان، زنان و کودکان و رهگذران بی خبر - امروز افراد و سران همان تروریست ها - که غالباً مسؤولیت جنایات خود را نیز بر عهده گرفته اند - در آمریکا و فرانسه و برخی دیگر از کشورهای غربی مصونیت و زندگی راحت دارند، و بنام اپوزسیون انقلاب نامیده می شوند؛ و آن کشورها غالباً جمهوری اسلامی را به تروریسم متهم می کنند.

از شگفت ترین بازی های سیاست این است، که مظلوم ترین قربانیان تروریسم کور و خشن به تروریسم متهم می شود، آن هم از سوی کسانی که خود در پیش راندن تروریست ها به سوی آن و سپس پناه دادنشان نقشی بزرگ داشتند.

من به عنوان رییس جمهور و خدمتگزار کشورم و بنام کسی که خود نیز هدف یکی از این جنایت های خشن قرار گرفته و خدا آن را ناکام گذارده، افتخار می کنم که ملتم در برابر این قساوت ها نلرزید؛ و حوادث بی نظیری که فقط در یکی از آنها هفتادودو نفر از رهبران و کارگزاران بلند پایه ی انقلاب - شامل چند وزیر، چندین نماینده ی مجلس، تعدادی مسؤولان بزرگ و شخصیت کم نظیر انقلاب - شهید بهشتی - و در یکی دیگر رییس جمهور و نخست وزیر - با هم به شهادت رسیدند، تنها ایمان و توکل او به خدا و خشم انقلابی اش را افزایش داده است.

کودتا تجربه خونین سنتی و معمول قدرت ها با همه ی انقلاب ها نیز در ایران بارها سازماندهی شد، و در یک مورد تا مراحل بسیار نزدیک و خطرناک پیش رفت، و اگر هوشیاری مأموران و کمک مردم نمی بود باید همان پیش بینی ژنرال امریکایی اتفاق می افتاد.

حمام خون و کشتارهای میلیونی آن هم بیش از یک بار.

بزرگترین، دردناک ترین و فاجعه آمیزترین خصومت دشمنان ما به راه انداختن جنگ تحمیلی بود.

تحریک حس جاه طلبی یک همسایه، تشویق او به حمله و دلگرم کردن او به پشتیبانی و کمک.

امروز دیگر پس از گذشت هفت سال همه به روشنی می توانند یقین کنند که حمله ی ارتش عراق در 31 شهریور 59 - یعنی 19 ماه پس از تشکیل جمهوری اسلامی - که با ده لشگر و صدها فروند جنگنده از زمین و هوا و دریا انجام شد، بجز توسعه طلبی و انضمام بخشی از ایران به عراق چیزی که بارها در کتب و مطبوعات عراقی یا غیر عراقی جیره خوار به آن تصریح شده، شکست انقلاب و سرنگونی جمهوری اسلامی را هم هدف گرفته بوده است.

آنها بارها هر دو هدف را به صراحت گفته و خود را افشا کرده اند.

نتایج بزرگی که عراق از این پیروزی - از پیروزی این حمله - می توانست به دست آورد، غیر از تثبیت وضع داخلی اش ظهور در صحنه ی منطقه و حتی در عرصه ی عربی به عنوان یک قدرت فائقه بود، و این برای بی سر و پایان حاکم بر عراق چیز زیادی است؛ و نیز دستیابی به مرز قابل توجهی در حوزه ی بسیار مهم خلیج فارس.

با این پیروزی که نا گریز می باید شکست ایران و تجزیه ی آن و سقوط نظام جمهوری اسلامی را همراه داشته باشد، قدرت های سلطه اندیش نیز به هدف بزرگی می رسیدند.

حذف نظامی که با ظهور خود معادلات سیاسی اقتصادی منطقه را عوض کرده، و دست استکبار - مخصوصاً آمریکا - را از کشور بزرگ ایران کوتاه کرده بود.

برای آمریکا و بعضی دیگر در صورت شکست ما آب رفته به جوی بر می گشت، و همان داستان همیشگی نفوذ اقتصادی و سیاسی و غیر و تکرار می شد.

ما اول غافلگیر شدیم، این را اعتراف می کنیم.

سرگرمی به مسائل بیشمار انقلاب در داخل کشور و عدم تجربه ی کافی آن را بر ما تحمیل کرد؛ ولی ویژگی های انقلاب به دادمان رسید.

ظرف چند ماه مردم و نیروهای مسلح با حضور و تلاش معجزه آسای خود حماسه ی بزرگی آفریدند، و بخش مهمی از سرزمین های مغضوب آزاد شد، ولی فاجعه ای که در این مدت اتفاق افتاده بود حقیقتاً غیر قابل وصف است.

چه شهرهای آبادی همچون خرمشهر، آبادان، هویزه، قصرشیرین که با خاک یکسان شد، و تنها شهر دزفول مورد اصابت یکصد و هفتادوسه موشک زمین به زمین قرار گرفت.

چه روستاهای آبادی که از آن حتی دیوار نیمه خرابی برجای نماند؛ چه کارخانه هایی که به آهن پاره ای تبدیل گشت، و چه مزارعی که در آن نشانی از آبادی نماند، و چه آثار گران بهای فرهنگی که مورد آسیب قرار گرفت و از همه عزیزتر چه جان های گرامی و انسان های بیگناه که به قتل رسیدند.

ارتکاب جنایات جنگی از حمله ی وحشیانه به مناطق مسکونی غیرنظامی تا کشتار بیرحمانه ی هزاران کودک و زن بی دفاع و به اسارت گرفتن مسافران عادی در جاده های اشغالی در هفته های اول جنگ و زیر پا گذاشتن تعهدات و مقررات بین المللی و به کارگیری حجم گسترده ای از سلاح های شیمیایی و بمباران کشتی های تجاری، هواپیماهای غیرنظامی و مسافربری، قطارهای مسافران عادی، از جمله ی کارهای همیشگی و شناخته شده ی عراق در طول این جنگ است.

ملت ایران در اولین وهله ای که پس از تلاش های آغازین جنگ توانست حوادث را مورد تدبّر و جمع بندی قرار دهد، به حقیقتی تلخ دست یافت؛ و آن این که بنیان امنیتی که با اعتماد بر قول و قرار عنصری متجاوز و آتش افروز نهاده شده باشد، بسی سست و بی اعتبار است؛ و اعتماد به چنین امنیتی ساده لوحانه و غیرمنطقی است.

رییس رژیم عراق صریحاً اعلام می کرد که قرارداد قبلی اش با دولت ایران در سال 1975 معروف به قرارداد الجزایر، چون در هنگام ضعف عراق بوده اکنون لازم الاجرا نیست؛ قرارداد را پاره کرد و پس از روزهای معدودی حمله را آغاز نمود.

این برای ملت ما درسی تلخ و آموزنده بود.

از آن لحظه ملت بیدار و انقلابی ما تصمیم خود را گرفت و هدف های خود را مشخص کرد.

این هدف تنها باز پس گرفتن زمین های اشغالی یا گرفتن غرامت جنگی نبود - هر چند که این هر دو حق مسلم ملت ایران بود و هر چند که بسی خسارت ها قابل جبران نبود - بلکه هدف مهم تر تنبیه متجاوز و برچیدن بساط تجاوز بود.

با طرح مسأله ی تنبیه متجاوز ما نه فقط تکیه گاه مطمئنی برای امنیت ملی خود جست و جو می کردیم، بلکه این برای همه ی منطقه متضمن امنیت و ثبات بود و هست.

اگر یک بار متجاوزی به دلیل تجاوز از سوی خانواده ی بین المللی مجازات شود، می توان مطمئن شد که دست کم تا سالیانی این انگیزه - که همواره در عناصر شرور و فرصت طلب قابل جست و جو است - فرو خواهد نشست؛ و منطقه و یا شاید جهان مصیبت های یک جنگ متجاوزانه و بی دلیل را تحمل نخواهد کرد.

دادگاه نورنبرگ توانسته است بیش از چهل سال صلح و امنیت اروپای جنگ خیز را تضمین کند.

چرا نباید از آن تجربه استفاده کرد؟ قدرت های بزرگ حتی در هنگامی که هزاران کیلومتر مربع از خاک ما در زیر چکمه های اشغالگران متجاوز بود، با استفاده از ابزار فوق العاده نیرومند تبلیغات ما را زیر فشار قرار بدهد.

این بدان معنا بود که ما بخشی از وجود خود را، بخشی از شرف خود را در زیر دست و پای دشمن رها کنیم و به امید بازگرداندن آن به دریوزگی این یا آن کمیته ی بین المللی برویم.

برای یک ملت بزرگ و پرافتخار انقلابی هیچ اهانتی از این بالاتر نیست.

بیهوش ترین انسان های عالم هم برای رد چنین پیشنهاد ظالمانه ای سرگذشت غم انگیز و خون بار ملت فلسطین را به عنوان دلیلی بزرگ و زنده در پیش روی خود دارند.

اگر آتش بس های تحمیلی و وعده های فریبنده و پوچ توانسته است ملت فلسطین را به حق واضح و مسلم خود برساند، هر ملت دیگر را هم خواهد رساند.

ما امروز هم - که بیشترین بخش از سرزمین های اشغالی را با مجاهدت قهرمانانه ی ملت خود و با نثار هزاران جان عزیز آزاد کرده ایم، و البته هنوز بخش هایی از آن جمله نفت شهر در تصرف ارتش متجاوز است - مهمترین هدف خود را تنبیه متجاوز می شماریم.

و امروز با نگاه به سرمایه ی عظیم و غیرقابل جبرانی که جنگ تحمیلی از ما گرفته، بیش از همیشه به آن اهمیت می دهیم؛ و هر دستاورد دیگری را بدون آن برای ملت خود خسارت میدانیم.

ما که بار سنگین جنگ تحمیلی هفت ساله ای را بر دوش داریم از هر کسی به صلح تشنه تریم.

اما صلح را، صلح پایدار را فقط در سایه ی مجازات تجاوزگری که گناه تجاوز را با گناهان فراوان دیگر در جنگ همراه کرده، قابل دسترسی میدانیم و بس.

امروز نیز مانند سال 1975 عراق در موضع ضعف است، و این را همه ی دنیا می داند.

صلحی که امروز از سوی آن رژیم قبول شود چند سال بعد، آنگاه که وی به خود گمان قدرت ببرد در یک لحظه دود خواهد شد، و منطقه را دوباره آتش جنگ فرا خواهد گرفت.

تنها تضمین برای آینده آن است که متجاوز مجازات شود.

صلح بی شک کلمه ای زیبا و جذاب است؛ تا آن حد که آتش افروزان بزرگ بین المللی و پدید آورندگان سلاح های جهان سوز نیز بدان علاقه نشان می دهند، و ریاکارانه از آن دم می زنند.

اما به نظر ما عدالت - واژه ای که زورمندان و متجاوزان همواره با ترس و احتیاط بدان می نگرند - از صلح بالاتر و مهم تر است.

ای بسا مظلومانی که زندگی را و رفاه را و صلح را به خاطر رسیدن به عدالت فدا کرده اند، اینها همواره قهرمان شناخته شده اند.

شهرهای اروپا هنوز به مقاومت خود در برابر تجاوز هیتلری افتخار می کنند، و لیننگراد هنوز به خودسوزی اش که ارتش ناپلئون را ناکام و مبهوت کرد و به مقاومت چهار ساله اش در محاصره ی مهاجمین نازی به خود می بالد.

سازمان ملل بخصوص بنا بر اولین ماده ی منشور خود موظف به تأمین عدالت در شکل ویژه اش - یعنی مقابله ی با متجاوز - است.

ما همین را از دنیا و از سازمان ملل می طلبیم.

قدرت های بزرگ ریاکارانه این جنگ را - که بر ما تحمیل شده - بی معنا می نامند و این در حالی است که خود همواره از آغازگر متجاوز آن حمایت نظامی، سیاسی و اقتصادی کرده اند.

شک نیست که به راه انداختن چنین جنگی همواره بی معناست، ولی آنان تا وقتی هنوز متجاوز از دست یافتن به هدف های شوم اش مأیوس نشده بود چنین تعبیری نمی کردند.

اما امروز این جنگ برای ملت ما دارای معنایی بسیار مهم است.

کوشش مجاهدت آمیز و فداکارانه برای سوزاندن ریشه ی تجاوز و اثبات این که یک ملت قادر است که علی رغم خواست قدرت های بزرگ از انقلاب و ثبات و شرف خود دفاع کند.

ملت ما با فداکاری و ایثار خود در حال شکستن و ابطال معادله ای است که همیشه مشوق تجاوز و جنگ بوده است، و آن معادله این است که تکیه بر سلاح پیشرفته و تکیه بر حمایت قدرت ها تضمین کننده موفقیت است.

ملت ایران در مدت این هفت سال پاسخ به سوال بزرگی را جست و جو کرده است.

من مایلم از این تریبون آن سوال را مطرح کنم.

سوال این است، که چرا دولت هایی که به روشنی و قاطعیت دانسته اند که رژیم عراق برافروزنده آتش جنگ و اقدام کننده ی به تجاوز است - و کم نیستند کسانی که این حقیقت را می دانند - چرا در مقابل این جرم بزرگ و گناه بین المللی سکوت کرده اند؟ و چرا رسانه های گروهی عالم مسؤولیت عظیم خود در برابر وجدان بشریت و استیضاح تاریخ را در این مورد به فراموشی سپرده اند؟ ممکن است آشنایی به وضع رابطه ی سیاسی در دنیای امروز و هندسه ی معیوبی که سلطه ی قدرت های بزرگ در روابط جهانی به وجود آورده کلید حل این معما باشد، و این از نظر ملت ما پوشیده نیست.

اما سوالی که هیچ پاسخ قانع کننده ای برای آن نمی توان یافت این است که چرا شورای امنیت سازمان ملل، ارگانی که اساساً برای مقابله با تجاوز و تأمین امنیت بین المللی به وجود آمده، در قبال این تجاوز به کلی وظیفه ی خود را از یاد برد و حتی ضد آن عمل کرد؟ خوب است همه بدانند که شورای امنیت در شروع حمله ی عراق - که در جبهه ای به عرض هزار کیلومتر واقع شد - هیچ عکس العملی نشان نداد.

ارتش عراق ظرف یک هفته مرزهای بین المللی را درنوردید، و در برخی از نقاط تا عمق هفتاد، هشتاد و نود کیلومتر پیش رفت، و در آن مستقر شد، و چنانکه برخی از سران عراق گفتند، با این نیت که هرگز از آن خارج نخواهد شد.

تنها پس از این بود که اولین قطعنامه ی شورای امنیت صادر شد.

28 سپتامبر، 1980.

این قطعنامه نه به تجاوز اشاره کرد، نه به اشغال و نه بازگشت به مرزهای بین المللی را لازم شمرد؛ بلکه به جای این همه با کمال تعجب طرفین را به عدم توسل بیشتر به زور دعوت کرد.

این عبارت در حقیقت از آنچه تا آن روز توسط قوای قهریه ی عراق تصرف شده بود چشم پوشی می کرد، و فقط از او می خواست بیش از آن پیشروی نکند، و از ایران نیز می خواست که از جنگ برای عقب راندن متجاوز خودداری کند.

این اولین اقدام شورای امنیت بود، که در آن وظایف اصلی شورا - یعنی نگاهبانی از صلح و امنیت بین المللی به شکل زشت و تأسف انگیزی - بوسیله ی خود آن شورا پایمال می شد.

پس از آن شورای امنیت را سکوتی مرگبار فرا گرفت، و تا آزادی خرمشهر - عملیاتی که در آن ستون فقرات نیروهای اشغالگر شکست، و هزاران نفر از آنان به وضع ذلت باری اسیر شدند - جنگ خونین و مستمری را که خبرهای آن در صدر اخبار جهان بود فراموش کرد.

در این مدت قهرمانی های ملت ما و شکل گیری نیروهای رزمنده ی ما، سر بر آوردن یک نیروهای جوان، انقلابی و تعیین کننده را در منطقه خبر می داد، و قدرت های جهانی را از دست یافتن به هدف های شومی که در حمله ی عراق به ایران جست و جو می کردند به کلی مأیوس ساخت.

این بود که بار دیگر شورای امنیت به یاد جنگ ایران و عراق افتاد.

چند هفته پس از فتح خرمشهر دومین قطعنامه ی شورا صادر شد؛ 12 ژوییه، 1982.

این قطعنامه بازگشت به مرزهای بین المللی را درخواست می کرد؛ یعنی چیزی که بخش اعظم آن با فداکاری ملت ما و با شجاعت بی نظیر رزمندگان ما خود حاصل شده بود.

در این قطعنامه نیز نه سخنی از تجاوز، نه نامی از متجاوز، نه یادی از خسارت ها و چاره ای برای جبران آن و نه بالاخره تضمینی برای امنیت و ثبات حقیقی و تنبیهی برای عامل ناامنی وجود نداشت.

بار دیگر ما خود را در تلاش برای احقاق حق خود تنها یافتیم.

تا امروز شورای امنیت همواره در مورد جنگی که بر ما تحمیل شده با همین روش موضع گرفته است.

ابتکارات مستقل دبیرکل می رفت تا راه گشا شود، و سازمان ملل را در وصول به هدف های خود کمک کند، ولی از این امکان بهره ای گرفته نشد.

من در این جا لازم میدانم خوشنودی خودمان را از تلاش های ایشان ابراز دارم؛ و همچنین از نخست وزیر فقید سوئد آقای اولاف پالمه - که در سمت نمایندگی دبیرکل تلاش های دلسوزانه ای کرد - به نیکی یاد کنم.

سفر دبیرکل به تهران و مذاکرات سودمندی که پیرامون قطعنامه ی 598 انجام شد نیز گام دیگری در این راه بود.

ما آن مذاکرات را چنانکه گویا گزارش دبیرکل به شورای امنیت نیز از آن حکایت می کند واقع بینانه و راه گشا ارزیابی می کنیم.

با کمال تأسف احساس می شود که برخی از اعضای مؤثر شورای امنیت مایلند این حقیقت را مکتوم بدارند.

آنها همان کسانی هستند که از آغاز تلاش خود برای تصویب این قطعنامه را به انگیزه ی فشار بر جمهوری اسلامی جهت دادند.

ما نقطه نظرهای صریح خود را در این باب به دبیرکل منتقل کرده ایم، و انتظار داریم شورای امنیت بنا به وظیفه ی خود از امکانی که به وی ارائه شده به درستی استفاده کند.

آیا شورای امنیت برای تخلف از اولین وظیفه ی خود- یعنی مقابله با تجاوز که در ماده ی اول منشور از همه ی هدف های دیگر ارجح شمرده شده - استدلالی دارد؟ آیا برای مقابله با تهدید صلح و نقض صلح و توسل به زور مفاد مواد فصل هفتم چقدر عراق را تحت فشار گذارده است؟ بی طرفی کمترین چیزی است که جمهوری اسلامی - که خود قربانی تجاوزگری خونین و خسارت بار قرار گرفته - می تواند از شورای امنیت انتظار داشته باشد.

زیرا وظیفه ی آن شورا مقابله با تجاوز و حمایت از قربانی تجاوز است، و نه بی طرفی میان این دو؛ اما آیا شورای امنیت می تواند ادعا کند که در این رابطه حتی بی طرف بوده است؟ احساس ما این است که شورای امنیت تحت تأثیر خواست و اراده ی برخی از قدرت های بزرگ - مخصوصاً آمریکا - در موضعی چنین ناشایسته و محکوم شونده قرار گرفته است.

در این صورت باید گفت بنای امنیتی که به پشتیبانی چنین شورای امنیتی نهاده شده، کاخی پرزرق و برق از مقواست.

ملت ها - مخصوصاً ملت های جهان سوم و به ویژه آنان که مایلند کاملاً مستقل از ابرقدرت ها زندگی کنند - هرگز نمی توانند تضمین امنیت خود را از این شورای امنیت بخواهند.

خودداری از محکوم کردن عراق به عنوان متجاوز آتش جنگ تحمیلی را مشتعل نگاه داشته و حتی گسترش داده است.

اکنون خلیج فارس بخاطر حضور نظامی آمریکا و دیگر کشورهایی که به دنبال شیطان بزرگ و بنا به اصرار و فشار او وارد منطقه شده اند تبدیل به انبار باروتی خطرناک شده است.

من لازم میدانم مجمع عمومی سازمان ملل و نیز افکار عمومی ملت آمریکا را به خطر بسیار بزرگ و بسیار نزدیکی که اکنون رژیم آمریکا با اقدام اخیر خود در خلیج فارس همه ی دنیا را - و نه فقط منطقه را - با آن تهدید می کند، معطوف سازم.

دیروز ناوهای امریکایی یک کشتی تجاری ایرانی به نام ایران اجر را مورد حمله قرار داد.

پنج نفر کشته، چهار مجروح به جای نهاد؛ کشتی را تصرف و تعدادی را دستگیر کرد و به گروگان گرفت.

دیروز تلویزیون آمریکا این را به عنوان زدن یک قایق در حال مین ریزی پخش کرد، و طبق معمول به افکار عمومی دنیا دروغ گفت.

اما من اینک اعلام می کنم که این یک کشتی تجاری و موسوم به ایران اجر بوده است، و نه یک قایق تندرو جنگی.

این آغازی است برای حوادثی که بی شک عواقب تلخ آن به خلیج فارس منحصر نخواهد ماند، و مسؤولیت همه ی پیشامدهای بعدی به عهده ی شروع کننده یعنی آمریکاست.

آیا ادعاهای بیتابانه ی آمریکا برای صلح در خلیج فارس را باید باور کرد؟ یا این آتش افروزی عملی و آشکار را؟ من صریحاً اعلام می کنم که آمریکا پاسخ این اقدام زشت را دریافت خواهد کرد.

این تنها یکی از دنباله های شوم جنگ تحمیلی و نتیجه ی ناتوانی شورای امنیت در مقابله با تجاوز عراق است.

اگر شورای امنیت عراق را به خاطر شروع جنگ تحمیلی و سپس شروع جنگ شهرها و آنگاه شروع جنگ کشتی ها محکوم می کرد، امروز آمریکا نمی توانست علی رغم فشار افکار عمومی جهان و حتی داخل آمریکا دست به چنین تهدید آشکاری علیه صلح و امنیت جهانی بزند؛ آن هم بلافاصله و علی رغم قطعنامه ی 598 که خود عامل اصلی برای تهیه و صدور آن بود.

آیا قطعنامه ی 598 فقط برای فشار بر جمهوری اسلامی تهیه شده است؟ من باید به همه ی جهان و مخصوصاً به ملت بزرگ آمریکا اعلام کنم، که حضور نظامی تهدید کننده ی آمریکا در خلیج فارس تنها یکی از خصومت های آشکار رژیم ایالات متحده با ملت ماست.

تاریخ ملت ما در فصلی سیاه، تلخ و خونین آمیخته به انواع دشمنی ها و کینه ورزی های رژیم آمریکاست.

بیست وپنج سال حمایت از رژیم دیکتاتور و جلاد پهلوی، با آن همه جنایاتی که وی نسبت به ملت ما مرتکب شد.

غارت اموال این ملت با همدستی شاه، مقابله ی جدی با انقلاب در آخرین ماه های عمر رژیم شاه و تشویق وی به سرکوب تظاهرات میلیونی مردم.

کارشکنی نسبت به انقلاب به وسایل گوناگون در اولین سال های پیروزی، تماس تحریک آمیز سفارت آمریکا در تهران با عناصر ضدانقلاب، کمک به کودتاچیان، کمک مستمر به عناصر تروریست و ضدانقلاب در خارج از کشور، بلوکه کردن نقدینه ها و اموال ایران و عدم تحویل اجناسی که بهای آن مدت ها قبل دریافت شده است، عدم تحویل اموالی که شاه از بیت المال برداشته و به نام خود در بانک های آمریکا گذارده بود، تلاش برای محاصره ی اقتصادی و ایجاد جبهه ی متحد غرب علیه ملت ما، حمایت آشکار و مؤثر از عراق در جنگ علیه ما و بالاخره لشگرکشی بی منطق قلدرمآبانه به خلیج فارس و در خطر قرار دادن جدی امنیت و آرامش منطقه.

اینها بخشی از ادعانامه ی ملت ما علیه رژیم ایالت متحده ی آمریکاست.

ادعا نامه ای که می تواند کلیه ی ادعاهای صلح طلبی و اظهارات سران این رژیم در مورد حُسن نیّت نسبت به جمهوری اسلامی را - که ظاهراً هدفی جز حل مشکلات داخلی شان ندارد - مورد تردید جدی قرار دهد.

آخرین نمونه از طومار خصومت های آمریکا با ملتمان فاجعه ی خونینی است که نسبت به حجاج بی دفاع و مظلوم در سرزمین مقدس مکه و در حرم امن الهی آفریده شد؛ و در آن نزدیک چهارصد ایرانی و غیرایرانی - که اکثراً زنان بودند - به شهادت رسیدند، و چندین برابر مجروح و مصدوم و مضروب شدند.

بنا به قرائنی دست آمریکا در این فاجعه ی بی نظیر تاریخی مؤثر بوده است.

آیا رژیم آمریکا و دست نشاندگان سعودی اش برای کشتار این تعداد زن و مرد مظلوم و بیگناه پاسخ قانع کننده ای می توانند ارائه دهند؟ بی شک فاجعه آفرینان برای توجیه عمل خود ناگزیرند بهانه ای بتراشند و تهمت هایی بزنند؛ اما طبیعت حادثه ای که یک طرف آن قریب به چهارصد تن مسافر کشته و بیشتر بانوان است، و یک طرف پلیس محلی مسلح به مسلسل و چماق و گاز سمی، راه هر بهانه را می بندد.

درست است که خون، خونی که به ناحق و از سر ظلم و قساوت ریخته شود، پیام رسایی را - نه فقط برای امروز که برای همه ی زمان ها - با خود حمل می کند، و دست خونریز را افشا می کند؛ اما حادثه ی مکه از این جهت که هماهنگی سیاست آمریکا با ارتجاع عرب را نشان می دهد، و پرده از پنهان کاری های این دو در منطقه ی خلیج فارس بر می دارد، دارای ابعادی جهانی است؛ و درخور آن که در مجامع بین المللی به دقت در آن نگریخته شود.

من لازم میدانم موکدا بگویم، که این ادعانامه علیه سردمداران رژیم آمریکاست، و نه علیه ملت آمریکا؛ که خود در صورت اطلاع از آنچه دولتش با ملتی کرده پای آن ادعانامه را امضا خواهد کرد.

ملت ما نشان داده است که به هدف های خود مؤمن و در راه آن تا سرحد نثار جان ایستاده است.

چنین ملتی از آمریکا و از هیچ قدرتی نمی ترسد، و به یاری خدا نشان خواهد داد که پیروزی از آن حق و مؤمنان به حق است.

آقای رییس، آقای دبیرکل، حضار محترم، این بود سرگذشت انقلاب ما.

انقلابی که اگر موج امیدی گسترده میان ملت های رنج دیده از سلطه ی استکبار جهانی پدید آورد، موج مخالفتی به همان گستردگی نیز میان قطب های سلطه ی بین المللی ایجاد کرد.

و این مخالفت ها هر چند جدی، عمیق و متنوع بود، نتوانست نهالی را که ریشه در اعماق داشت و روزبه روز استوارتر می شد، از پا بیاندازد؛ هر چند سنگ و زخم فراوان به آن زده شد.

اکنون همه ی دنیا ببیند و می بیند که ما به رغم عنف سلطه ها زنده ایم و زنده خواهیم بود.

سنت های الهی در تاریخ این را حکم کرده و جز این نخواهد بود، و این زنده ترین و گویاترین پیام ماست.

نظام سلطه همواره خواسته است عکس این را ثابت کند، و اداره ی خود را برای ملت ها و کشورهای جهان سوم سرنوشت ساز بداند؛ ما این را تخطئه کردیم.

شک نیست که نظام سلطه حیات و استمرار جمهوری اسلامی را نمی خواست، ولی اراده ی ما غالب شد.

پیام ما به همه ی ملت ها و دولت های که می خواهند مستقل و بی اعتنا به خواست و اراده ی سلطه های بزرگ جهانی بمانند، این است که از آنان نترسند، و به خود و ملت خود اعتماد کنند.

انقلاب ما همچنین پیام بزرگ خود را نفی نظام سلطه در جهان می داند.

امروز عملاً جهان میان قدرت های بزرگ و سلطه گر تقسیم شده است، و آنان خود را صاحب اختیار دنیا می شمارند.

به اعتبار دیگر جهان به دو بخش سلطه گر و سلطه پذیر تقسیم شده است، و بخش اول خود را مالک سرنوشت بخش دوم می داند.

نظام سلطه عبارت از وجود همین روابط نابرابر میان این دو بخش از جهان است.

نظام سلطه به میل خود انقلاب ها را نفی و برای رژیم های انقلابی مشکل تراشی می کند.

نیکاراگوئه و کشورهای انقلابی جنوب آفریقا چند مثال زنده ی این حقیقت اند.

نظام سلطه علی رغم ملت ها برای آنان تصمیم می گیرد.

فلسطین مظلوم نمونه ی کامل و افغانستان نمونه ی دیگر این حقیقت اند.

نظام سلطه با مفاهیم به میل خود بازی می کند، و آن را بر طبق مصالح خود تغییر می دهد؛ و همه ی امکانات خود را برای جا انداختن آن به کار می برد.

تروریسم و حقوق بشر نمونه هایی از مفاهیم دست کاری شده اند.

نظام سلطه حتی مستقیماً به کشورهای مورد غضب خود حمله می کند.

نمونه های اخیر آن حمله ی آمریکا به لیبی و گرانادا است.

نظام سلطه برای همه ی دنیا و به عوض همه ی ملت ها تصمیم می گیرد.

نمونه ی دیروز آن هیروشیماست، و امروز هم رییس جمهور آمریکا به کار هولناک اسلاف خود افتخار می کند؛ با این استدلال که اگر ما این چند هزار را نمی کشتیم، بعداً ممکن بود بیشتر از آن در همه ی دنیا کشته شود، و بدین ترتیب دلسوزی قیّم مآبانه ی آمریکا نسبت به همه ی دنیا را به رخ می کشد.

نظام سلطه از رژیم های فاشیست و نژادپرست مانند اسراییل و آفریقای جنوبی حمایت می کند، و آنان را چون دست مسلح و خونریزی به جان ملت های مظلوم می اندازد.

لبنان مسلمان - که صبورانه و مقاوم در برابر تجاوزهای خباثت آمیز صهیونیست ها می ایستد - نمونه ی بارز و کشورهای خط مقدم جنوب آفریقا نمونه های دیگر آن اند.

نظام سلطه به خود حق می دهد که سازمان های بین المللی را زیر فشار قرار دهد؛ نمونه ی حاضر آن فشار آمریکا بر شورای امنیت و یونسکو است.

نظام سلطه منافع سلطه گران را مطلق و موجب نادیده انگاشتن منافع دیگران می شمارد؛ نمونه ی آن حضور تشنج زا و خطرآفرین ناوهای آمریکا در خلیج فارس است؛ که به استدلال حفظ منافع آمریکا و بدون توجه به منافع کشورهای منطقه انجام گرفته است.

و خلاصه نظام سلطه تبلیغات جهانی را در دست می گیرد و به کمک آن همه ی حقایق را واژگونه و همه ی این شیطنت ها را خدمت جلوه می دهد، و راه مقابله با خود از سوی افکار عمومی عالم را می بندد.

پیام ما به همه ی ملت ها و دولت های جهان سوم و نیز به ملت هایی که دولت های آنان خود به وجود آورندگان نظام سلطه اند این است که دنیا بیش از این نباید این وضع ناهنجار را تحمل کند.

باید به قدرت ها و دولت های بزرگ از سوی همه گفته شود در خانه های خودتان بنشینید، و دنیا را به همه ی مردم دنیا بسپرید، شما قیّم آنها نیستید.

در سازمان ملل دو تبعیض ناروا هست؛ حق وِتو و عضویت دائم در شورای امنیت؛ این دو تبعیض باید برداشته شود.

این تنها چیزی است که می تواند سازمان ملل و شورای امنیت را به راستی همان کانونی کند که همه ی ملت ها به آن دل ببندند، و مسائل فیمابین خود را در آن حل کنند؛ وگرنه همیشه مثل امروز شورای امنیت جایی خواهد بود برای صدور احکام بی اعتبار و دستورهای بی عمل و همیشه مثل امروز ملت ها احساس خواهند کرد که جایی برای حل مسائل بین المللی وجود ندارد، و خشونت تنها راه پیشبرد کارهاست.

پیام ما به دولت های جهان سوم آن است که تا نظام سلطه و وضع کنونی باقی است در راه اتحاد میان خود بکوشند؛
کلید واژه ها: سازمان ملل - رهبر معظم انقلاب - سازمان - زمان - نشست مجمع عمومی سازمان ملل - کشورهای غربی - حضرت آیت الله خامنه ای - مجمع عمومی سازمان ملل - تاریخی - انقلاب - آیت الله خامنه ای - استکبار جهانی - رژیم بعث صدام - رهبر - سالروز - انتقاد - غربی - شورای امنیت - رهبر انقلاب - ایشان - بین المللی - رییس جمهور - مجمع عمومی - سازمان ها - صدام حسین - رژیم - صدام - آیت الله - خامنه ای - استکبار

آخرین اخبار سرویس:
سید عبدالملک الحوثی: ماکرون آلت دست صهیونیست هاست

پلمب 3 تالار عروسی در بجنورد

مولوی نذیر احمد سلامی: فضای مجازی ظرفیت بی نظیری را در همگرایی جهان اسلام ایجاد می کند

بایدن طبق نظرسنجی ها انتخابات را می برد/وضعیت ترامپ تقریباً ناامید کننده است

لایحه رتبه بندی معلمان به دولت ارائه شد

مردم در محکومیت اهانت به پیامبر اعظم (ص) الحمدالله جلوتر از مسئولان هستند

کرونا و ماسک

کیش، الگوی وحدت مذاهب در کشور

دولت با طرح توزیع کالای اساسی مجلس مخالف است

ششمین پیش همایش کنگره بین المللی بزرگداشت علامه میرحامد حسین برگزار شد

پاسخ سخنگوی کمیسیون امنیت ملی به خبرساز شدن اظهاراتش در مورد تحریم ها

پویش«من رسول الله(ص) دوست دارم» در مدارس زرآباد کنارک

سازمان ملل: توهین به ادیان و نمادهای مقدس مذهبی منجر به دوقطبی و چندپاره شدن جوامع می شود

درگذشت یک پرستار به دلیل کرونا در بندرعباس

بازداشت فرماندار سقز تکذیب شد

اجلاسیه بزرگ نماز آذر ماه در سمنان برگزار می شود

قدردانی وزیر خارجه جمهوری آذربایجان از پیشنهاد ایران برای حل مناقشه قره باغ

پلمب 3 تالار عروسی در بجنورد

جزیره هنگام با مشارکت خیران صاحب درمانگاه می شود

نماینده مجلس: خیلی از مهاجرین دنبال بازگشت اند

لایحه رتبه بندی معلمان تقدیم دولت شد/ دستور معاون اول رییس جمهور برای بررسی سریع

دستور فوری جهانگیری برای برخورد با عوامل برگزاری جشن در مشهد

شهرهای کشور از نبود مدیریت یکپارچه رنج می برد

تکذیب خبر خرابی سردخانه رامشیر و نگهداری از میت با یخ!

سه تالار عروسی در بجنورد پلمب شد

برگزار نشدن نماز جمعه

سه تالار عروسی در بجنورد پلمب شد

طرح تحکیم وتعالی بنیان خانواده در شهرستان بندرماهشهر

پویش«من رسول الله(ص) دوست دارم» در مدارس زرآباد کنارک

یک سوم جمعیت جهان را کودکان تشکیل می دهند

تاکید وزیر آموزش و پرورش بر بهره گیری از ظرفیت بسیج

گورمز : تغییرات اساسی در ساختار جوامع انسانی را شاهد خواهیم بود

تحریم جدید آمریکا علیه ایران

بیانیه شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی به مناسبت هفته وحدت

عضو مجلس خبرگان رهبری: فضای مجازی ظرفیت بی نظیری را در همگرایی جهان اسلام ایجاد می کند

عضو کمیسیون اجتماعی مجلس: از آمریکا، استرالیا و هلند به من می گویند کمک کنم برگردند

توضیحات اسماعیلی درباره بازداشت 28 کارمند قوه قضاییه و 19 وکیل

محمدصادق نیک گستر دیدار با خانواده شهید امر به معروف محمد محمدی

آرزوی سلامتی روحانی برای قالیباف

نیکزاد: همه تلاش دولت و مجلس حل مشکلات اقتصادی مردم است

تکذیب خبر خرابی سردخانه رامشیر و نگهداری از میت یا یخ!

تاکید رییس سازمان زندان ها بر توسعه حقوق زندانیان

وبینار منطقه ای شرق و جنوب شرق آسیا با موضوع همکاری های اسلامی برگزار شد

الجزیره: بایدن طبق نظرسنجی ها انتخابات را می برد

رعایت محدودیت های کرونا در سمیرم، خوانسار و گلپایگان مطلوب است

وبینار منطقه ای شرق و جنوب شرق آسیا با موضوع همکاری های اسلامی برگزار شد

ارائه لایحه رتبه بندی معلمان به دولت

تفاهم نامه همکاری حوزه های علمیه و سازمان پدافند غیرعامل امضا شد

ویدئو | قماربازان در انتخابات 2020 آمریکا روی ترامپ شرط بسته اند یا بایدن؟

تازه ترین انتقاد سردار نقدی از فضای مجازی

رعایت محدودیت های کرونا در سمیرم،خوانسار و گلپایگان مطلوب است

نائب رییس شورای عالی مجمع تقریب، درگیری در جهان اسلام را خطرناک خواند

لایحه رتبه بندی معلمان به دولت ارائه شد

مولوی نذیراحمدسلامی: فضای مجازی ظرفیت بی نظیری را در همگرایی جهان اسلام ایجاد می کند

نائب رییس شورای عالی مجمع تقریب، درگیری در جهان اسلام را خطرناک خواند

عمار حکیم: جهان اسلام در برابر اهانت به نبی اکرم(ص) باید موضع یکپارچه بگیرد

آمریکا: تحریم چند شهروند و نهاد فعال در بخش پتروشیمی ایران

تاکید وزیر آموزش و پرورش بر بهره گیری از ظرفیت بسیج دانش آموزی

آیت الله علوی گرگانی: به داد مردم برسید

تاکید وزیر آموزش و پرورش بر بهره گیری از ظرفیت بسیج دانش آموزی

سازمان ملل خواستار احترام متقابل تمامی ادیان شد

واکنش به اقدام جهانگیری درباره جشن مشهد

تاکید وزیر آموزش و پرورش بر بهره گیری از ظرفیت بسیج دانش آموزی

نحوه بازسازی مناطق زلزله زده سراب و میانه می تواند یک الگو باشد

طرح های عمرانی استان ایلام در انتظار تزریق اعتبارات

خطیب مسجد الاقصی: اهانت به مقدسات نشانگر حماقت غرب است/ توهین به پیامبر اسلام، توهین به همه انبیاست

تاکید رییس کمیسیون عالی حقوق بشر روسیه بر رسیدگی به مشکلات تردد ایرانیان

تاکید رییس کمیسیون عالی حقوق بشر روسیه بر رسیدگی به مشکلات تردد ایرانیان

قالیباف در مجلس قرنطینه است

50 ایستگاه کتاب در مجتمع های مسکونی تبریز احداث می شود

ارسال آیین نامه ماده 6 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان به هیات دولت

برگزاری وبینار منطقه ای شرق و جنوب شرق آسیا

جهان اسلام در برابر اهانت به نبی اکرم(ص) موضع یکپارچه بگیرد/ موضوع فلسطین در راس موضوعات جهان اسلام است

تهران باید دو هفته تعطیل شود

اعلام روز خشم فلسطین در حمایت از پیامبر(ص)

شماره جدید نشریه خط حزب الله 260 | این است آزادی بیان؟

مقام بوسنیایی : از توسعه روابط با ایران در همه سطوح استقبال می کنیم

بیانیه حوزه علمیه خراسان در محکومیت اهانت به پیامبر (ص)

دومین مدافع سلامت استان زنجان به شهادت رسید

انتقادات صریح آیت الله جوادی آملی از توهین مکرون به پیامبر اسلام

گورمز : تغییرات اساسی در ساختار جوامع انسانی را شاهد خواهیم بود

بُرد بایدن یا تکرار 2016؟

شورای برنامه ریزی و توسعه ایلام با حضور نایب رییس مجلس شورای اسلامی

گورمز : تغییرات اساسی در ساختار جوامع انسانی را شاهد خواهیم بود

دانشجویان سبزوار اهانت به پیامبر اسلام (ص) را محکوم کردند

پایان این مرد غم انگیز است، اما روح ساز

آثار مکتوب در حوزه دفاع مقدس اندک است

واکنش ارمنستان به طرح ابتکار ایران برای حل مناقشات قره باغ / موضع ایران در صلح سازنده است

دومین مدافع سلامت استان زنجان به شهادت رسید

ضرورت شکل گیری نهضت تبیین علیه جریان تحریف

از بُرد بایدن تا تکرار 2016 ؟

سرباز آذربایجانی: اگر شهید شدیم با امام حسین محشور می شویم

انتقاد تند سردار نقدی از مدیریت فضای مجازی

پیام رهبر انقلاب اسلامی خطاب به جوانان فرانسوی

کرونا ویروس آزمایش الهی برای جهان بشریت است

پیام تسلیت سیدمحمد خاتمی به مناسبت درگذشت دکتر محمد آقایی میبدی

الجزیره: نظرسنجی ها بیانگر پیروزی بایدن در انتخابات است

محل قرنطینه قالیباف مشخص شد

رییس شورای وزیران بوسنی : از توسعه روابط با ایران در همه سطوح استقبال می کنیم

رییس شورای وزیران بوسنی : از توسعه روابط با ایران در همه سطوح استقبال می کنیم

سالروز نطق تاریخی رهبر انقلاب در سازمان ملل+فیلم

سالروز نطق تاریخی رهبر انقلاب در سازمان ملل+فیلم