مطالب مرتبط:
وضعیت شاخص مرگ های زودرس در ایران
ترامپ: اگر مجبور شویم به ایران ضربه خواهیم زد/ما در حال بررسی گزینه هایی هستیم
آخرین وضعیت مسمومیت دانشجویان دانشگاه علم و صنعت / توصیه های بهداشتی مجددا به دانشگاه ها ابلاغ می شود
ترامپ: اگر مجبور شویم به ایران ضربه خواهیم زد/ما در حال حال بررسی گزینه هایی هستیم
استخدام تعمیرکار مکانیک آقا در شرکت تراکتورسازی ایران در کرمان
-5 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
سه شنبه، 30 مهر 1398 ساعت 13:152019-10-22پزشكي

ناگفته هایی از وضعیت دانشجویان پزشکی در ایران


«ادیکشن (اعتیاد)، بین دانشجوهای پزشکی رایج است»؛ این را یک پزشک متخصص داخلی می گوید که مشغول گذراندن «طرح» در یکی از بیمارستان های تهران است.

- ادیکشن (اعتیاد)، بین دانشجوهای پزشکی رایج است ؛ این را یک پزشک متخصص داخلی می گوید که مشغول گذراندن طرح در یکی از بیمارستان های تهران است.

او ادامه می دهد: دانشجویان پزشکی فکر می کنند می دانند با بدن خودشان چه کار می کنند.

این طبعیت پزشک بودن است.

از جایی به بعد شما بدن را مثل یک دستگاه می بینید و به چیزهایی مثل عوارض طولانی مدت یا اینکه کاری که با بدنتان می کنید چه تاثیری روی دیگران دارد فکر نمی کنید.

فقط به این فکر می کنید که کاری که از شما خواسته شده را طوری انجام دهید که دردسر بعدی نداشته باشد؛ برای این هم باید روی پا باشید، حالا به هر روشی.

آماری وجود ندارد که مصرف قرص ، داروهای مخدر و الکل در میان دانشجویان پزشکی را حتی به صورت تخمینی برآورد کرده باشد اما از هر پزشکی که سراغ بگیرید، اقلا می تواند یک نمونه از این چنین رفتارهایی را برایتان تعریف کند.

دکتر حسین کرمانپور که مدتی مسئول اورژانس یکی از بیمارستان های تهران بوده است، در این باره می گوید: در طول دوران کاری ام، نمونه های زیادی از سوءمصرف چه بین دانشجویان و چه در بین پزشکان کادر بیمارستان و حتی اساتید دانشگاه دیده ام.

حتی پزشکان بسیار مشهور هم گاهی در دام چنین رفتارهایی می افتند.

مصرف در ابتدا به نظر کنترل شده می آید.

بخصوص کسانی که سواد پزشکی دارند، فکر می کنند از پس کنترل کردن مساله برمی آیند اما همیشه چنین نیست.

مصرف مخدر و دارو، البته تنها یکی از بحران های حال حاضر جامعه پزشکان و دانشجویان پزشکی در کشور است.

خودکشی ، واکنشی به مراتب رادیکال تر به وضع روزگار است.

متاسفانه آماری از خودکشی دانشجویان و کادر درمانی هم وجود ندارد.

دکتر ایرج حریرچی، قائم مقام وزیر آموزش و پرورش البته تایید می کند که به تبع نرم جهانی، در ایران هم خودکشی در میان دانشجویان پزشکی بخصوص در مقطع تخصص بیش از خودکشی در میان دانشجویان رشته های دیگر است و همزمان معتقد است که تعداد کسانی که خودکشی می کنند آنقدرها زیاد نیست ؛ اما برخی از کسانی که حاضر شدند در این مورد گفت وگو کنند، شهادت می دهند که مساله چندان پیش پا افتاده نیست.

یکی از اعضای خانواده یک دانشجوی پزشکی مشغول کار در یکی از بیمارستان های غرب کشور که چند ماه پیش دست به خودکشی زده است، در این مورد می گوید: فکر کن که سی سالت شده باشد، با زنت از شهر خودت مهاجرت کرده باشی به یک شهر پرت و دورافتاده که حتی زبان مردمش را نمی دانی، مجبور باشی چند روز پشت سر هم کشیک بدهی، با آدم هایی که هیچ احترامی برایت قائل نیستند سر و کله بزنی، غذای بیمارستان را بخوری که اصلا معلوم نیست چی در آن می ریزند، پولی که درمی آوری کفاف خرید یک دست لباس را هم ندهد، بیرون از بیمارستان همه بهت طوری نگاه کنند که انگار حقشان را خورده ای یا به آنها بدهکاری، همه بخواهند همه چیز را دولا پهنا بهت بیندازند و تازه هنوز ده سال دیگر باید این طوری کار کنی تا شاید بتوانی یک روزی نان بخور و نمیری از کنار دو شیفت کار در بیاوری.

وقتی همه آدم های هم سن و سالت زندگی شان را ساخته اند و در میانسالی به سفرهای خارجی شان فکر می کنند، تو باید با درد و مرض های بیماستانی ات و بی پولی و نداری و خستگی دائمی ات تازه به دنبال بچه دار شدن باشی.

همه نمی توانند این فشار را تحمل کنند.

بعضی ها که زمینه اش را دارند ترجیح می دهند خودشان را از بازی بکشند بیرون؛ یک نفر مثل برادر من، شروع می کند به قرص خوردن، یک نفر مثل یکی از همکاران هم دوره اش، خودش را از پشت بام بیمارستان می اندازد پایین و هر دوشان البته الان تحت مراقبت پزشکی هستند اما این وضعیت منصفانه نیست.

بیرون کشیدن از بازی همیشه خودکشی نیست.

هر چند باز هم آمار قابل دسترسی در این مورد وجود ندارد اما تقریبا تمام دانشجویان و پزشکانی که هنوز مشغول تحصیل هستند می توانند حداقل یک همکلاسی شان را نام ببرند که عطای متخصص شدن یا حتی پزشک شدن را به لقای آن بخشیده و ترجیح داده با انصراف دادن از ادامه تحصیل، مسیر زندگی اش را تغییر دهد.

دکتر حریرچی در این مورد هم معتقد است که جای نگرانی نیست.

همه کسانی که فکر می کنند از پس کاری برمی آیند قرار نیست تا ابد در آن حرفه باقی بمانند.

در همه رشته ها همین طور است که درصدی از ورودی ها موفق به پایان تحصیلاتشان نمی شوند یا ترجیح می دهند آن را رها کنند و به سراغ کار دیگری بروند.

در پزشکی هم وضعیت همین است .

این تصمیم هر چند شایع است اما فشار آن بسیار زیاد است.

یک دانشجوی انصرافی تخصص زنان در این باره می گوید: همه شما را دکتر صدا می کنند.

همه انتظار دارند در برنامه ای که برای شما ریخته شده قدم به قدم و سر به زیر و آرام پیش بروید.

هیچ کس نمی تواند قبول کند که یک دانشجوی تخصص، انصراف بدهد.

قبول شدن برای تخصص حداقل یک سال زمان می خواهد.

بعد از یک سال درس خواندن سخت، وقتی وارد بیمارستان می شوید، می بینید جهنم است؛ از جهنم هم بدتر است.

حرف هایی می شنوید که هرگز فکرش را نکرده بودید، با آدم هایی کار می کنید که می خواهند شما را بدرند و تکه تکه کنند، باندبازی وحشتناک است، انگار در پادگان کار می کنید.

توقع دارند اطاعت بی چون و چرا کنید.

همه چیز را تحمل کنید و تن به چیزهایی بدهید که هرگز فکرش را هم نمی کردید.

اگر بخواهید انصراف بدهید چه؟ همه می ریزند سرتان که دیوانه شدی؟ ، نازک نارنجی تشریف داری ، لیاقت نداشتی ، سهمیه ای بودی و .

و تازه اینها سوای فشاری است که خانواده به آدم وارد می کنند برای اینکه انتظار داشتند اوضاع طور دیگری پیش برود ولی تصمیم شما خلاف نظر آنها بوده است.

انصراف دانشجویان می تواند تبعات روحی بسیاری برای خود دانشجویان و البته خانواده های آنها به دنبال داشته باشد اما احتمالا فشاری که به آدم ها وارد می کند، از فشار تحویل گرفتن یک جسد بی جان، بیشتر نیست.

همین چند وقت پیش، یک دانشجوی تخصص در یکی از بیمارستان های تهران، بعد از چند روز شیفت کاری مداوم، در خانه به خواب رفت و دیگر بیدار نشد! مرگ و میر جوانان، تنها مختص دانشجویان پزشکی نیست اما دانشجویان این رشته به دلیل شرایط کاری ای که دارند اعتقاد پیدا کرده اند که بیش از دیگران قربانی مرگ های ناگهانی در جوانی هستند.

تحقیقات دانشگاهی هم نشان داده است که توالی کاری دانشجویان در مقطع رزیدنتی احتمال بیمارشدن، افسردگی و پیری زودرس آنها را نسبت به کسانی که شیفت های کاری 24 و 36 ساعته ندارند و استرس سیستم درمان را تحمل نمی کنند، بیشتر می کند.

برای خانواده ای که فرزندش را به امید پس گرفتن پزشک متخصص به سیستم آموزش پزشکی کشور سپرده است، پس گرفتن یک جنازه اووردز کرده، یا خودکشی کرده از بیمارستانی که قرار بوده دانشگاه باشد یا روبه رو شدن با جسد بی جانی که قرار بوده صبح از خواب بیدار شود اما نشده، ضربه ای چنان شدید است که نمی توان از تحمل نشدنش گلایه کرد.

حالا باید پرسید مگر در بیمارستان ها و سیستم آموزش پزشکی کشور چه خبر است که ادیکشن در آن عادی شده، افسردگی در آن شایع است، نمونه های انصراف در آن فراوان است و خودکشی و مرگ زودرس همکاران، روی سلامت روان آنها که ماراتن را ادامه می دهند سایه انداخته است؟ امیرحسین ، دانشجوی سال یک رزیدنتی جراحی اعصاب در یکی از بیمارستان های تهران، در این باره می گوید: آدم اولش اصلا فکر نمی کند که دارد وارد چه چیزی می شود.

رزیدنت سال یک، بدبخت ترین است.

همه کارهای بخش به عهده سال یک است؛ بردن بیماران برای تهیه عکس و اعمال تشخیصی، مشاوره دادن، ویزیت اورژانس، ویزیت درمانگاه، وقت و بی وقت، صبح و شب، نصف شب و .

.

رزیدنت سال یک گاهی هفته ها از بیمارستان بیرون نمی رود.

برای خود من پیش آمده، شیفت هایم 36 ساعتی است.

بعد چیف رزیدنت با کوچک ترین اشکالی که ببیند، شیفت اضافه می زند.

کافی است یک شیفت اضافه در هفته بخورید تا یک هفته تمام از بیمارستان بیرون نروید.

تازه وقتی بیرون می روید مگر به چه کاری می رسید؟ در تمام یک سال گذشته، فقط توانسته ام یک بار سینما بروم و در یک عروسی شرکت کنم.

غیر از این، فقط بعد از شیفت خودم را به خانه می رسانم، دوش می گیرم، شام می خورم و می خوابم.

فقط همین.

گاهی در یک روز در بخش بیش از 20 کیلومتر راه می روم.

تمام مدت سر پا هستم.

در 24 ساعت بیش از سه چهار ساعت فرصت خوابیدن ندارم.

همه اینها احتمال اشتباه کردن را بیشتر می کند.

اشتباه هم که می کنید، شیفت اضافه می خورید! البته همه می گویند از سال دوم به بعد راحت می شود اما خیلی ها تا سال دوم دوام نمی آورند.

هم ورودی های من، سه نفر بودند که دوتایشان قبل از تمام شدن سال اول انصراف دادند، یعنی نیمی از قبولی ها نتوانستند شرایط را تحمل کنند! خوش شانسی امیرحسین البته این است که خانواده اش ساکن تهرانن است و از این نظر یک قدم از هم دوره ای های دیگرش جلوتر است.

مهدی که حالا چیف رزیدنت بخش جراحی یکی از بیمارستان های تهران است درباره تجربه خودش می گوید: از سال 86 تا به حال یعنی از زمانی که وارد دانشگاه شدم تا امروز، در سال بیش از دو هفته نتوانسته ام پیش پدر و مادرم باشم.

این فقط وضعیت من نیست.

اغلب دانشجوهای پزشکی چنین وضعیتی دارند.

کار آنقدر سنگین است و درآمد آنقدر کم است که واقعا هیچ تحرکی ممکن نیست.

زیر همین فشار از میان هم دوره ای های من، یک نفر در دوران پزشکی عمومی دچار جنون شد و ناچار شد درس را رها کند، یک نفر دیگر در اوج جوانی سکته کرد و مرد، چند نفری هم انصراف دادند و عطایش را به لقایش بخشیدند.

فقط این نیست که آموزش سخت باشد چون اگر آینده روشن باشد آدم به هر حال سختی را تحمل می کند اما پیش روی ما چه چیزی هست؟ بعد از حد اقل دوازده سیزده سال درس خواندن، آن هم با این فشار کاری و به دوش کشیدن اضافه بار سیستم سلامت، تازه باید دو سال در بدترین مناطق آب و هوایی و در دورترین فاصله از خانواده هایمان طرح بگذرانیم.

بعد از آن هم اگر بخواهیم به شهرهای بزرگ تر برویم باز شانس چندانی نداریم.

یک پزشک متخصص برای اینکه بتواند زندگی اش را بگرداند، باید حداقل چهار پنج سال بعد از طرحش هم در مناطق دورافتاده و بد آب و هوا بماند، دو شیفت یا حتی سه شیفت کار کند، تازه برای یک زندگی معمولی، نه یک زندگی ایده آل.

متاسفانه بچه ها هنوز به تصور بیست سی سال پیش در دانشگاه، پزشکی را انتخاب می کنند یعنی زمانی که پزشکی برای خود شأن و شخصیت داشت و درآمد آن به صورت قابل ملاحظه ای بالاتر از مشاغل دیگر بود.

الان دیگر این طور نیست.

فشار اجتماعی به واسطه آن گروه از پزشکانی که انگشت شمار هستند اما درآمدهای آنچنانی دارند به قدری زیاد است که واقعا تحمل آن سخت شده است.

همه هم مدعی خطای پزشکی هستند یعنی وضعیت کاملا غیرقابل تحمل است.

این را بگذارید کنار اینکه وقتی برای تخصص امتحان می دهید و قبول می شوید، رضایت نامه ای را امضا می کنید که در آن حق هرگونه شکایت از شرایط کاری تان را از خودتان سلب می کنید یعنی بابت هیچ کدام از مسائلی که در جریان آموزش برای شما پیش می آید، از شیفت های غیرمنصفانه گرفته تا خشونت های دیگر، مشکلات سیستم و مانند آن به هیچ کس نمی توانید شکایت کنید.

طبیعی است که در این شرایط یک فشار اضافه می تواند منجر به خروج از خط شود.

حالا هر کس به طریقی تصمیم می گیرد که چگونه از این مسیر خارج شود.

شرایط کاری سخت، انتظار بسیار زیاد از اینترن ها و رزیدنت ها برای اینکه بار کارهایی که هیچ کس به آنها نمی رسد را به دوش بکشند و بعد، کلاس های آموزشی که باری روی بار کار روز و شب است، از جمله مواردی است که امیر ، رزیدنت قلب در یکی از بیمارستان های غرب کشور در مورد تجربه اش در خصوص آن می گوید: یک شب بیمار بسیار بدحالی داشتم که به خاطرش مجبور شدم سه بار با پزشک آن کال بخش تماس بگیرم.

مو به مو دستورات را اجرا کردم اما صبح روز بعد در جلسه مورنینگ وقتی گزارش را جلوی دانشجوهای سال پایین و کادر بیمارستان ارائه کردم، استادم در جمع بندی کاری که کرده بودم گفت ر.

ی، بو می دی .

از آن ماجرا چند هفته گذشته اما هنوز وقتی در راهروهای بیمارستان راه می روم احساس می کنم از اینترن و پرستار گرفته تا حتی کارکنان خدمات به من می خندند.

همه از اینکه استاد چطور من را جلوی یک کلاس دانشجو شست و پهن کرد خبر دارند.

من 35 ساله ام، مدت ها رییس یک درمانگاه بوده ام، دو تا بچه کوچک دارم که باید با حقوق رزیدنتی که به دو میلیون تومان نمی رسد از آنها نگهداری کنم، زن و بچه ام در تهران زندگی می کنند و خودم هر هفته جمعه شب راه می افتم می روم بیمارستان و اگر خوش شانس باشم می توانم پنجشنبه برگردم و سری به بچه هایم بزنم.

بعد هم در جلسه مورنینگ وقتی گزارش می دهم باید شاهد چنین رفتارهایی باشم که اصلا مختص من نیست.

خیلی ها در بیمارستان های دیگر، با پزشکان بداخلاق تر تجربه های بدتر از این هم داشته اند اما همه ما ترجیح می دهیم بگوییم که اینها اخلاق شخصی استادهاست و نه یک چیز عمومی؛ ضمن اینکه ساز و کاری برای شکایت از این وضعیت وجود ندارد.

تازه اگر جرات کنید و شکایت کنید، تمام بیمارستان را با خودتان دشمن کرده اید! در میان پزشکان عمومی، مساله تنها شنیدن حرف های ناخوشایند از اساتید نیست، کار می تواند به جاهای باریک تری هم بکشد.

مهسا ، اینترن یکی از بیمارستان های تهران می گوید: درست مثل اینکه بچه ها در حیاط مدرسه تیم و دسته دارند و هر کسی با یکی خوب است و با یکی بد، در اینترنی هم همین اتفاق می افتد.

کافی است کسی که بالای سرت ایستاده از تو خوشش نیاید یا یک جایی جوابش را سربالا بدهی یا به نظرش بیاید که از زیر درس خواندن یا انجام دادن کارهایی که باید انجام بدی در می روی، آن وقت دیگر نمی شود درستش کرد.

خیلی وقت ها بچه ها حاضرند هر کاری بکنند، حتی کارهایی که وظیفه شان نیست را هم انجام بدهند برای اینکه خودشان را شیرین کنند و بتوانند بعدا ازش استفاده کنند یا فقط نگرانی کمتری داشته باشند، مثلا ممکن است از اینترن بخواهند مریض را شیو کند در حالی که این وظیفه ما نیست که این کارها را انجام دهیم یا کارهای چرک تر از این بخواهند و بچه ها به خاطر اینکه قدرتی ندارند و نمی توانند به کسی اعتراض کنند قبول کنند و آن کارها را انجام بدهند.

طبیعتا شرایط برای دخترها سخت تر است.

همه پزشکانی که برای تهیه این گزارش با آنها مصاحبه شده البته موافق نیستند که وضعیت در آموزش پزشکی بسیار وخیم است.

رضا ، متخصص بیهوشی در یکی از بیمارستان های تهران می گوید: همه تجربه برخوردهای تند از استاد را دارند.

طبعا این چیزها در آموزش پزشکی بیشتر است چون به هر حال ما با جان مردم سر و کار داریم ولی این طور نیست که استادها یا چیف رزیدنت یا کلا کسی که مسئول است همیشه یک آدم غیرقابل تعامل باشد که عمدا می خواهد شرایط را پیچیده کند یا به بچه ها سخت بگیرد.

البته طبعا کسانی هم هستند که بداخلاق هستند یا از حدود ادب خارج می شوند یا چیزی را که یک دانشجوی آفتاب مهتاب ندیده که تمام زندگی اش، خانه، مدرسه و کلاس کنکور بوده بی ادبی می داند را بی ادبی یا توهین تلقی نکنند.

به هر حال، این چیزها در آموزش پزشکی وجود دارد و نباید آن را تعمیم داد.

هاشم ، چیف رزیدنت ارتوپدی در یکی از بیمارستان های تهران می گوید: نمی توانم بگویم آموزش پزشکی کار راحتی است.

کسانی که انصراف می دهند یا خودکشی می کنند یا معتاد می شوند، احتمالا همان کسانی هستند که با سهمیه و به ضرب و زود وارد رشته پزشکی شده اند و توان این کار را نداشته اند.

نباید در این مورد نگران بود چون این مسائل عمومیت ندارد.

باید در نظر گرفت که بچه ها سال به سال نسبت به گذشته کم سوادتر و مدعی تر می شوند.

به همین دلیل اساتید چاره ای جز برخوردهای تند و تنبیه کردن ندارند.

تازه با این همه سخت گیری همه از آموزش پزشکی نالان هستند و مدام از بی سوادی پزشکان گلایه می کنند.

اگر این سخت گیری ها و تندی ها نباشد دیگر همان دو صفحه درسی که می خوانند را هم نمی خوانند.

نظر این پزشک البته مخالفانی هم دارد.

مثلا مهدی می گوید: کسانی که تا رزیدنتی رسیده اند، یعنی شب کاری و جو سنگین و بسیاری از ناملایمات دیگر آموزش پزشکی را تحمل کرده اند و این طور نیست که به دلیل سختی ای که برای آن آماده نبوده اند ناچار به انصراف یا درگیر مسائل سلامت روان بشوند.

باید بپذیریم که این وضعیت آموزش عادلانه نیست.

یک رزیدنت سال یک، ممکن است در هفته 120 تا 140 ساعت در بیمارستان باشد در حالی که در استانداردهای اروپایی این زمان بیش از 30 ساعت نیست.

در استاندارد آمریکایی که تازه فشار زیادی به دانشجویان وارد می کنند، این زمان بین 60 تا 80 ساعت است و تحقیقات نشان داده که همین بازه زمانی چقدر برای سلامتی دانشجویان خطرناک است و چه تاثیرات بلندمدتی بر زندگی شخصی و حرفه ای آنها دارد.

در نظر بگیرید که محیط بیمارستان بسیار بیشتر از هر محیط دیگری مستعد بروز خشونت است چون بیماران و همراهان آنها هیچ کدام در شرایط عادی نیستند و همه آماده اند با کوچک ترین تلنگری منفجر شوند.

این فشار می چرخد و یک جایی هم روی سر دانشجو آوار می شود.

در ایران شرایط نه تنها بهتر نمی شود بلکه مدام بدتر می شود.

تمام بار طرح ارتقای سلامت عملا روی دوش دانشجویان پزشکی بوده است.

اینترن و رزیدنت بسیار بیشتر از آن چیزی که وزارت بهداشت مدعی است برای آموزش آنها هزینه می کند، برای سیستم سودآوری دارند.

فقط ساعت های کاری ما را در نظر بگیرید، اگر قرار بود وزارت کار به 140 ساعت کار در هفته حقوق بدهد، این حقوق چقدر می شد و الان حقوق ما چقدر است؟ تمام پولی که می گیریم به اندازه باری که در یک هفته از دوش سیستم سلامت برمی داریم نیست و تازه به همه اینها باید اضافه کنید که با بیشترشدن خستگی احتمال اشتباه ما بیشتر می شود، سلامت خودمان به خطر می افتد و تصویر آینده مان هم چندان روشن نیست.

راه حل هایی البته وجود دارد که از دانشجوها و اساتید دانشگاه ها گرفته تا برنامه ریزان سیستم آموزش پزشکی و غیرپزشکی از آن اطلاع دارند.

پزشکانی که برای تهیه این گزارش با آنها صحبت شده است می گویند جدا کردن سیستم آموزش از درمان، افزایش ظرفیت پذیرش رشته های پزشکی، افزایش درآمد رزیدنت ها و کاهش فشار و ساعت های کاری آنها، اضافه کردن واحدهای مدیریت و سلامت روان به برنامه درسی پزشکان، اضافه کردن مراقبت های سلامت روان به برنامه آموزش پزشکی و از همه مهم تر آموزش عمومی برای کم کردن میزان بیمار شدن مردم به نفع بهبود سبک زندگی و در پیش گرفتن سبک زندگی سالم برای کاهش فشار بر بخش درمان، می تواند برخی مسائل امروز سیستم آموزش و درمان کشور را برطرف کند.

قائم مقام وزیر بهداشت معتقد است الزامی شدن گرفتن تست های سلامت روان پیش از ورود به همه رشته های پزشکی و شغل تلقی کردن دوره آموزش دستیاری می تواند بخشی از مشکل را که از نظر او آنقدرها هم حاد نیست برطرف کند، حمایت های مادی و معنوی بیشتری برای دانشجویان فراهم کند و از فشار فعلی بکاهد اما وزارت بهداشت هنوز نه برنامه مشخصی برای حرکت به این سمت دارد، نه پیش بینی درباره هزینه های اضافه شدن چنین حمایتی از دانشجویان.

دکتر حریرچی می گوید وزارت بهداشت قصد دارد به صورت تدریجی به این سمت حرکت کند.

پ.

ن: خانواده برخی از دانشجویان پزشکی با ادعای وجود برخی فشارهای اجتماعی ، حاضر به گفت وگو و مشارکت در تکمیل این گزارش نشدند.

انتهای پیام
کلید واژه ها: دانشجویان پزشکی - دانشجویان - پزشک - پزشکی - بیمارستان - خودکشی - پزشکان - وزیر آموزش و پرورش - مصرف - هایی - تهران - آموزش و پرورش - داخلی - ایران - کشور - دکتر - مخدر - دانشگاه - خانواده - اورژانس - مهاجرت - اساتید - طولانی - دردسر - شهادت - همیشه - عوارض - جامعه - مشهور - پرورش

آخرین اخبار سرویس:
تشریح روند درمان کشتی گیر دچار ضایعه نخاعی زیرنویس | اخبار ورزشی

پاکسازی سموم بدن در روزهای آلودگی هوا با مصرف این روغن!

روایت توییتری حسام الدین آشنا از تلاش برای کلید زدن فتنه 98

چیزهایی شگفت انگیز در مورد سوسک ها!

تشریح روند درمان کشتی گیر دچار ضایعه نخاعی

توییت حسام الدین آشنا: اجازه داده نشد فتنه 98 در یزد کلید بخورد

اهدای اعضای بدن بانوی جوان در قزوین

داروی محبوب درمان سرطان، باعث افزایش وزن و فشار خون می شود

ببینید | نخستین تصاویر پخش شده از رسول دانیال زاده/تصاویر مخفیانه قبل بازداشت در فیرست کلاس پرواز اماراتی!

داروی محبوب درمان سرطان، باعث افزایش وزن و فشار خون می شود

بیمارستان فوق تخصصی زنان ارومیه 90 درصد پیشرفت فیزیکی دارد

چرا اینقدر می خوری؟!

وزیربهداشت: 9 میلیون ایرانی به همت دولت صاحب دفترچه درمانی می شوند

چیز هایی که دلتان نمی خواهد درباره سوسک ها بدانید

تنفس در هوای آلوده چاق کننده است

بال چپ خارجی استقلال به این دلیل تمرین را از دست داد

تولد پر از کادوی مژده لواسانی

برگزاری مراسم ازدواج در بیمارستان

راه برون رفت از روند رو به رشد دیابت در ایران چیست؟

سرماخوردگی و آنفولانزا تا چه زمانی واگیر دارد؟

بیمارستان فوق تخصصی زنان ارومیه 90 درصد پیشرفت فیزیکی دارد

علائم اعتیاد به غذاخوردن را بشناسید

وزیربهداشت: 9 میلیون ایرانی به همت دولت صاحب دفترچه درمانی می شوند

آش کشک ، بخوری پاته نخوری پاته

سرماخوردگی و آنفولانزا تا چه زمانی واگیر دارد؟

نقش طب سوزنی در درمان بیماری ها+فیلم

ظرفیت ارومیه برای رونق توریسم درمانی بی نظیر است

نظریه های روانشناسان در مورد رضایت زناشویی و عوامل موثر بر آن

عوامل فردی که خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهند

20 اشتباه بزرگ که مانع کاهش وزن تان می شود

افتتاح مرکز پایش مراقبت های اولیه درمانی (MCMC) در اورژانس کرمانشاه

زنگ هشدار شیوع بیماری ذات الریه به صدا در آمد

انجام موفقیت آمیز پیوند کبد در یزد + فیلم

نکات مهم بهداشتی در هوای آلوده

ظرفیت ارومیه برای رونق توریسم درمانی بی نظیر است | اخبار ایران و جهان

عوامل فردی که خطر ابتلا به سرطان پستان را افزایش می دهند

20 دقیقه مراقبه در روز اشتباهات فردی را کاهش می دهد

عامل مغزی حال بد کشف شد

ببینید | تصاویر جذاب از شوخی سردار آزمون با ستاره سرشناس فوتبال عراق

فارس من| شهرداری قوچان به تنهایی نمی تواند با معضل زباله گردها مبارزه کند

شناسایی 750 بیمار مبتلا به دیابت در کیش

تنفس در هوای آلوده چاق کننده است

پیگیر جذب پزشک متخصص در بیمارستان «دیر» هستیم

نظر محمدعلی ابطحی درباره چهره ای که مدیران نظام را با مشکلات خانوادگی شان آشنا کرد

وزیر بهداشت: تعداد تختهای بیمارستانی آذربایجان غربی به بیش از 5 هزار می رسد

زنگ هشدار سازمان های بهداشتی درباره شیوع بیماری ذات الریه

12 نشانه مهمِ بیماری های روان + اینفوگرافی

فیلم | وعده رییس سازمان قضایی نیروهای مسلح به سرباز فراری ها

تعداد تخت های بیمارستانی آذربایجان غربی به 5000 تخت می رسد

نهاد خانواده سفیر سلامت جامعه شهری است

مراجعه 3000 خوزستانی به بیمارستان بخاطر مشکلات تنفسی

حالت فوق العاده در الحدیده یمن پس از شیوع تب دنگی و مالاریا

جهانگیری در ارومیه به عیادت بیماران رفت

بررسی و تشریح نظریه های خشونت

بیمارستان بین المللی میلاد در ارومیه افتتاح شد

شدت برخورد کمیته انضباطی مشکلات را حل نکرد

تاثیر پُرخوابی در ابتلا به دیابت و امراض قلبی

عیادت جهانگیری از بیماران بیمارستان

اهدای خون در مرودشت

سندروم داون در کودکان منجر به آرتروز می شود

نکات مهمی که درباره اهمیت کرم مرطوب کننده در روتین مراقبت پوست باید بدانید

نکته بهداشتی: درمان ترشح پشت حلق از بینی

جهانگیری در ارومیه به عیادت بیماران رفت

13 اشتباه رایج در عضله سازی

روز جهانی دیابت

خوزستان؛ مراجعه بیش از 3 هزار بیمار تنفسی در 7 روز

افتتاح بزرگترین بیمارستان هوشمند کشور با حضور معاون اول رییس جمهور در ارومیه

اهدای خون مردم مه ولات به بیماران نیازمند

هشدار در مورد خطرات مایع ظرفشویی بر روده انسان

آغاز موج آنفلوانزا از دو هفته گذشته

فارس من| شروع به کار پزشک جدید درمانگاه تأمین اجتماعی «دیر» از شنبه آینده

شیوع اشکال مختلف آنفلوآنزا زودتر از هر سال

رویکردهای سنتی پاسخگوی مبارزه با حشرات برای ریشه کنی بیماری ها نیست

فارس من| شروع به کار پزشک جدید درمانگاه تأمین اجتماعی دیر از اوایل هفته آینده

طرز تهیه کیک یزدی فوق العاده خوشمزه و نکاتی برای پخت بهتر این کیک محبوب

فیلم | روحانی: بعضی فکر می کنند همه کار ما برجام بوده!

حافظان و قاریان مستعد را در سطح دانشگاه های کشور را شناسایی می کنیم

چندهمسری ازدواج سفید را شایع تر می کند

صد ها میلیارد تومان در سال صرف درمان دیابت می شود

بزرگترین بیمارستان هوشمند کشور با حضور معاون اول رییس جمهور در ارومیه افتتاح شد

رویکردهای سنتی پاسخگوی مبارزه با حشرات برای ریشه کنی بیماری ها نیست

توزیع لوازم ضروری زندگی بین مددجویان سیل زده گلوگاهی

هشترودی ها 100 واحد خون  اهدا کردند

دو کارگاه شیرینی پزی در تربت حیدریه مهر و موم شد

هشترودی ها 100 واحد خون  اهدا کردند

پروپوزال ارتباط بین عملکرد خانواده ، اضطراب و افسردگی با کمرویی دختران نوجوان 15 تا 18 ساله شهر تهران

آتش زدن مرد مخالفِ آشوب در هنگ کنگ!

کارگاه پدافند غیرعامل در دامغان

تعطیلی سه واحد نانوایی و رستوران غیربهداشتی در سروستان

علائم اعتیاد به غذاخوردن چیست؟

بانک رفاه حامی انجمن جراحان ارتوپدی شد

کنوکارپوس عامل تنگی نفس و آلاینده ها تشدیدکننده آن هستند

مرکز پایش مراقبت های اولیه درمانی (mcmc) افتتاح شد

کدام هزینه های درمانی در تعهد تامین اجتماعی نیستند؟

دو کارگاه شیرینی پزی در تربت حیدریه مهر و موم شد

چه هزینه های درمانی و بیمارستانی در تعهد تامین اجتماعی نیستند؟

کنوکارپوس گزینه مناسب پاکسازی هوا است

هشترودی ها 100 واحد خون  اهدا کردند

تکنیکی ساده برای اینکه عمرتان طولانی شود

چگونه کود خانگی درست کنیم؟

ناگفته هایی از وضعیت دانشجویان پزشکی در ایران

ناگفته هایی از وضعیت دانشجویان پزشکی در ایران